વિનોદ વિહાર

ગુજરાતી ગદ્ય-પદ્ય સર્જનની ઓન લાઈન આનંદ યાત્રા

( 700 ) ૫૨ વર્ષ જૂની મારા લગ્નની કંકોત્રી …….. શ્રી નવીન બેન્કર

હ્યુસ્ટન નિવાસી મારા ૭૫ વર્ષના મિત્ર શ્રી નવીન બેન્કર એમની માતૃભુમી અમદાવાદની યાત્રા પતાવી થોડા દિવસો પહેલાં જ એમની અમેરિકાની કર્મભૂમિના શહેર હ્યુસ્ટન આવી ગયા છે.એમનો એક હાસ્ય રસિક લેખ બહેરી બૈરીએ બાથરુમમાં પુર્યો- વાર્તા ત્રણેક બ્લોગોમાં પ્રકાશિત થઇ હતી એ ઘણા વાચકોએ વાંચી હશે . 

જીવનના ડૂબતા સૂર્યની સંધ્યાએ જીવનનાં જૂનાં સંસ્મરણો વાગોળવાની અને એને સહૃદયી મિત્રોમાં વહેચવાની મજા કોઈ ઓર હોય છે .દીલને સારું લાગે છે. 

શ્રી નવીનભાઈને મેં મારી છેલ્લી પોસ્ટ “(698 ) જે વીતી ગઈ એ વાત હવે પતી ગઈ” અન્ય મિત્રો સાથે એમને પણ ઈ-મેલમાં વાંચવા માટે મોકલી હતી .

આ ઈ-મેલના જવાબમાં એમણે જે બે ઈ-મેલ મોકલ્યા એ વિનોદ વિહારની

આજની ૭૦૦ મી પોસ્ટનું નિમિત બની ગઈ !

પ્રથમ ઈ-મેલમાં એમણે લખ્યું  ….

“આજની આ ઇ-મેઇલે તો  જિન્દગીને હચમચાવી મૂકી. બચ્ચનજીના કાવ્યો, આપનો સુંદર અનુવાદ, દાવડાજીનું કાવ્ય….. મને ય ૭૫ વર્ષ થયા છે. પત્ની સાથે ૫૨ વર્ષનું દામ્પત્યજીવન છે. ઘણી સુખદ અને દુખદ યાદો છે. પણ હું કવિ નથી. ગદ્યમાં તો જરુર લખી જ શકું. આજથી જ એ યાદોનું પુસ્તક લખવું શરુ કરી દઉં ?’

અને વળતી બીજી ઈ-મેલમાં જ એમણે ૫૨ વર્ષ પહેલાં ૧૯૬૩માં અમદાવાદ,સાંકડી શેરી,ઝાંમ્પડીની પોળમાં થયેલ એમનાં લગ્નની અમદાવાદની છેલ્લી મુલાકાત વખતે એમને મળી આવેલ કંકોત્રી એટેચ કરી એના વિશેનાં સંસ્મરણો વાગોળતો સરસ ટૂંકો લેખ મોકલ્યો છે એ આ રહ્યો ……

“અમદાવાદના રોકાણ દરમ્યાન, કાગળો ફેંદતાં, આ આમંત્રણ પત્રિકા મારા હાથમાં આવી ગઈ.

 

Invitation Card of My Marriage-1963

મારી પત્નીનું નામ તો કોકિલા છે. પણ મારી બહેનનું નામ પણ કોકિલા હોવાથી, મારા વહાલા દાદીમા- વિદ્યાબા-એ, મારી પત્નીનું નામ વર્ષા રાખ્યું હતું અને એ જ નામે મેં મિત્રો માટે આ કાર્ડ છપાવ્યા હતા- માત્ર પચ્ચીસ કાર્ડ. એક મિત્રએ મિત્રદાવે છાપી આપ્યા હતા.  એ મિત્રને મળવા હું અમદાવાદના એના નિવાસસ્થાને ગયેલો.  એ મિત્ર વર્ષોથી સંપુર્ણ પથારીવશ છે અને મરવાને વાંકે જિન્દગી પસાર કરી રહ્યો છે. એની પત્ની બિઝનેસ સંભાળે છે.

હા… તો  આપણે વાત કરતા હતા મારા લગ્નની કંકોત્રીની.. મારી પત્નીને મેં ક્યારેય વર્ષાના નામે બોલાવી નથી અને તેણે પણ એ નામ સ્વીકાર્યું ન હતું. માત્ર ઘરમાં અને પડોશમાં બધા એને એ નામે બોલાવતા.  હું પણ એને કોકી કહીને બોલાવી શકતો ન હતો.’કોકી’ કહેવાથી પેલી ‘કીક’ ન લાગે એટલે મેં એને ‘બકુ’ કહેવું શરુ કરેલું અને એણે પણ મને ‘બકુ’ ના નામે જ સંબોધન કરવાનું શરુ કરેલું જે આજપર્યંત ચાલુ છે. ઘણાં મિત્રોના બાળકો તો આજે ય અમારા અસલી નામ જાણતા જ નથી અને અમને બકુમાસા અને બકુમાસી તરીકે જ ઓળખે છે. સાહિત્યસરિતા કે સિનિયર ગ્રુપમાં પણ બધાં ‘બકુબેન’ તરીકે જ સંબોધન કરે છે. 

હમણાં, વિનોદ વિહાર બ્લોગ પર મારા બ્લોગર મિત્ર શ્રી. વિનોદભાઇ પટેલે હરિવંશરાય બચ્ચનના બે કાવ્યો, એના પોતે કરેલા અનુવાદો અને શ્રી. પી. કે. દાવડા સાહેબે પોતાની સદગત પત્નીને અનુલક્ષીને લખેલું કાવ્ય મૂક્યું એ વાંચીને, મને થયું કે હું પણ  મારા બાવન વર્ષના ખાટામીઠા દામ્પત્યજીવનની યાદો લખવા માંડું. 

બસ…. તો આ સાથે એ કાર્ડ એટેચમેન્ટમાં મૂક્યું છે. 

Navin Banker  (713-818-4239)

My Blog : 

http://navinbanker.gujaratisahityasarita.org/

Ek Anubhuti : Ek Ahesas.  

લગ્નના ૫૦ વર્ષ બાદ-નવીનભાઈ અને કોકિલાબહેન

લગ્નના ૫૦ વર્ષ બાદ-નવીનભાઈ અને કોકિલાબહેન

 શ્રી નવીનભાઈનો પરિચય અને વિનોદ વિહારમાં પ્રગટ એમના લેખ 

આ લીંક ઉપર ક્લિક કરીને વાંચી શકાશે.

4 responses to “( 700 ) ૫૨ વર્ષ જૂની મારા લગ્નની કંકોત્રી …….. શ્રી નવીન બેન્કર

  1. મનસુખલાલ ગાંધી, U.S.A. એપ્રિલ 19, 2015 પર 6:12 પી એમ(PM)

    ૧૯૬૩ના જમાનામાં પણ પતિ પત્નીએ પોતાના નામથી કંકોત્રી મોકલવી એ પણ એક હિંમતનું કામ હતું… એ પ્રસંગ તથા આવતા મહિને પુરા થનારા ૫૨ વર્ષ પ્રસંગે અગાઉથી અભિનંદન………

  2. pragnaju એપ્રિલ 19, 2015 પર 12:36 પી એમ(PM)

    જીવનની કેટલીક યાદગાર મા એક કંકોતરી…
    યાદ આવે
    અમારા આસિમ રાંદેરીની કંકોતરી
    મારી એ કલ્પના હતી, વીસરી મને,
    કિન્તુ એ માત્ર ભ્રમ હતો થૈ ખાતરી મને,
    ભૂલી વફાની રીત, ન ભૂલી જરી મને,
    લ્યો એના લગ્નની મળી કંકોતરી મને !
    સુંદર ના કેમ હોય, કે સુંદર પ્રસંગ છે,
    કંકોતરીમાં રૂપ છે, શોભા છે, રંગ છે !
    કાગળનો એનો રંગ છે ખીલતા ગુલાબ સમ,
    જાણે ગુલાબી એના વદનના જવાબ સમ,
    રંગીનીઓ છે એમાં ઘણી ફૂલછાબ સમ,
    જાણે કે પ્રેમ-કાવ્યોની કોઇ કિતાબ સમ !
    જાણું છું એના અક્ષરો વર્ષોના સાથથી,
    શિરનામું મારૂ કીધું છે ખુદ એના હાથથી.
    છે એને ખાતરી કે હું આવું નહીં કદી,
    મારી ઉપર સભાને હસાવું નહીં કદી,
    દીધેલ કૉલ યાદ અપાવું નહીં કદી,
    મુજ હાજરીથી એને લજાવું નહીં કદી,
    દુઃખ છે હજાર, તો ય હજી એ જ ટેક છે,
    કંકોતરી નથી, આ અમસ્તો વિવેક છે !
    કંકોતરીથી એટલું પુરવાર થાય છે,
    નિષ્ફળ બને છે પ્રેમ તો વે’વાર થાય છે-
    જ્યારે ઉઘાડી રીતે ન કંઈ પ્યાર થાય છે,
    ત્યારે પ્રસંગ જોઈ સદાચાર થાય છે.
    ગંભીર છે આ વાત કોઈ મશ્કરી નથી,
    તકદીરનું લખાણ છે, કંકોતરી નથી !
    કાગળનો એક કટકો છે જોવામાં એમ તો,
    ભરપૂર છે એ પ્રેમની ભાષામાં એમ તો,
    સુંદર, સળંગ રમ્ય છે શોભામાં એમ તો,
    છે ફૂલસમ એ હલકો લિફાફામાં એમ તો,
    કોમળ વદનમાં એના, ભલે છે હજાર રૂપ,
    મારા જીવન ઉપર તો બરાબર છે ભારરૂપ !
    એને ભલેને પ્રેમથી જોયા નહીં કરું,
    વાચન કરીને દિલ મહીં ચીરા નહીં કરું,
    સંયમમાં હું રહીશ, બળાપા નહીં કરું,
    આવેશમાં એ ‘ફૂલ’ ના કટકા નહીં કરું.
    આ આખરી ઇજન છે હૃદયની સલામ દઉં,
    ‘લીલા’ના પ્રેમ-પત્રમાં એને મુકામ દઉં.
    ‘આસિમ’ ! હવે એ વાત ગઈ, રંગ પણ ગયો,
    તાપી તટે થતો જે હતો સંગ પણ ગયો,
    આંખોની છેડછાડ ગઈ વ્યંગ પણ ગયો,
    મેળાપની એ રીત ગઈ ઢંગ પણ ગયો.
    હું દિલની લાગણીથી હજી પણ સતેજ છું,
    એ પારકી બની જશે, હું એનો એ જ છું !

    અને તેમના જ પઠનમા સાંભળવું

    એક લ્હાવો……………..

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: