વિનોદ વિહાર

ગુજરાતી ગદ્ય-પદ્ય સર્જનની આનંદ યાત્રા

Daily Archives: જાન્યુઆરી 18, 2014

( 382 ) આખરે ભારત બન્યું છે પોલિયો મુક્ત- દેશ માટે એક શુભ સમાચાર

polio-vaccine-1એક સમાચાર  વાંચીને ખુશી થઇ કે ભારતમાં છેલ્લા  બે વર્ષ દરમિયાન પોલીયોનો એક પણ કેસ નોંધાયો નથી.

પોલીયોની સતત દેખરેખ અને મોનીટરીંગ સંબંધીત રીપોર્ટ દ્વારા જણાવવામાં આવ્યું છે  કે ભારતમાં આ વર્ષે પણ પોલીયોનો એક પણ કેસ નોંધાશે નહીં અને ભારતને વર્ષ ૨૦૧૪માં પોલીયો મુક્‍ત પ્રમાણપત્ર મળશે .

દુનિયાભરનાં દેશોમાં વર્લ્‍ડ હેલ્‍થ ઓર્ગેનાઇઝેશન, રોટરી ઇન્‍ટરનેશનલ તેમજ સ્‍થાનીક સરકારો દ્વારા પોલીયો હટાવો ઝુંબેશ સતત થવાનાં કારણે હવે માત્ર  પાકિસ્‍તાન ઉપરાંત આફ્રિકી દેશો, અફધાનીસ્‍તાનના દેશોમાં જ પોલીયોનું નામ બચ્‍યુ છે.દુનિયાનાં તમામ દેશોમાંથી હવે પોલીયો નાબુદ થઇ રહ્યો છે  એ ખુબ જ સારી વાત છે .

ભારતમાં પોલીયો નાબુદ થયો છે. પરંતુ પાકિસ્‍તાનનાં રસ્‍તે આ બિમારી ધુસણખોરી કરે તેવી શક્‍યતાઓ અને જોખમ વધી રહ્યું છે. પોલીયો નાબુદીના  પ્રયાસોમાં લાગેલા વિશેષજ્ઞોનું કહેવું છે કે પાકિસ્‍તાનનાં કટ્ટરપંથીઓએ પોલીયો નાબુદીનાં પ્રયાસોને નિષ્‍ફળ બનાવ્‍યા છે. આ સંજોગોમાં પાકિસ્‍તાનના રસ્‍તે પોલીયોનાં વિષાણુઓનો ભારત ઉપર ફરીથી હુમલો થઇ શકે એવી શક્યતા રહેલી છે.

પોલિયોનું અંગ્રેજીમાં આખું નામ Poliomyelitis છે . આ એક એવી જાતનો વાયરસ છે જે ખાસ કરીને ૫ વર્ષથી નીચેના બાળકોને એનો શિકાર બનાવતો હોય છે . આ કારણથી એને બાળ લકવો ( Infantile Paralysis ) પણ કહેવામાં આવે છે .જે બાળકો એમાંથી બચી જાય છે એને પોલિયો જીવનભર માટે વિકલાંગ બનાવી દે તેવી બિમારીઓમાંની  એ એક  છે.

પોલિયો-વિકિપીડિયા

https://gu.wikipedia.org/wiki/%E0%AA%AA%E0%AB%8B%E0%AA%B2%E0%AA%BF%E0%AA%AF%E0%AB%8B

મારા માટે આ સમાચારથી ખુશ થવાનું ખાસ કારણ એ છે કે બાળપણથી જ પોલીયોની બીમારીનો ભોગ બનેલા ભારતના લાખ્ખો બાળકોમાંનો હું પણ એક છું .

(સમાચાર  સૌજન્ય-  અકિલા )

ભારતમાં પોલિયો નાબુદીની ઝુંબેશ કેવી રીતે ચલાવવામાં આવી એની વિગતવાર માહિતી નીચેના વિડીયોમાં બતાવવામાં આવી છે એને નિહાળો .

India marks three polio free years ,challenges still remain

પોલિયો નાબુદીની ઝુંબેશમાં બોલીવુડના સૌના માનીતા સુપર સ્ટાર અમિતાભ બચ્ચનએ ખુબ જ રસ લઈને એમાં વિના મુલ્ય ખુબ જ અગત્યનો ફાળો આપ્યો છે.

પોલિયો અભિયાનના એમ્બેસેડર બનીને ટી.વી. ઉપર ” દો બુંદ જિંદગી કી ” ના પ્રોગ્રામમાં ગુસ્સે થઈને પણ લોકોને એમના બાળકોને પોલીયોની રસી  મુકાવવા માટે સમજાવતા હતા .

નીચેના વિડીયોમાં એમને આ ઝુંબેશ અંગે એમના વિચારો જણાવતા જોઈ શકાશે .

અમિતાભની સેવા ભાવનાને સલામ .

Amitabh Bachchan promotes new Polio Campaign

https://youtu.be/Ebj9jiDt3f

https://youtu.be/UIQcasLi8h8

https://youtu.be/xHf6joKdCHk

ભારતમાંથી પોલિયો નાબુદી માટે જવાબદાર બધી આંતર રાષ્ટ્રીય ,સરકારી , અર્ધ સરકારી અને રોટરી ક્લબ જેવી સંસ્થાઓ અને આ અભિયાનમાં  જોડાયેલા લાખ્ખો સેવાભાવી વ્યક્તિઓને અભિનંદન  .

___________________________

મારો પોલિયોનો અનુભવ

મારો જન્મ થયો હતો ૧૯૩૭માં બ્રહ્મદેશ- બર્મા ના રંગુન શહેરમાં . ૧૯૪૧-૪૨ ના બીજા વિશ્વ યુદ્ધમાં જાપાને બર્મા ઉપર પુષ્કળ બોમમારો  કર્યો .

આ બોમમારામાંથી બચવા માટે ત્યાં રહેતા ઘણા ગુજરાતીઓ જેટલું સાથે લઇ શકાય એટલું લઈને અને બાકીનું ત્યાં મુકીને  પોતપોતાના વતનના ગામમાં કોઈ પણ રીતે ભાગી આવ્યા હતા . મારા નાના ભગવાનદાસ (બાબુ )રંગુનમાં વર્ષોથી રહેતા હતા અને બર્માના ત્રણ મુખ્ય શહેરો  રંગુન ,બસીન અને મોંડલેની એમની પેઢીઓમાં વેપાર ધમધોકાર ચાલતો હતો . મારી માતા શાન્તાબેનનો જન્મ પણ રંગુનમાં થયેલો . આમ ત્યાંની સુખ સાયબી છોડીને મારું કુટુંબ ૧૯૪૧માં મારા વતનના ગામ ડાંગરવા આવી ગયું હતું . એ વખતે હું ફક્ત ચાર વર્ષનો બાળક હતો .

મને પોતાને તો યાદ નથી પણ મારા માતા-પિતાના કહેવા પ્રમાણે ડાંગરવા આવ્યાને થોડા મહિનામાં જ મને પુષ્કળ તાવ આવ્યો હતો .એ તાવમાં મને જ્યારે ઉભો કર્યો ત્યારે હું પડી ગયો . ઉભો રહી ન શક્યો . મારા ગામમાં તો એ વખતે ડોક્ટર હતા નહિ એટલે મારા પિતા મને ગાડીમાં પાનસર ગામના ડોક્ટરને ત્યાં લઇ ગયા . એમણે ઇન્જેક્શન આપીને તાવ તો ઉતારી દીધો પરંતું ડોક્ટરના કહેવા પ્રમાણે પોલીયોના વાયરસની અસર મારા જમણા હાથ અને ડાબા પગ ઉપર થઇ છે .

સ્વાભાવિક છે કે મારા માતા-પિતાને આનાથી ખુબ જ આંચકો લાગ્યો કે અચાનક મારા હસતા રમતા દીકરાને આ શું થઇ ગયું . દેશમાં જ્યારે ૧૯૪૧-૪૨ની આઝાદીની લડત ચાલતી હતી ત્યારે હું એક નાના ગામમાં આવીને જીવન અને મરણ વચ્ચેની લડત પછી મારા શરીરની આઝાદી ગુમાવી રહ્યો હતો !

એ સમયે ખુબ હોંશિયાર ગણાતા અંગ્રેજ ડોક્ટર કુકની સારવાર માટે મારા પિતા મને  આણંદના એમના દવાખાને નિયમિત બતાવવા લઇ જતા હતા.

ડોક્ટરની સારવાર અને માતા પીતાના પ્રેમ પૂર્વકની દેખભાળથી હું લંગડાતો પણ ચાલતો તો થયો.સામાન્ય રીતે પોલિયો એટલે કે બાળ લકવામાં એક બાજુનું અંગ ખોટું પડી જાય છે પરંતું મારા કેસમાં આ પોલીયોની અસર મારા જમણા હાથ અને ડાબા પગ ઉપર થઇ છે . આ બન્ને અંગ નબળા હોઈ એનો વિકાસ બાકીના અંગો જેવો પુરેપુરો થયો નથી . પરંતું કુદરતી રીતે ડાબા હાથમાં બે હાથ અને જમણા પગમાં જાણે બે પગની શક્તિ આવી ન હોય એવો અહેસાસ મને થાય છે .

 મારા માટે રોલ મોડેલ જેવી બહેરી મુંગી અને બધિર હેલન કેલરે કહ્યું  છે કે  ” ભગવાન જ્યારે એક દ્વાર બંધ કરે છે ત્યારે બે દ્વાર ખોલી આપે છે “.કુદરતે મારી શારિરિક ઉણપને મને બૌધિક શક્તિની ભેટ આપીને પૂરી કરી છે  . હું અભ્યાસમાં હંમેશાં આગળ રહેતો આવ્યો છું .કડીની સંસ્થામાં ગુરુજનોએ મારામાં રસ લઈને મારા વ્યક્તિત્વને વિકસાવવામાં અગત્યનો ફાળો આપ્યો હતો એને કેમ ભૂલાય !

શરૂઆતમાં પોલિયોએ મારામાં થોડો હીનતા ભાવ- Inferiority Complex જરૂર ઉભો કર્યો હતો ,મને અંતર્મુખી બનાવ્યો હતો ,પરંતુ ધીમે ધીમે વાંચન  , મનન અને પ્રભુ-પ્રીતિથી એ ઓછો થતો ગયો . મને સમજાઈ ગયું હતું કે શારીરિક રીતે શશક્ત વ્યક્તિઓની હરીફાઈમાં મારે ઉભા રહેવું હશે તો મારે ખુબ જ મહેનત કરીને મારામાં ખાસ પ્રકારની લાયકાત ઉભી કરવી જ પડશે  .આ શારિરીક ઉણપ હોવા છતાં હું બી.એ..બી.કોમ.એમ.કોમ., એલ.એલ.બી,. કમ્પની સેક્રેટરી સુધીનો અભ્યાસ  કર્યો , ૩૫ વર્ષની જોબમાં પ્રગતી કરતો કરતો મોટી કમ્પનીમાં સીનીયર એક્ઝીક્યુટીવ સુધીની પોસ્ટ સુધી પહોંચીને સૌનું માન અને પ્રેમ સંપાદન કરી શક્યો હતો. મારા  ત્રણ સંતાનોને અમેરિકા મોકલ્યાં અને અમદાવાદમાં 1992માં જીવન સાથીને ગુમાવ્યા પછી નિવૃત થઈને 1994માં કાયમી રીતે અમેરિકા આવી ગયો . આમ પોલિયો  મને કે મારા મનોબળને હરાવી શક્યો નથી એનો મને બહું જ સંતોષ અને આનંદ છે .

આના માટે મારા માતા -પિતા , કુટુંબીજનો ,ગુરુજનો, સહૃદયી મિત્રોનો પ્રેમ અને મને હર કદમ હાથ પકડીને દોરનાર દીન દયાળુ પરમાત્માની કૃપા માટે એમનો હૃદયથી આભારી છું. 

દુર્ભાગ્યની વાત એ છે કે ૧૯૪૨માં હું જ્યારે પોલીયોનો શિકાર બન્યો ત્યારે પોલીઓની રસી શોધાઈ ન હતી . પોલીયો  નાબુદી માટેની રસી છેક  ૧૯૫૫માં  શોધાઈ હતી.

અમેરિકન વૈજ્ઞાનિક ડૉ . જોનાસ સોકે આ રસી શોધીને વિશ્વમાં ” મિરેકલ વર્કર ” તરીકેનું બિરુદ મેળવ્યું હતું.

તારીખ ૧૫ મી ઓક્ટોબર,૨૦૧૨ ની વિનોદ વિહારની પોસ્ટ નંબર ૧૧૦માં પોલીયોની રસી અને એના શોધક ડૉ. શોકનો પરિચય કરાવવામાં આવ્યો હતો એને નીચેની લીંક ઉપર ક્લિક કરીને વાંચો .

(110) પોલીઓ(બાળ લકવા)ની ચમત્કારિક રસીના શોધક

ડો.જોનાસ સોક -એક પરિચય

HELEN KELLER- QUOTE

______________________________

હાસ્યેન સમાપયેત- રમુજી ટુચકા- જોક્સ

HA..HA,..HAA...

 

શિક્ષક ક્લાસમાં એક બાળકને પૂછે છે, “તારા પપ્પા 5000

રૂપિયાની લોન લે છે,

જો 10%ના હિસાબે તેઓ એક વર્ષ પછી લોન પરત કરે છે,

તો બોલ કેટલા પૈસા પાછા મળશે?” 

બાળકઃ “એક પણ રૂપિયો નહીં”

શિક્ષકઃ “બેટા, તું હજું પણ ગણિત નથી જાણતો!”

બાળકઃ “મેડમ, હું તો ગણિત જાણું છું, પણ તમે મારા પપ્પાને નથી જાણતા.”

(સૌજન્ય- દિવ્ય ભાસ્કર )

 

 

 

 

 

( 381 )ઘરમાં દુકાન અને દુકાનમાં ઘર…..જીવન દર્શન …… મહેન્દ્ર પુનાતર

 M.Punatar articleકેટલાક માણસો જીવનના અંત સુધી લગામ છોડતા નથી. તેઓ માને છે કે પોતાના જેવું બીજા કોઈ કરી શકશે નહીં. તેઓ મંદિરો અને ઉપાશ્રયોમાં પણ દુકાનો સાથે લઈને જાય છે અને ભગવાન સાથે સોદા કરે છે . 

માણસને જીવન જીવવાની કલા હસ્તગત થઈ જાય તો બેડો પાર. જિંદગી સુધરી જાય. મોટા ભાગના માણસો જીવન જીવતા નથી, ઢસરડો કરતા હોય છે. તંગ દોર પર તેમની જિંદગી ચાલતી હોય છે. જીવનભર ફાંફાં મારે છે અને છેવટે જે પ્રાપ્ત કરે છે તે વ્યર્થ બની જાય છે. જીવનના અંત સુધી મોહ જતો નથી અને માયા છૂટતી નથી.

દરેક ધર્મની વિચારધારામાં જીવનને સુખમય બનાવવા માટેનો માર્ગ બતાવવામાં આવેલો છે. જૈન ધર્મે અહિંસા અને અપરિગ્રહ પર ભાર મૂક્યો છે. માણસ સૌ પ્રત્યે પ્રેમપૂર્વક વર્તે અને મોહ-આસક્તિ ઓછી કરી નાખે તો જીવન પ્રસન્ન અને આનંદદાયક બની શકે છે. જીવનની બધી દોટ ઈચ્છાઓ અને અપેક્ષાઓમાં છે. આપણાં સાધનોમાં આપણે આનંદપૂર્વક જીવી શકીએ તો તેના જેવું બીજું કોઈ સુખ નથી. 

માણસ જિંદગીભર મહેનત કરે છે, પૈસા કમાય છે. ગમે તેટલું હોય વધુ મેળવવા આપાઘાપી કરે છે. ધન હશે તો જિંદગીનાં છેલ્લાં વર્ષોમાં આરામથી રહીશું એવા મનસૂબા ઘડાય છે. માણસ વિચારે છે હજુ થોડું વધુ ભેગું કરી લઈએ પછી વાંધો નહીં, કશી ચિંતા રહેશે નહીં. મોજ કરીશું, પરંતુ સમય હાથમાંથી સરકી જાય છે. જિંદગી મોજના બદલે બોજ બની જાય છે.

માણસ આ ધરતી પર વરસોનાં વરસો સુધી રહેવાનો હોય એવી તૈયારી કરે છે, પણ સમય રહેતો નથી અને બધું ફોગટ જાય છે. હાથપગ ચાલતા હોય, બધી ચેતનાઓ સાબૂત હોય ત્યારે માણસે જીવી લેવું જોઈએ. એક સામટા સુખની ઈચ્છા વ્યર્થ છે. માણસે પોતાની સમક્ષ આવતાં નાનાં નાનાં સુખો અને આનંદના અવસરોને માણતા રહેવું જોઈએ. શરીરમાં શક્તિ અને સ્ફૂર્તિ ન હોય તો બધાં સુખો નકામાં બની જાય છે. 

માણસને આનંદથી જીવવા માટેની જે ચીજો જોઈએ છે તે તો ક્યારની મળી ગઈ હોય છે, પરંતુ સંતોષ થતો નથી. ભવિષ્યની ચિંતા છે. પરિવારની ચિંતા છે. પેઢીની પેઢી સુધી ચાલે તેટલું મૂકી જવાની એષણા છે. પરિગ્રહ છે એટલે ભય છે અને ભય છે એટલે સલામતી નથી. માણસ વર્તમાનમાં જીવે અને ભવિષ્યની ખોટી ચિંતા ન કરે તો કોઈ દુ:ખ નથી. મનમાંથી જો ભય દૂર થઈ જાય, શ્રદ્ધા વિશ્ર્વાસ જાગે તો ચિંતાઓ દૂર થઈ જાય. ધર્મ આપણને ભયરહિત બનવાનું શીખવે છે. જે ડરે છે તે ક્ષણે ક્ષણે મરતો રહે છે અને સંસારમાં વધુ ને વધુ ડૂબતો રહે છે. મોહમોયાના પથ્થરો ગળે બાંધેલા છે. માણસ આ બંધનોને હટાવીને હળવોફૂલ જેવો બની જાય તો ભવસાગરને તરી જાય. 

ઉંમર થાય, તબિયત લથડે એટલે લોકો કહેશે તમને આરામની જરૂર છે. ખરેખર આરામની નહીં, જંજાળ છોડવાની જરૂર છે. માણસ કામ કરવાથી થાકતો નથી, પરંતુ ચિંતાઓ અને ઉપાધિઓ તેને થકવી નાખે છે. જિંદગીનાં છેલ્લાં વર્ષો પ્રસન્નતાથી વીતે, મન પર કશો ભાર રહે નહીં તે જરૂરી છે. જિંદગીની જંજાળ છોડવાનું બધાને માટે શક્ય નથી. કુટુંબનો બોજો જેમના માથે હોય, આવક ઓછી હોય, સંજોગો વિપરીત હોય તેમને અસ્તિત્વ ટકાવી રાખવા માટે દોડાદોડી કરવી પડે એ સમજી શકાય છે. તેમને આરામ પરવડી શકે નહીં, પરંતુ પ્રભુએ જેમને બધું આપ્યું છે, સંતાનોએ કારોબાર સંભાળી લીધો છે અથવા સંભાળવા શક્તિમાન છે એવા ઉંમરલાયક માણસોને રાત-દિવસ કામના બોજા હેઠળ ઢંકાયેલા, ચિંતાગ્રસ્ત, તાણ અનુભવતા જોઈએ ત્યારે આપણને થાય કે આ બધું ઐશ્ર્વર્ય પૈસો, ધનદોલત શા કામની? તેનાથી શું સુખ પ્રાપ્ત થાય છે? દોડવાનું જ હોય તો હોય કે ન હોય શું ફરક પડે છે. જિંદગીને સાચી રીતે સમજતા નથી એટલે કામનું ફેંકી દઈએ છીએ અને પછી સમય વીતી જાય છે એટલે અફસોસ કરીએ છીએ.

ઓશોએ ટાંકેલી એક દૃષ્ટાંત કથા આ અંગે પ્રેરક છે. 

વહેલી સવારે સૂરજ ઊગ્યા પહેલાં એક માછીમાર સમુદ્ર કિનારે માછલાં પકડવા ગયો. કિનારા પર ચાલતાં તેના પગ સાથે કાંઈક અફળાયું. તેણે નીચે વળીને જોયું તો એક થેલી પડી હતી અને અંદર પથ્થરના નાના ટુકડાઓ હોય એવું લાગતું હતું. માછીમારે થેલી ઉપાડી લીધી અને જાળને એક બાજુએ મૂકીને પાણીમાં રહેલા એક મોટા પથ્થર પર બેસી ગયો અને સવારનું અજવાળું થવાની રાહ જોવા લાગ્યો. સમય પસાર કરવા માટે થેલીમાં રહેલા પથ્થરના ટુકડામાંથી એક એક ટુકડા ઊછળતાં મોજાં પર ફેંકતો રહ્યો. 

ધીરે ધીરે સવાર થયું અને અજવાળું પથરાયું. થેલીમાંથી બધા પથ્થરના ટુકડાઓ ફેંકી દીધા હતા. એક છેલ્લો ટુકડો થેલીમાંથી બહાર કાઢીને ફેંકવા માટે ઊભો થયો ત્યાં તેની નજર પડી ને જોયું તો હાથમાં પથ્થરનો ટુકડો નહીં, પણ હીરો હતો. થેલી ખાલી થઈ ગઈ હતી.તે કલ્પાંત કરવા લાગ્યો. પેઢીની પેઢી સુધી ચાલે તેટલી દોલત હાથમાં આવી હતી, પણ અજાણતાં સમુદ્રમાં ફેંકી દીધી હતી. છતાંય નસીબદાર હતો એક હીરો બચ્યો હતો. 

સામાન્ય રીતે જિંદગી વીતી જાય છે. સૂરજ ઊગતો નથી. મનની અંદર અજવાળું થતું નથી અને જીવનનાં રત્નોને પથ્થર માનીને ફેંકી દઈએ છીએ અને પછી અફસોસ કરીએ છીએ. કેટલાક ભાગ્યશાળીઓ છેલ્લો એક ટુકડો બચાવી શકે છે. મોટા ભાગના લોકોના હાથ ખાલી રહે છે. વ્યર્થ છૂટતું નથી, સારું પકડાતું નથી. 

કેટલાક માણસો વિચારે છે મેં આ બધું પરિશ્રમથી, મહેનતથી મેળવ્યું છે તે બીજો કોઈ બચાવી શકશે નહીં, સાચવી શકશે નહીં. જાણે કે દુનિયા તેના વગર ચાલવાની નથી. આવા માણસોને બીજા પર ભરોસો અને વિશ્ર્વાસ હોતો નથી એટલે જિંદગીના છેલ્લા શ્ર્વાસ સુધી તેઓ લગામ છોડતા નથી. મોહ અને આસક્તિથી છૂટવાનું એટલું આસાન નથી. જિંદગીનો સૂૂર્યાસ્ત થવા આવ્યો હોવા છતાં કેટલાક લોકો જાગતા નથી. બોધ થતો નથી. મેળવવા કરતાં છોડવાનું બહુ આકરું છે. 

એક માણસ મરણ પથારી પર હતો. અંતિમ સમય હતો. પાસે પત્ની બેઠી છે. તેણે પૂછ્યું, ચુન્નુ ક્યાં છે? પત્નીને થયું મોટો દીકરો યાદ આવતો લાગે છે. નામ હતું ચુનીલાલ, પણ ઘરમાં બધા ચુન્નુ કહેતા હતા. પત્નીએ કહ્યું: ચિંતા કરો નહીં, ચુન્નુ અહીં બેઠો છે અને તમારા પગ દબાવી રહ્યો છે. 

થોડી વાર થઈ ત્યાં તેણે પૂછ્યું: મુન્નુ ક્યાં છે? પત્નીએ કહ્યું મણિલાલ પણ અહીં છે. ફિકર કરો નહીં પાછું વળી તેણે પૂછ્યું છુન્નુ ક્યાં છે? નાના દીકરા છગનલાલનું પણ નામ દીધું. 

પત્નીને થયું કે બાપને પુત્રો માટે પ્રેમ છે, એક પછી એક બધાને યાદ કરે છે, તેણે કહ્યું: આપ તદ્દન આરામ કરો. બધા દીકરાઓ અહીં આપની સેવામાં હાજર છે. 

આ સાંભળીને બાપે પથારીમાંથી ઊઠવાનો પ્રયાસો કર્યો અને કહ્યું: બધા અહીં છો તો દુકાનમાં કોણ છે? મરવાનો સમય હતો, પણ દુકાન ભુલાતી નહોતી. તેણે રોષપૂર્વક કહ્યું: નાલાયકો, આમ નોકરોના ભરોસે દુકાન છોડી દેશો તો દેવાળું કાઢવાનો વારો આવશે. 

બાપે દીકરાઓને યાદ કર્યા, પણ વહાલથી નહીં. તેને પ્રેમ સાથે કોઈ સંબંધ નહોતો. દુકાનો ચાલતી રહે અને નોટોની થપ્પીઓ જમા થતી રહે એટલે જીવન સાર્થક થઈ ગયું. 

માણસ અપૂર્ણ ખંડિત જીવન જીવી રહ્યો છે. જીવનની સાથે તેનો કોઈ મેળ નથી. ખાતાં-પીતાં, બેસતાં-ઊઠતાં, સૂતાં-જાગતાં વિચારોના ઘોડાઓ દોડી રહ્યા છે. એકસાથે બધું કરી લેવાની ઝંખના છે એટલે કોઈપણ પ્રવૃત્તિમાં તે આત્મસાત્ થઈ શકતો નથી. માણસે ઘરને દુકાન બનાવી દીધી છે અને દુકાનને ઘર. ઘરમાં હોય ત્યારે દુકાનની ચિંતા અને દુકાનમાં હોય ત્યારે ઘરની ચિંતા. ટેલિફોન અને મોબાઈલ પર ઘરમાં પણ ધંધાની વાત અને ઓફિસમાં હોય ત્યારે ટેલિફોન પર પત્ની સાથે બે-ચાર વાતો કરી લીધી. બાળકોના ખબર પૂછી લીધા એટલે સબ સલામત. બાપને ઘરમાં પત્ની અને બાળકો સાથે શાંતિથી વાત કરવાની ફુરસદ નથી. એક ઘરમાં રહેવા છતાં વૃદ્ધ-માતા-પિતા, પતિ-પત્ની અને બાળકો એકબીજાથી દૂર હોય એવું લાગે છે.

માણસ જમતો હોય, ખાતો હોય, પીતો હોય પણ દુકાનો અને ઓફિસો તેમનો પીછો છોડતી નથી, કેટલાક તો મંદિરોમાં, ઉપાશ્રયોમાં અને દેરાસરોમાં પણ દુકાનો સાથે લઈને જાય છે. ત્યાં પણ ટેલિફોનની ઘંટડીઓ રણકતી રહે છે. ભગવાન સાથે પણ સોદાબાજી થાય છે. આટલું કામ થશે તો પૂજા ભણાવીશ, આરતી કરીશ, યાત્રા કરીશ. હાથ ભગવાન સામે જોડયા હોય છે, પણ મન ભટકતું રહે છે. જીવનનો અર્થ સીમિત બની ગયો છે. પૈસા કમાવા સિવાય જીવનનું બીજું કોઈ ધ્યેય નથી. માણસ સારો-નરસો, સફળ-અસફળ, બુુદ્ધુ-હોશિયાર બધું પૈસાને તોલે તોળાય છે અને મપાય છે. 

આરામ કરવો, નિવૃત્ત થવું એટલે તેનો અર્થ એવો નથી કે કોઈપણ જાતના કામ વગર બેસી રહેવું. અહીં આરામ કરવો એટલે ખોટી ચિંતાઓ અને ઉપાધિઓમાંથી મુક્ત થવું અને મનગમતી પ્રવૃત્તિઓ કરવી અને જીવન પ્રત્યે નવો રસ કેળવવો. થોડું નિજાનંદ માટે જીવવું. વૃદ્ધોને બાળકો સાથે રમતાં, ગાર્ડનમાં મોજથી ફરતાં અને આનંદ-મસ્તી કરતાં જોઈએ ત્યારે એમ થાય કે બાળકો ને વૃદ્ધોમાં કોઈ ફરક નથી.

બાળક જેવી નિર્દોષતા જો માણસમાં આવી જાય તો પ્રેમ પ્રગટ થયા વગર રહે નહીં. બાળકો વર્તમાનમાં જીવે છે. તેમના પર ભૂતકાળ અને ભવિષ્યનો ઓથાર નથી. આપણે પણ વર્તમાનમાં જીવીએ તો બાળક જેવા બની શકીએ, પણ ઊલટું બને છે. ઉંમર વધે એમ માણસ પાકો અને રીઢો બનતો જાય છે, પરંતુ બાળક જેવી કોમળતા, મુલાયમતા અને નિર્દોષતાનાં દર્શન થાય ત્યારે એમ થાય છે કે સંધ્યા ખીલી ઊઠી. 

આપણે બધાને કહીએ આ બધું છોડી દો. સલાહ આપવી અને સાંભળવી બહુ સહેલી છે, પરંતુ તેનો અમલ કરવાનું મુશ્કેલ છે. કેટલીક બાબતો પ્રકૃતિજનક અને સ્વભાવગત છે, જ્યારે કેટલીક બાબતો સંજોગોને આધીન છે. આ બધામાંથી જાતને પર કરીને કેવી રીતે સુખ અને શાંતિ અનુભવી શકાય તેની કોશિશ કરવી જોઈએ. સારી રીતે જીવવું અને જીવન તરફનું સાચું વલણ ઊભું કરવું એ એક કલા છે.

માણસ સાપની કાંચળી જેમ બધાં આવરણો દૂર કરી પ્રેમથી, શાંતિથી અને સહજતાથી જીવે તો જીવન સુખનો સાગર છે. જીવન તરફનો સાચો અભિગમ જ સુખ-શાંતિ આપી શકે.

 આભાર-સૌજન્ય-મુંબઈ  સમાચાર   

__________________________________

હાસ્યેન સમાપયેત- રમુજી ટુચકા- જોક્સ

HA..HA,..HAA...

 દર્દી અને ડોક્ટર 

દર્દી – “ ડોક્ટર સાહેબ મારો એક મોટો પ્રોબ્લેમ એ છે કે મને   

        કશું જ યાદ રહેતું નથી.”

ડોક્ટર – “ તો, તમને આ પ્રોબ્લેમ ક્યારથી શરુ થયો છે ?”

દર્દી – “કયો પ્રોબ્લેમ, ડોક્ટર સાહેબ ?”