વિનોદ વિહાર

ગુજરાતી ગદ્ય-પદ્ય સર્જનની આનંદ યાત્રા

Monthly Archives: જૂન 2014

( 473 ) શ્રાવણી …..ટૂંકી વાર્તા….ડો.જગદીશ જોશી/ સફળ સફર / ” કાવડમાં શ્રવણ ” …( સંકલિત )

૧૫ મી જુન ૨૦૧૪ ના દિવસે રવિવારે સંતાનો દ્વારા એમના પિતાને ખાસ યાદ કરી ફાધર્સ ડે ઉજવાયો .

આ પ્રસંગના માહોલમાં આજની પોસ્ટમાં મારા મિત્ર , “જીવન જીવીએ , સંવેદનોને સથવારે બ્લોગના સંપાદક ડો. જગદીશ  જોશી લિખિત શ્રાવણી નામની  એક વાર્તા એમના આભાર સાથે મૂકી છે એ વાંચવા જેવી છે .

આ વાર્તામાં પરદેશમાં અભ્યાસ કરતી દીકરી ૧૫ દિવસની ટૂંકી રજાઓમાં વતનમાં રહેતાં માં-બાપની સરપ્રાઈઝ વિઝીટે આવે છે .

એ વખતે પિતા માંદગીના બિછાને દુખી થતા  જોતાં જ પિતાની સેવામાં પુત્ર સમોવડી બનીને લાગી જાય છે એનું સુંદર ચિત્રણ આ વાર્તામાં લેખકે કર્યું છે .

શ્રવણની જેમ આવતાં વેંત જ પપ્પાની સેવામાં લાગી ગયેલ દીકરીનું નામ મગરૂર મા-બાપે શ્રાવણી આપી દીધું .

આંધળા મા -બાપને કાવડમાં બેસાડી ચાર ધામની યાત્રા કરાવી એમની સેવા કરતા સત્ય યુગના શ્રવણની વાત જાણીતી છે .

અગાઉ વિનોદ વિહારની આ પોસ્ટ નંબર ૩૩૩ માં ૨૧મી સદીના શ્રવણ કૈલાશપુરી બ્રહ્મચારીની ની સત્ય ઘટના વિડીયો સાથે આલેખી છે .

ડો.જોશી લિખિત  વાર્તા વાંચતા તમને લાગશે કે વાર્તાનું નામ  “શ્રાવણી ” કેટલું ઉચિત છે .

વિનોદ પટેલ

===============================

શ્રાવણી  ………( ટૂંકી વાર્તા )………..ડો.જગદીશ જોશી
 

‘કેમ ? આજે શ્રાવણી ન આવી ?’

ડોક્ટરની સામે દરદીના સ્ટુલ પર બેસુ તે પહેલાં ડોક્ટરનો સવાલ આવ્યો. મારા ચહેરા પર દોરાયેલું મોટું પ્રશ્નાર્થ જોઈ ડોક્ટરે ચોખવાટ કરી, ‘અરે તમારી દીકરી, રોજ તમને લઈને આવતી હતીને ?’

પરદેશ ભણતી દીકરી વેકેશન પડતા, ભણતરનો ભાર ઉતારવા મમ્મી-પપ્પાને મળવા ઇન્ડીયા સરપ્રાઈઝ વીઝીટમાં આવી. ડોરબેલ વગાડતા મમ્મીએ દરવાજો ખોલ્યો, આશ્ચર્ય ભાવ સાથે દીકરીને બથમાં તો લીધી, પણ મોઢા પર અંદર રહેલા દર્દે તરત ડોકીયું કર્યું. દીકરીને પણ આ ઝલક પકડાઈ ગઈ. ‘મમ્મી શું છે ? પપ્પા ક્યાં છે ?’

‘દીકરા, (રી) આજે બે દિવસથી તાવ ચડ્યો છે, ખબર નહીં, પણ ઉતરતો નથી, સુરેશભાઈ પણ બહારગામ છે.’

‘અરે ! એમાં એટલી ચિંતા શું કરે છે. હું આવી ગઈને !’

પપ્પાના હાલચાલ પુછ્યા, હિંમત બંધાવી, દીકરી થાક, જેટલેગ બધુ ભુલી જઈ કામે લાગી ગઈ. જુના મિત્રોને ફોન કરી એક્સપર્ટ ડોક્ટરનો નંબર મેળવ્યો અને એપોઈન્ટમેન્ટ લઈ લીધી. તાવમાં શક્તિ ગુમાવી બેઠેલા પપ્પાને ટેકો કરી ડોક્ટરને ત્યાં લઈ ગઈ, ત્યાંથી લેબોરેટરી, એક્સ રે અને આવી તો કેટલીયે કાર્યવાહીઓ ધડાધડ પુરી કરી દીધી. ત્રણ કલાક થઈ ગયા, હજી તો ઈન્ડીયાનું ફક્ત પાણી જ પીધું હતું, પણ પપ્પાના રોગનું નિદાન થઈ ગયું, દવાઓ આવી ગઈ, પહેલો ડોઝ પણ લેવાય ગયો. થાકોડામાં પપ્પાની આંખ લાગી ગઈ. મમ્મીને પણ હાશ થઈ અને દીકરી બોલી, ‘મમ્મી, હવે તારા હાથની ચા પીવી છે, મશીનની ચા પી પીને કંટાળી ગઈ છું. ચોવીસ કલાકથી જાગું છું’. બસ પછી તો મા-દીકરી, ચા અને વાતો, વર્તમાનનો લોપ થયો, ભુતકાળ જીવંત થયો.

બીજા દિવસે પપ્પા થોડા ઠીક થયા. દીકરીના સાર સમાચાર પુછ્યા. જમ્યા પછી દવાનો બીજો ડોઝ. આ વખતે કંઈક દવાઓ થોડી વધારે હતી. દવાઓ પેટમાં ગઈ ને જાણે ઝંઝાવાત આવી ગયો. પપ્પા ગોટપોટ, બેસાય નહી, ઉભા થવાય નહી, પેટમાં ભયંકર લાય બળે, લોકલાજે બુમો પણ પડાય નહીં. ‘બસ… બસ આ છેલ્લી દવા, હવે ભલે, જે થવાનું હોય તે થાય પણ મારે દવાઓ નથી લેવી.’ સાંજ સુધીમાં તો શરીરના બધા સાંધા પકડાઈ ગયા. દીકરી તો દોડી સુરેશભાઈને (ફેમીલી ડોક્ટર) ત્યાં. ત્યાંથી એમનો મોબાઈલ નંબર મેળવી, ફોન લગાડ્યો, ‘અંકલ, પપ્પા …ને દેખાડ્યું હતું અને દવા લીધી હતી. એક ડોઝમાં તો વાંધો ન આવ્યો પણ બીજા ડોઝ પછી તો બહુ તકલીફ છે.’ ‘જો દીકરી, આજની રાત કાઢી નાખો, હું રાત્રે આવી જવાનો છું, સવારે ક્લીનીક પર લઈ આવજે, પેટમાં બહુ બળે તો ઠંડું દુધ થોડું થોડું આપતી રહેજે.’

બીજા દિવસે સવારે, પથારીમાંથી માંડ ઉઠી શકતા પપ્પાને ટેકો કરી, દીકરા સમોવડી બની, ગાડીમાં લઈ ગઈ સુરેશભાઈના ક્લીનીકે. સુરેશભાઈએ કેસ હીસ્ટ્રી જાણી, અગાઊના ડોક્ટરે પ્રીસ્ક્રાઈબ કરેલી દવાઓ જોઈ તારણ કાઢી લીધું, ‘જો તમને ઝેરી મેલેરીયા છે એ નક્કી, એમાં આ જ દવાઓ આપવી પડે, પણ આજદીન સુધી તમે પેઈનકીલરથી આગળ વધ્યા નથી, આથી આ બધી એન્ટીબાયોટીક્સ એ તમારા માટે મુશ્કેલી ઉભી કરી છે. હવે થોડું લાબું ચાલશે, પણ હું તમને લગભગ રોજ તપાસીને દવા આપીશ તે તમારે લેવાની છે.’ વીસ વર્ષથી સંબંધમાં આવેલા ફેમીલી ડોક્ટરે કેસ હીસ્ટરીની સાથે સાથે કુટુંબની સાથેના સબંધોની ઘનિષ્ટતા સાથે તારણ કાઢી લીધું. ‘હમણાં રોજ તારા પપ્પાને અહી લાવવાની જવાબદારી તારી.’

પછી તો રોજ ક્લીનીક પર જવાનો સીલસીલો અને આખો દિવસ પપ્પાની સારસંભાળમાં દીકરી ખોવાય ગઈ, ભણતરનો ભાર ઉતારવાનું કે એક વર્ષ પછી પરદેશથી આવ્યા પછી જુના મિત્રોને મળવાનું અને તેમની સાથે કોલેજકાળના જુના સંસ્મરણો વાગોળવાનું વિસરી જવાયું. પંદર દિવસમાં તો પપ્પા હાલતા-ચાલતા થઈ ગયા અને રીટર્ન ફ્લાઈટની ટીકીટનો કન્ફર્મેશનનો મેસેજ પણ આવી ગયો.

અને ‘શ્રાવણી’ ભણતરનો ભાર ઉતાર્યા સિવાય, માબાપની ચિંતાના ભાર સાથે, જીવનની કડવી વાસ્તવિકતા સાથે, ભણતરનો ભાર વેંઢારવા ફરી ઉડી ગઈ……

‘અરે… ક્યાં ખોવાય ગયા ? તમારી દીકરીનું મેં નવું નામ આપી દીધું,… શ્રાવણી  …..શ્રવણની જેમ તમારી સેવા કરવા બદલનો સરપાવ !’

(આજના પ્રસંગનું ‘કથાબીજ’ (મારી ભાષામાં ‘તુક્કો’) વિનોદભાઈની એક પોસ્ટ અને મારા જાણેલા એક વાસ્તવિક પ્રસંગ પરથી. ઉપરનો પ્રસંગ ‘બ્લેક એન્ડ વાઈટ’માં લખી નાખ્યો છે, સંવેદનાના રંગો તમારે પુરવાના. ‘અ’સાહિત્યકારની કૃતિની એ જ તો મજા છે – વાંચનાર પોતાના ‘રંગો’ પુરી શકે.)

ડો. જગદીશ જોશી

=========================================================

આભાર- સૌજન્ય-ડો. જગદીશ જોશી……જીવન જીવીએ , સંવેદનોને સથવારે

========================================================

ઉપરની ડો. જોશીની શ્રાવણી વાર્તાના અંતે એમણે મારી જે પોસ્ટ નો નિર્દેશ કર્યો છે એ પોસ્ટમાં મુકેલ મારા જીવનની એક સત્ય ઘટના ઉપર આધારિત  વાર્તા ” સફળ સફર ” નીચ્રની લીંક ઉપર ક્લીક કરીને વાંચો

સફળ સફર ( સત્યઘટનાત્મક ટૂંકી વાર્તા ) લેખક -વિનોદ આર.પટેલ

====================================

Best feeling =parents smiling

કેટલીક વાર માનવીના જીવનમાં બનતી સત્ય ઘટનાઓ સાહિત્યકારોની કલ્પનાઓના ઘોડાઓ ઉપર સવાર થઈને લખેલી વાર્તાઓ કરતાં વધુ સંવેદનશીલ હોય છે એની વધુ ખાત્રી કરવી હોય તો મારા મિત્ર શ્રી સુરેશ જાનીના બ્લોગ સૂર્ સાધનામાં પોસ્ટ થયેલી અને મેં રી-બ્લોગ કરેલી સત્યકથા  “કાવડમાં શ્રવણ “અહીં ક્લીક કરીને વાચો ,

===========================================

” પપ્પા “

મિત્ર મુર્તઝા પટેલે એમના ફેસબુક પેજ ઉપર” પપ્પા ” વિષે સુંદર લખ્યું છે .

એમના આભાર સાથે એ નીચે પ્રસ્તુત છે .

“જે તેના લગ્ન પહેલા આખો ‘પ’ હોય, લગ્ન કર્યા બાદ ‘અડધો પ્ ‘ થઇ જાય અને તેના બાળકના

જન્મ બાદ ‘પા’ થઇ જાય છે તે પૂજ્ય: ‘પપ્પા’. “

“જેની આગળ ખુદને ખુલ્લા મૂકીને, કન્ફેશન કરી અસલ ઓળખ મેળવી શકીએ એ: ‘ફાધર’. “

“જે પોતાના બાળકનાં ગમા-અણગમાને, દુઃખ-દર્દને, મુશ્કેલીઓને, નાદાનીને,

ગુસ્સાને ‘પી’ નાખે છે એ: ‘પિતા’.”

” જે બાપ પોતાના બાળકને જ્યાં સુધી (તેના જેવો) બાપ બનતા ન જોઈ લે ત્યાં સુધી તેની

‘દાદા’ગીરી ચાલુ રાખવાનો પૂરો હક ધરાવે છે.”

– અને એટલે જ એવા સિલસિલાને ‘બાપદાદા’ કહેવાય છે.

“બાપ ક્યારેય ‘ડેડ’ ન હોઈ શકે. એ તો સદાય જીવંત છે. આદમથી જન્મેલાં

‘આદમી’માં કે ‘મનુ’થી પેદા થયેલાં ‘માનવી’માં….”

– | ઈજીપ્તથી બાર વર્ષિય ‘બાબા’…મુર્તઝા પટેલના ‘બાપ દિન’ નિમિત્તે ખાસ પ્રકાશિત થયેલા બાપીકા બોલ. | –

મુર્તઝા પટેલ

( 472 ) પિતૃ દિન-ફાધર્સ ડે ના અભિનંદન અને શુભેચ્છાઓ

Revabhai

પિતૃ દિને સ્વ.પિતાને ભાવાંજલિ 

વડલા જેવી શીતલ છાયા ગુમાવી તમારી અચાનક

અમારો એ વિનોદ વિલાયો એક ચમન ઉજળી ગયો

કેટ કેટલી જયંતી તમારી અમે પ્રેમથી ઉજવી હતી

ચાર ભાઈઓના જાણે તમે અમારા દશરથ હતા !

શુશીલા માતા અને તમો મનથી જરા યે દુર નથી

હીરા અને મોતી જડી આંખો જાણે અમોને જોઈ રહી .

અમારે માટે તો તમે એક વડલાની શીળી છાંય હતા

પિતૃ દિને કરીએ અમે સૌ સપરિવાર હૃદયથી વંદના

વિનોદ પટેલ

આ રચનામાં લાલ રંગમાં છે એ પિતાના ચાર દીકરા અને ત્રણ દીકરીઓ

એટલે કે અમે ચાર ભાઈઓ અને ત્રણ બહેનોનાં નામ છે ,

———————————————————-

Mr. Mahendra Shah's Fathers' Day Cartoon

Mr. Mahendra Shah’s Fathers’ Day Cartoon

——————————————————-

‘ફાધર્સ ડે’ ……… વાર્તા………..   કિશોર પટેલ

આ રવિવારે ‘ફાધર્સ ડે’ આવી રહ્યો છે.  ‘ફાધર્સ ડે’ હોય કે ‘મધર્સ ડે’, એ દિવસે સ્તવન બહુ જ ઉદાસ થઈ જાય.  વર્ષોના અગણિત ઉપકારોને યાદ કરવા માટે આખા વર્ષમાં આવતો આ એક માત્ર દિવસ!  પણ આ દિવસ એને ખૂબ વિહ્વળ બનાવી દે. એક લાચારીનો અહેસાસ કરાવે.  એ અહીં પરદેશમાં અને ઘરડા બા બાપુજી દેશમાં.  ઘણી વાર એ વિચારે, શું પરદેશમાં વસતા બધા જ પુત્રો મારી જેમ આવી ‘ગિલ્ટી ફીલ’ કરતા હશે!

આખી વાર્તા શબ્દ સેતુ બ્લોગના સૌજન્યથી અહીં ક્લીક કરીને વાચો  

===========================

એક પિતાના એના સંતાનો પ્રત્યેના પ્રેમને ઉજાગર કરતા નીચેનાં બે વિડીયો ફાધર્સ ડે ના સ્પીરીટને  બિલકુલ અનુરૂપ છે .

To celebrate dads everywhere, Westjet worked with Ronald McDonald House Charities Canada.

To surprise a hardworking dad, Marc Grimard, with an early Father’s Day gift by reuniting him with his sick child and family.

Father’s Day Surprise – WestJet & Ronald McDonald House Charities

અફગાનિસ્તાનની લડાઈ માટે ગયેલ પણ રજાઓમાં ઘેર આવેલ એક સૈનિક પિતા એની ત્રણ  વર્ષની વ્હાલી દીકરીને કેવી સરપ્રાઈઝ ગીફ્ટ આપે છે  એ આ વિડીયોમાં બતાવ્યું છે .

Soldier Dad Surprises Daughter in Huge Birthday Box

————————–

એક પીતા કે માતા બનવું એ જીવનનો એક લ્હાવો અને મહત્તમ આનંદનો પ્રસંગ  હોય છે .

એટલે જ મધર્સ ડે જેટલો જ ફાધર્સ ડે મહત્વનો છે  .

આજના આ  ફાધર્સ ડે પ્રસંગે -પિતૃ દિને સૌ પિતાઓને અભિનંદન અને હાર્દીક શુભેચ્છાઓ

Happy Father's day

( 471 ) ‘ભલાઈ’માં જ ‘ભગવાન’ નો વાસ છે !– એક પ્રેરણાદાયી વિડીયો સંદેશ .

 

સુરત નિવાસી સાહીત્ય રસિક મિત્ર શ્રી ઉત્તમભાઈ ગજ્જર અવાર નવાર એમના ઈ-મેલમાં એમને ગમેલ કોઈ પ્રેરણાત્મક લેખ કેંય સાહીત્ય રચનાઓ વાંચવા માટે મોકલતા હોય છે .

એમના જીવનનો એક એ શોખ રહ્યો છે કે જીવન પોષક સર્જનનો જેટલો પ્રચાર અને પ્રસાર થઇ શકે એટલો કરવો .

થોડા દીવસ પહેલાં એમણે કોઈ આવો લેખ નહી પણ એમને ગમેલ એક વિડીયોની લીંક મોકલી આપી હતી .

આમ તો આ ફક્ત ત્રણ મીનીટનો વિડીયો થાઈલેન્ડની એક કમ્પનીની જાહેર ખબર માટે બનાવ્યો છે . પરંતુ એમાં

જીવનમાં ભલાઈનાં નાનાં નાનાં કામ કેવાં ક્રાંતીકારી, કલ્યાણકારી અને આત્મસંતોષપ્રદ નીવડે છે એનો એક મુંગો સંદેશ એમાં છે .

શ્રી ઉત્તમભાઈ લખે છે —-

લાંબાં વ્યાખ્યાનોથી ન પહોંચે તે વાત – ભવ્ય સંદેશ આ ફિલ્મમાં બખુબી અંતરના ઉંડાણ સુધી પહોંચાડે છે…

તમને ગમશે જ.. બેત્રણ વાર જોજો.. ફક્ત ત્રણ મીનીટની નાનકડી આ ફીલ્મ,

ફિલ્મમાં છેલ્લું વાક્ય છે :

Believe in GOOD.. (GOD નથી લખ્યું; એટલે કે ‘ભલાઈ’માં જ ‘ભગવાન’ !!)

–ઉત્તમ ગજ્જર

આ ફિલ્મ જોયા પછી જાણીતા રશિયન લેખક અને વિચારક Dostoyevsky Dostoyevsky નું આ અવતરણ ટાંકવાનું મન કરે છે .

Love all that has been created by God, both the whole and every grain of sand.

Love every leaf and every ray of light.

Love the beasts and the birds, love the plants, love every separate fragment.

If you love each separate fragment,

you will understand the mystery of the whole resting in God.

– Dostoyevsky

 Heartwarming Thai Commercial – Thai Good Stories By Linaloved

CLICK BELOW TO SEE VIDEO

આ વિડીયોના સંદેશને આબાદ મળતી આવતી વિનોદ વિહારમાં અગાઉ ડિસેમ્બર ૨૦૧૩ ની એક પોસ્ટમાં પ્રસ્તુત મારી ” પરંપરા ” નામની વાર્તા નીચે આપને વાંચવા માટે ફરી મૂકી છે .

અંગ્રેજીમાં વાંચેલ સમાચાર ઉપર આધારિત આ વાર્તા અમદાવાદથી પ્રકાશિત માસિક ” ધરતી ” ના જુલાઈ ૨૦૦૬ ના અંકમાં પ્રથમ પ્રગટ થઇ હતી .આ વાર્તામાં પણ ભલાઈ કરવાની પરંપરા જાળવી રાખવાનો દિવ્ય સંદેશો આપવામાં આવ્યો છે .

 

પરંપરા …….. (વાર્તા )………… વિનોદ પટેલ

આ વાર્તાને મારા સહૃદયી મિત્ર શ્રી વલીભાઈ મુસાએ એમના બ્લોગમાં મિત્રોની ગમેલી ૧૦૦ વાર્તા માં પણ સ્થાન આપ્યું છે એનો એમના આભાર સહીત નિર્દેશ કરું છું .

—————————————————

જ્યોત સે જ્યોત જગાતે ચલો , પ્રેમ કી ગંગા બહાતે ચલો

ભૂતકાળમાં બે વાર જોએલી ફિલ્મ સંત જ્ઞાનેશ્વર નું સ્વર સમ્રાટ મુકેશ ના સુરીલા કંઠે ગવાએલ ગીત પણ યાદ આવે છે જેમાં આવો જ સંદેશ છે કે —

જ્યોત સે જ્યોત જગાતે ચલો , પ્રેમ કી ગંગા બહાતે ચલો

રાહમેં આયે જો દિન દુખી , સબકો ગલે સે લગાતે ચલો .

આખું ગીત નીચેની લીંક ઉપર ક્લીક કરીને વિડીયોમાં માણો અને એના સંદેશને ગાંઠે બાંધી લો .

Jyot Se Jyot Jagate Chalo (H) – Sant Gyaneshwar (1964)

 

( 470 ) A SOLDIER’S FATHER , A heart wrenching Story

આપણા  દેશના અનેક સૈનિકો દીવસ કે રાત જોયા વિના પાર વિનાની અગવડો વેઠીને આપણા દેશની  હિફાજત કરી રહ્યા છે  .

તેઓ વખત આવ્યે દેશના દુશ્મનો સાથેના યુધ્ધમાં પોતાના પ્રાણની આહુતિ પણ આપતાં ખચકાતા નથી .

ડો. કનકભાઈ રાવળે મને એમના ઈ-મેલમાં અંગ્રેજીમાં એક સૈનિકે લખેલ સત્ય ઘટનાત્મક વાર્તા મોકલી આપી  એ મને સ્પર્શી ગઈ .

આ વાર્તામાં એક વૃદ્ધ સૈનિક પિતાના ત્રણેય સૈનિક પુત્રો દેશ માટે પોતાનો પ્રાણ ન્યોછાવર કરે છે . એક સૈનિકને છાજે એવી રીતે  મો પર દુઃખનો કોઈ ભાવ લાવ્યા વગર પોતાના પુત્રની અંતિમ અંત્યેષ્ઠીની વિધિ પૂરી કરે છે એ આખું ચિત્ર આ લેખમાં જે રીતે નિરૂપ્યું  છે એ ખરેખર ઘણું સવેદનશીલ છે .

આપણી સરકાર કરોડો રૂપિયાની કમાણી કરનાર ક્રિકેટરો અને ફિલ્મ કલાકારોને પદ્મશ્રી , પદ્મ વિભૂષણ કે ભારત રત્નના ચંદ્રકો આપીને નવાજે છે પણ એક ભૂતપૂર્વ સૈનિક જેના ત્રણેય પુત્રોએ દેશ માટે બલિદાન આપ્યું છે એને કોઈ યાદ પણ કરતું નથી એ કેવું અજુગતું કહેવાય !
 
થોડા દિવસો પછી ફાધર્સ ડે નિમિત્તે લોકો એમના પિતાને યાદ કરશે  એવા પ્રસંગે દેશ માટે ત્રણ દીકરા ગુમાવનાર એક સૈનિક પિતાની કથા પણ સૌએ ધ્યાનમાં રાખવા જેવી છે .

સલામ છે આવા પિતાઓને જેમણે દેશ માટે પોતાનાં પુત્રોની આહુતિ આપી અને કોઈ પણ રાજકારણી કરતાં મુગા રહીને અધિક દેશ સેવા કરી છે .

વિનોદ પટેલ

——————————————————————————————-

A SOLDIER’S FATHER

Soldier

BY ….WING OMMANDER VENKI IYER

The helicopter appeared over the late morning horizon. We were to receive Mr Lachhman Singh Rathore who was visiting our flight to perform the last rites of his son, Flying Officer Vikram Singh.

Only the day before, I had sent the telegram, “Deeply regret to inform that your son Flying Officer Vikram Singh lost his life in a flying accident early this morning. Death was instantaneous.” It was the first time for me, to meet and manage the bereaved next of kin.

While most wives and mothers insist on seeing the body, many a time there isn’t a body to show. Flying Officer Vikram Singh’s remains were only a few kilos – scrapped from what was left in the cockpit. We had to weigh the wooden coffin with wood and earth.

The pilot brought the helicopter to a perfect touchdown. Soon Mr Lachhman Singh Rathor was helped down the ladder. A small man of 73 years clad in an immaculate dhoti. As I approached him, he asked in a near whisper, “Are you Venki, the Flight Commander?” “Yes Sir.” “Vikram had spoken to me about you. I’d like to speak to you alone for a minute.” We walked to the edge of the concrete apron. ‘I have lost a son, and you have lost a friend. I’m sure that you have taken great care in arranging the funeral. Please tell me when and where you want my presence and what you want me to do. I’ll be there for everything. Later, I would like to meet Vikram’s friends, see his room and, if it is permitted, visit his work place. I then would like to return home tomorrow morning.”

A commander couldn’t have given me clearer instructions.

The funeral, with full military honours, was concluded by late afternoon. After the final echoes of the ‘Last Post’ faded away Lachhman Singh spent the evening talking to the Squadron Pilots.

Vikram’s roommate took him to see Vikram’s room. Lachhman Singh desired to spend the night in his son’s room instead of the guest house we had reserved for him. Early next morning after a tour of the squadron area, my boss took him to his office. A while later the staff car took Lachhman Singh to the civil airfield two hours away.

As the car disappeared round the corner, I remarked to my Boss, “A brave man he is. Spoke to me like a General when he told me exactly what he expected from us during his stay here. I admire him.”

“Yes Mr Lachhman Singh Rathore is a warrior in his own way. He sired three sons.

His first son Captain Ghanshyam Singh of the Gurkha Rifles was killed in Ladakh in 1962.

His second son, Major Biri Singh, died along the Ichogil Canal in 1965.

His youngest, Vikram Singh, who had the courage to join the Air Force, is also gone now. This simple farmer has contributed more to our country’s defence than any other I know.”

Yes, he is a brave Rajput.

~~Yes, he is indeed a brave Indian; in fact HE is MORE INDIAN than anyone else – His sacrifice can never ever be repaid by the Country!! He is almost a Martyr himself!!

~~ 
But our Great Nation does Not know this simple Giant — India only knows that Super Rich Cricketers need to be conferred  BHARAT RATNA  while a bunch of actors and actresses need to be conferred

PADMA VIBHUSHANs and  PADMASHREEs  !! 
 
~~ Yes, they are so called

“Achievers”

who achieved Fame & Fortunes mostly for themselves and a wee bit for the country.
    

Ever wondered as to HOW on earth do actresses bring glory to the Nation?
 
~~ But what about the ‘ Losers ‘ who have SIMPLY LOST their EVERYTHING defending our Nation?
    

Like this Father of Three

Brave Soldiers.  
 
~~ CRY INDIA  CRY 

————————————————————

Thanks-Dr. Kanak Raval -From his e-mail                      

==============================================

ઉપર મુજબની સૈનિકના બલીદાનની દર્દનાક કથા વાંચ્યા પછી મને રાષ્ટ્રીય શાયર સ્વ. ઝવેરચંદ મેઘાણીની અમર કૃતિ કોઈનો લાડકવાયો યાદ આવી ગઈ જેમાં એમણે ગાયું છે ….

રક્ત ટપકતી સો સો ઝોળી સમરાંગણથી આવે,
કેસરવરણી સમરસેવિકા કોમલ સેજ બિછાવે;
ઘાયલ મરતાં મરતાં રે! માતની આઝાદી ગાવે.

કોની વનિતા, કોની માતા, ભગિનીઓ ટોળે વળતી,
શોણિતભીના પતિ-સુત-વીરની રણશૈયા પર લળતી;
મુખથી ખમ્મા ખમ્મા કરતી માથે કર મીઠો ધરતી.

સ્વ. મેઘાણીનું આ દર્દ ભર્યું આખું ગીત નીચેના વિડીયોમાં સાંભળો .

Koi no ladakvayo – – – Zaverchand Meghani

( 469 ) સરકારી શાળાના એક નવા હેડ માસ્તર ! …….. ( પેરડી લેખ ) ……..વિનોદ પટેલ

" Yoga synchronises the mind,body and soul." ---Narendra Modi

” Yoga synchronises the mind,body and soul.”
—Narendra Modi

 

સંદેશ.કોમમાં એક સમાચાર —-

“ભારતનાં વડાપ્રધાન નરેન્દ્ર મોદીએ દિલ્હીમાં કામ શરૂ કરતા-વેત જ સંસદના નેતાઓને સ્પષ્ટ શબ્દોમાં ચિમકી આપી દીધી છે અને જણાવ્યું છે કે ‘મને પગે લાગવાનું બંધ કરી દો, અને સંસદમાં નિયમીત હાજરી આપો’

ઉપરના સમાચાર અને શ્રી મોદીએ વડા પ્રધાનના શપથ લીધા એ દિવસથી જ સુરાજ્ય માટે પ્રધાનો અને અમલદારો માટે આચાર સંહિતા બનાવીને જે રીતે કામકાજ શરુ કરી દીધું છે એના સમાચારો ઉપરથી મને એક પેરડી/ કટાક્ષ લેખ લખવાની મનમાં પ્રેરણા થઇ. એના ફળ સ્વરૂપે એક પેરડી લેખ નીચે પ્રસ્તુત છે .

આશા છે મારો આ નવો પ્રયોગ તમને ગમે .

વિનોદ પટેલ

—————————————————————————-

( 469 ) સરકારી શાળાના એક નવા હેડ માસ્તર !  ……..   ( પેરડી લેખ )

ગામની સરકારી શાળાનું નવું સત્ર તાજું જ શરુ  થયું હતું .  શાળાના ઘંટનો ટકોરો પડતાં જ  બધા વિદ્યાર્થીઓ જ્યાં હોય ત્યાંથી દોડતા દોડતા વર્ગમાં પોત પોતાની જગાએ ગોઠવાઈ ગયા . આવું આ શાળામાં અગાઉ કદી બન્યું ના હતું . હકીકતમાં આ શાળાના વિદ્યાર્થીઓ તો તોફાનો કરવા , બધું રફે દફે કરવા , મોડા આવવા અને શાળાની વસ્તુઓને ચોરીને ઘેર લઇ જવાં માટે પંકાયા હતા . વિદ્યાથીઓ ગ્રુપમાં વહેંચાઈ જઈને એકબીજા સાથે જગડતાં હતાં.

આ જાતની ગામની કુખ્યાત નિશાળમાં અચાનક આવેલ ફેરફારનું કારણ એ હતું કે આ શાળામાં નરેશભાઈ નામના એક નવા શિક્ષક હેડ માસ્તર તરીકે જવાબદારી સંભાળી હતી .

આ નરેશભાઈ આ શાળામાં મુખ્ય શિક્ષક તરીકે જોડાયા પહેલાં એક દુરની શાળામાં ૧૩ વર્ષ સુધી આદર્શ શિક્ષક તરીકેની સુંદર કામગીરી બજાવી વિદ્યાથીઓમાં અને શિક્ષણ જગતમાં પ્રિય થઇ ગયા હતા .

એમનું કામ જોઈને જ ગામની પંચાયતે એક ઠરાવ પસાર કરીને નરેશભાઈને ગામની શાળાના હેડ માસ્તર તરીકે નિમણુંક કરી હતી .આ નવા હોંશિયાર હેડ માસ્તર શાળાની બગડેલી છાપને સુધારશે એવી આશાઓ સાથે ગ્રામ પંચાયતે એમને આ જવાબદારી આપી હતી .

આ નવા હેડ માસ્તરે  આવ્યા એ દિવસથી જ એમની કામ કરવાની આગવી સ્ટાઈલથી વિદ્યાર્થીઓમાં અને બીજા શિક્ષકોમાં એક ધાક પાડી દીધી હતી .પહેલા જ દિવસે એમણે શાળાના વિદ્યાર્થીઓ અને શિક્ષકોની એક સંયુક્ત સભા બોલાવી અને સ્પષ્ટ શબ્દોમાં સૌને ચીમકી આપતાં કહ્યું :

“જુઓ , આ ગામની પંચાયતે મને અહીં સારું કામ કરી બતાવીને શાળાની જે બહાર ખરાબ આબરુ છે એને સુધારવા માટે બોલાવ્યો છે .

મને જાણવા મળ્યું છે કે મારી પહેલાં મહેતો મારે ય નહી અને ભણાવે ય નહી એવા મુગા દાઢીવાળા હેડ માસ્તર મનોહરભાઈ હતા જે હંમેશાં બહાર ગામનાં એક શિક્ષિકાબેન મોનીયાજી કહે એમ કામ કરતા હતા .એ વખતે તમને બધાને બહું મજા પડી ગઈ હતી .શાળાના પીરીયડમાંથી ગાપચી મારીને બહાર રખડવાની, મોડા આવવાની અને અંદર અંદર ઝગડા કરવાની જે ટેવ પડી છે એ હવે મારા વહીવટમાં હું જરાયે નહિ ચલાવી લઉં .”

શિક્ષકોને ઉદ્દેશીને પણ હેડ માસ્તર નરેશભાઈએ કહ્યું :

” આપણે સૌએ સાથે મળીને આ શાળાની ગયેલી આબરુને પાછી લાવવાની છે .

હું જૂની શાળામાં હતો ત્યારથી જ દરરોજ રાત્રે ગમે એટલો મોડો સુતો હોઉં પણ સવારે પાંચ વાગે ઉઠી જાઉં છું. એક કલાક માટે યોગ અને ટ્રેડ મિલ ઉપર દોડીને શરીર અને મનને કામ કરવા માટે હંમેશાં સતેજ રાખું છું . તમારે પણ વહેલા ઉઠી સવારે સમય પહેલાં કામે ચડી જવાનું છે .તમે જો સમયસર નહિ આવો તો તમે વિદ્યાર્થીઓને સમયસર આવવાનું કેવી રીતે કહી શકશો .

આ શાળામાં સુધારો કરવા માટે મેં જે ૧૦૦ દિવસનો રોડ મેપ કાર્યક્રમ નક્કી કર્યો છે એનું ચુસ્ત પણે પાલન થાય એવી મારી ઈચ્છા છે . એમાં તમારે મને પુરો સહકાર આપવાનો છે . સબકા સાથ , સબકા વિકાસ .

બસ આજે આટલું જ . બધા પોત પોતાના વર્ગમાં જઈને કામે લાગી જાઓ .”

બધાં વિદ્યાર્થીઓએ અને શિક્ષકોને આ નવા હેડ માસ્તર નરેશભાઈની ની વાત ગળે ઉતરી ગઈ હોય એમ લાગ્યું .એમના મનમાં ગેડ બેસી ગઈ કે નવા સાહેબની કામ કરવાની આ નવા પ્રકારની રીત ગામની આબરુ અને શાળાના ભલા માટે જ છે .

પરંતુ ગામમાં ચૌદાશીયા અને દરેક સારી વાતમાં પણ વાંક જોવાની ટેવ વાળા માણસોનો તોટો નથી હોતો. આવા દ્વેષીલા માણસો કહેવા માંડ્યા કે આ નવા માસ્તર  એકદમ બદલાવ લાવવાની મોટી મોટી વાતો કરે છે પણ બધું રાતો રાત ઓછું બદલાવાનું છે .

શિક્ષકો અને વિદ્યાર્થીઓ શરૂ શરૂમાં એમનાથી અંજાશે પણ જો જો ને ધીમે ધીમે તેઓ પણ જુના હેડ માસ્તર વખતે હતા એવા જાડી ચામડીના થઇ જવાના છે .

હેડ માસ્તર જાતે એકલા છે પણ બીજા શિક્ષકો કઈ એમના જેવા બાવા નથી . એમને એમનું કુટુંબ હોય છે . જોઈએ છીએ કેટલા દીવસ એમનું ચાલવાનું છે.નવું નવ દહાડા પછી બધું ઠેરનું ઠેર થઇ જવાનું છે  !

એમ વહેલા ઉઠી , વહેલા આવીને વધારે કામ કરવાથી હંમેશાં સારું અને બહું કામ કરી શકાય એવું ઓછું છે !”

પરંતુ આ હેડ માસ્તર નરેશભાઈને આવા વાંક દેખા માણસોની કોઈ ચિંતા નથી .એતો એમના નિર્ધાર કરેલ લક્ષ્ય પ્રમાણે પહેલા દિવસથી જ શાળાની કાયા પલટ કરવાનાં કામમાં મચી પડ્યાં છે . જૂની શાળામાં હતાં ત્યારે પણ આવા વાંક દેખા લોકોએ એમને પજવવામાં બાકી રાખ્યું ન હતું પણ નીલકંઠની જેમ એ ઝેરને પચાવી કામ કર્યે જવાનું એમના સ્વભાવમાં જ વણાઈ ગયું છે .

શાળા છૂટી એટલે કેટલાક તોફાની વિદ્યાર્થીઓ અગાઉની ટેવના માર્યા સાહેબ આગળ સારી છાપ અને ચાપલુસી કરવા એમના પગે પડવા માંડ્યા .

હેડ માસ્તર સાહેબ બે કદમ પાછા પડી જઈને એમને ચીમકી આપતાં કહ્યું ” જુઓ, તમારે મને પગે પડીને ચાપલુસી બતાવવાની કોઈ જરૂર નથી .

તમારી પહેલાંની આ ખોટા મસ્કા મારવાની ટેવ હવે છોડી દેવાની છે . મને એ જરાયે પસંદ નથી . જે કામ કરે એ જ માણસ મને તો ગમે .તમારે તો મારી આજ્ઞાનું પાલન કરીને તમને આપેલું લેશન વર્ગમાં નિયમિત હાજરી આપીને પુરું કરવાનું છે .બરાબર ભણવાનું છે . હું જ્યાં સુધી ગામની આ શાળામાં હેડ માસ્તર છું ત્યાં સુધી તમારી લાલિયા વાળી હવે ચાલવાની નથી  “

શાળાના વિદ્યાર્થીઓ પણ હવે આ નવા સાહેબને બરાબર ઓળખી ગયા છે કે એમની હાજરીમાં પહેલાં જેવું બખડજન્તર ચાલવાનું નથી .

બધાં વિદ્યાર્થીઓ અને શિક્ષકો હવે નિયમિત રીતે સમય પહેલાં જ શાળામાં આવી જાય છે . શાળાના પીરીયડમાંથી ગાપચી માર્યા વિના પોતપોતાનું કામ કરતા થઇ ગયાં છે .

નવા હેડ માસ્તર આખો દીવસ શાળાની જ ચિંતામાં જ હોય છે . કલાક બે કલાક પહેલાં જ એ શાળામાં હાજર થઇ કામમાં લાગી જાય છે અને શાળા છૂટે એ પછી કલાકો શાળામાં બેસી કામ કરતા દેખાતા હોય છે .

આવા કામગરા અને શાળાની રાત દીવસ ચિંતા કરતા હેડ માસ્તરની અસર બીજાઓ ઉપર પડવાની જ છે . ગામના લોકોને ખાત્રી થઇ ગઈ છે કે નવા હેડ માસ્તર નરેશભાઈના વહીવટમાં ગામ માટે અને ગામની શાળા માટે સારા દિવસો જરૂર જોવા મળશે .

આજે તો આ ગામ અને આજુબાજુના ગામોના લોકો આ નવા હેડ માસ્તર નરેશભાઈએ શરુ કરેલા કામ યજ્ઞથી ગેલમાં આવી ગયાં છે અને નવા સાહેબનાં ચોરે અને ચૌટે આજે ગુણગાન થઇ રહ્યાં છે .

હવે એ જોવાનું છે કે આ સૌ લોકોએ  નવા હેડ માસ્ટરમાં રાખેલ આશાઓ અને વિશ્વાસને ખરો પાડવામાં તેઓ કેટલા દરજ્જે  સફળ થાય છે !

વિનોદ પટેલ

———————————————————————————————————-

ઉપરની પેરડીને મળતી જ આવતી વાત નીચેના કાર્ટૂન વિડીયોમાં કરી છે .

વડા પ્રધાન મોદીની પાઠશાળામાં વહેલા ઉઠવાના અને વહેલા કામે લાગી જવાના એમના ભણાવેલ પાઠની

એમની કેબિનેટના બીજા સાથીઓ ઉપર કેવી અસર થાય છે એ તમે નીચેના વિડીયોમાં જોશો ત્યારે તમને ખડખડાટ

હસવું જો ના આવે તો ઘણી નવાઈ કહેવાય !

મોદી અને એમના સાથીઓ ઉપર કટાક્ષ કરતો આ વિડીયો તમને જરૂર ગમશે .

( 468 ) ગાંધીજીના કસ્તૂરબાને લખાયેલા લવલેટર્સ ! ….. તેજસ વૈદ્ય

 

ગાંધી અને લવલેટર્સ !  ગાંધીજી કસ્તૂરબાને પ્રેમપત્ર લખે ! ! ઘણાને કદાચ આ વાત જલ્દી માન્યામાં ના આવે એવું બની શકે !

Mohandas K.Gandhi and Kasturba Gandhi  - Photo of 1902 in South Africa .
Mohandas K.Gandhi and Kasturba Gandhi – Photo of 1902 in South Africa .

દેશની આઝાદી અને દેશ સેવા જેમનો એક ધર્મ બની ગયો હતો એવા મહાત્મા ગાંધી એમના દેશ સેવાના કાર્યોમાં ગળાડૂબ રહેતા હોવા છતાં સમય કાઢીને જ્યાં હોય ત્યાંથી અવાર નવાર કસ્તુરબા ને પત્રો લખી એમના પ્રત્યેની એમના હૃદયની લાગણી વ્યક્ત કરતા હતા .

ગાંધીજી અને કસ્તુરબા  એટલે એક આદર્શ પતિ-પત્નીના સંબંધોની મિશાલ .

આ પત્રોમાં ગાંધીજીને કસ્તુરબા પ્રત્યે કેવો હૃદયનો  પ્રેમ છલકાતો હતો એની વાત ગાંધીજીના આવા કેટલાક પ્રેમ પત્રોનું ઉદાહરણ આપીને શ્રી તેજસ વૈદ્ય શ્રી વિપુલ કલ્યાણીના નેટ મેગેઝીન  ઓપીનીયનમાં પ્રથમ પ્રગટ અને વિનોદ વિહારની આજની પોસ્ટમાં ફરી પ્રસ્તુત એમના લેખમાં કરી છે .

લેખક તેજસભાઈ કહે છે એમ આ દરેક પત્ર ગાંધીજીના પરિપક્વ પ્રેમનો દસ્તાવેજ છે.

આજના માહોલમાં ગાંધીજી અને દેશ માટે આપેલ એમનો ત્યાગ અને અને બલિદાન વિસરાતાં જાય છે ત્યારે એમના અદભૂત વ્યક્તિત્વની આવી અજાણી બાજુઓનો પરિચય થતો રહે એ જરૂરી છે .

આશા છે આપને પણ આ લેખ વાંચી ગાંધીજી અને કસ્તુરબાના પ્રેમ સંબંધો અંગે જાણીને એમના સુખી દામ્પત્ય જીવનની ઝાંખી કરવાનું ગમશે .

આજની પોસ્ટ માટે લેખક શ્રી તેજસ વૈદ્ય ,ગુજરાતી ભાષાના પ્રસાર અને પ્રચાર માટે ઉત્સાહથી કાર્ય રત એવા લંડન નિવાસી મિત્ર શ્રી વિપુલભાઈ કલ્યાણી અને એમના ઓપીનીયન મેગેજીનનો  હું ખુબ આભારી છું .

વિનોદ પટેલ

——————————————-

ગાંધીજીના કસ્તૂરબાને લખાયેલા લવલેટર્સ !  ….. તેજસ વૈદ્ય

ઓપીનીયન મેગેજીન , વિપુલ કલ્યાણી–વેલેન્ટાઈન્સ ડે વિશેષ

 

Kasturba is seen washing feet of her husband Gandhiji . Sardar Patel  is also seen looking at this memorable scene of love between this great couple !
Kasturba is seen washing feet of her husband Gandhiji . Sardar Patel
is also seen looking at this memorable scene of love between this great couple !

ગાંધીજી વળી કસ્તૂરબાને પ્રેમપત્ર લખે! આવો સવાલ જો થતો હોય તો બાએ બાપુને લખેલા કોઈ પણ પત્રને ઉઠાવીને સહેજ બારીકાઈથી વાંચજો. એ દરેક પત્ર પરિપક્વ પ્રેમનો દસ્તાવેજ છે.

કસ્તૂરબા અને ગાંધીજીનું જીવન આપણે સામાજિક કે રાજકીય રીતે જ જોયું છે. પાઠયપુસ્તકોથી લઈને ઇતિહાસ ગ્રંથોમાં તેમનું એ રીતે જ આકલન થયું છે. પણ … બા અને બાપુના જીવનના તાણાવાણામાં સુંદર લવસ્ટોરી પણ હતી. ગાંધીજીએ કસ્તૂરબાને લખેલા પત્રો, બંને વચ્ચેના પ્રસંગો, ચણભણમાં પ્રેમપદાર્થ પ્રગટ સૂક્ષ્મ સ્વરૂપે સમાયેલો છે .

ગાંધીજીના જે કાંઈ સિદ્ધાંત કે સત્યાગ્રહ હતા તે ગાંધીજીના હતા, કસ્તૂરબાના નહોતા. કસ્તૂરબાને તો એક સાદું ગૃહસ્થ જીવન જીવવું હતું. કસ્તૂરબાને ક્યારે ય મહાન બનવાની કે દેશને આઝાદ કરવાની ધખના નહોતી. તે છતાં ય તેમણે બાંસઠ વર્ષ સુધી ગાંધી ચીંધ્યા જીવતરે કસોટીભર્યું જીવન ગાળ્યું. તેમની સહજવૃત્તિ બાપુને અનુકૂળ થવાની હતી. એને આપણે પ્રેમ નહીં તો બીજં શું કહીશું?

“બા, આ સાથે અકોલાથી આવેલ કાગળ છે. તું મજામાં હશે. કાલે બંને છોકરીઓના વિવાહ છે. તારી ગેરહાજરી સઉને સાલે છે. કન્યાદાન મારે દેવાનું છે અને તે તારી ગેરહાજરીમાં.” (૦૬.૦૨.૨૯)

“બા, તેં મને બરાબર ચિંતામાં નાખી દીધો. તારી તબિયત વિશે આ વખતે મેં ચિંતા ભોગવી એવી કદી નથી ભોગવી. આજે દેવદાસનો તાર આવ્યો એટલે નિરાંત વળી. મારી ચિંતાનું કારણ તો તને મેં દુઃખી છોડી હતી એ હતું. હું સારું કરવા ગયો ને તને દુઃખ થયું પછી તો તું ભૂલી. પણ હું કેમ ભૂલું? માંદી તો હતી જ. ઈશ્વરે કૃપા કરી લાગે છે.” (૧૨.૧૦.૩૮)

“બા, તારે વિશે ખબર મળ્યા કરે છે. દેવદાસ તારી રાવ પણ ખાય છે કે તું ખૂબ નબળી થઈ ગઈ છે છતાં ઊઠબેસ કર્યા કરે છે. દાક્તર કહે તે માનવું જોઈએ. ઝટ સાજી થઈ જાય તો સહુ ચિંતામુક્ત થઈએ.” (૧૩.૧૦.૩૮)

“બા, તું મારા કાગળ ન હોવાની ફરિયાદ કરે છે. આજ તારી ટપાલ નથી. એ કેમ? અહીં તો બધું ઠીક જ ચાલે છે. ફિકર કરવાનું કંઇ કારણ નથી.”(૨૩.૦૨.૩૯)

ઉપર જે ટુકડા વર્ણવ્યા છે તે ગાંધીજીએ કસ્તૂરબાને લખેલા પત્ર છે. લવલેટર્સ વિશે આપણા મનમાં એક ચોક્કસ ફ્રેમ હોય છે. આછા ગુલાબી રંગના રોમેન્ટિક કાગળ હોય. એના પર અક્ષર મંડાયેલા હોય.એને પાછું એવા જ રોમેન્ટિક પરબીડિયામાં બીડેલું હોય. ટપાલી પણ પોસ્ટ કરવા જાય ત્યારે તેના મનમાં વિચાર ઝબકે કે છોકરા કે છોકરીનું ઠેકાણે પડી ગયું છે અને આ તો નક્કી પ્રેમપત્ર જ છે.સામેનું પ્રિય પાત્ર જ્યારે પરબીડિયું ખોલે ત્યારે અંદરથી કાગળની સાથે સુકાયેલા ગુલાબની પાંદડીઓ પણ નીકળે. કેટલાંક ઉત્સાહી તો વળી પ્રેમ પરબીડિયું મોકલે ત્યારે લેટરની અંદર પરફ્યૂમ પણ છાંટે!

ટૂંકમાં, લવલેટર તો આવા જ હોય એવી એક પ્રચલિત ફ્રેમ આપણા મનમાં છે. અલબત્ત, આમાં કંઈ ખોટું નથી. આ એક અદ્દભુત ઘટના છે. વર્ષો પછી જ્યારે બંને પાત્ર ફરી એ પત્રો ઉઘાડે ત્યારે એમાં ગુલાબની પાંખડીઓ સાવ કરચલી થઈ ગઈ હોય ને સ્પ્રેની સુગંધ ભલે ઊડી ગઈ હોય પણ એની અસર તો બંને માટે આજીવન તાજી જ હોય છે.હવે મુદ્દાની વાત. પ્રેમપત્રના આ પ્રચલિત કોચલા અને વ્યાખ્યાની બહાર પણ પતિ-પત્ની વચ્ચે એકબીજાંની કાળજી અને ઝીણું ઝીણું જતન લેતા જે પત્રો લખાય એ પણ પ્રેમપત્ર જ છે. એ રીતે ગાંધીજીએ કસ્તૂરબાને લખેલા તમામ પત્ર પ્રેમપત્ર છે.

એ દરેક પત્રમાં ઝીણું ઝીણું જતન ઝળકે છે. બાપુ દેશભરમાં રખડતા હોય તો ય બાને પત્ર લખવાનું ચૂકતા નથી. અરે, રસપ્રદ વાત તો એ છે કે ગાંધીજીએ મોડી રાત્રે તેમ જ મળસ્કે પત્રો લખ્યા છે.

 જુઓ, કેટલાક નમૂના.

“બા, સવારના ૩.૩૦ થયા છે ગુરુવાર છે.(૨૯.૦૩.૩૪)”,

“બા, આજે શુક્રવાર છે. તારો કાગળ હજુ નથી મળ્યો. સવારના ૩ વાગવાનો વખત છે.”(૦૬.૦૪.૩૪),

“બા, સવારના ૪ થવા આવ્યા છે. આંખમાં ઊંઘ છે.”(૨૭.૦૪.૩૪)

તમામ પત્રોમાં બા પ્રત્યે ખૂબ વહાલ ઝળકે છે. ક્યારેક તો એમ લાગે કે બાપુ પોતે બા પાસે હાજર નથી અને હાજરી પુરાવવા પત્ર લખે છે. દરેક પત્ર બાપુની બા પ્રત્યેની કાળજી દર્શાવે છે. કાળજી એ પ્રેમનું વ્યક્ત  સ્વરૂપ નથી તો શું છે? ‘કાળજી’ શબ્દ કદાચ ‘કાળજા’ પરથી તો નહીં આવ્યો હોય ને!

( ઓપીનીયન મેગેજીનની આ લીંક ઉપર ક્લીક કરીને આ આખો લેખ વાંચો .)

 

————————————————————

નીચેનાં વિડીયોમાં મહાત્મા ગાંધીની જગત નિયંતા ભગવાન ઉપરની અપાર શ્રધાનાં આપણને દર્શન થાય છે .

ગાંધીજીના જીવનકાળની તસ્વીરો જોતાં જોતાં એમના આ મનનીય પ્રવચન સાંભળવાનો

આધ્યાત્મિક આનંદ  લો .

Mahtma Gandhi’s Speech on God