વિનોદ વિહાર

ગુજરાતી ગદ્ય-પદ્ય સર્જનની આનંદ યાત્રા

Daily Archives: જુલાઇ 31, 2015

( 758 ) કહ્યું કશું ને સમજ્યા કશું ……શ્રી પી.કે.દાવડાની સંગ્રહિત કવિતા પ્રસાદી

મિત્રો, 

P.K.DAVDA

P.K.DAVDA

અગાઉ તમોએ વિનોદ વિહારની પોસ્ટ નમ્બર ( 754 )  માં શ્રી પી.કે.દાવડાજીના અવલોકન /અનુભવની કથા  વિશે એમના જ્ઞાન સંગ્રહનો લાભ લીધો.

આ પોસ્ટના અનુસંધાન માં આજે દાવડાજી એ  “કહ્યું કશું ને સમજ્યા કશું “એ શીર્ષક સાથે તારીખ ૨૮ મી જુલાઈ થી ૩૧મી જુલાઈ ૨૦૧૫ના એમના ઇ-મેલમાં એમણે જૂની અને જાણીતી કવિતાઓની જે પ્રસાદી પીરસી છે એ તમને ભૂતકાળની યાદ તાજી કરાવશે.

દાવડાજીએ એમના ખજાનામાંથી મોકલેલ આ કવિતાઓને નીચે માણો 

વિનોદ પટેલ 

—————–

કહ્યું કશું ને સમજ્યા કશું-૨..  શ્રી .પી.કે.દાવડા 
Jul 28 at

(આ કવિતા આસરે ૭૦ વર્ષ જૂની છે. ત્યારે પાઈનું ચલણ અસ્તિત્વમાં હતું. એક રૂપિયાની૧૯૨ પાઈ થતી. ત્યારે પાંચસો રૂપિયામાં એક નાનો હોજ બાંધી એને તેલથી ભરવાનું શક્ય હતું).

વાણિયો અને હનુમાન

સટ્ટાખોર વાણિયો મુંબઈમાં રહેતો,

સાંજ સવાર હનુમાનને હાથ જોડી કહેતો;

“અંતરયામી બાપા તમે જાણો મારી પીડ,

પાંચસો જો અપાવો તો ભાંગે મારી ભીડ,

અપાવો તો રોજ આવી પાઠ-પૂજા કરૂં,

શનિવારે પાઈ પાઈનું તેલ આવી ધરૂં.”

એકદાડો હનુમાનને એવી ચડી ચીડ,

પથ્થરમાંથી પેદા થયા, બોલ્યા નાખી રીડ;

“પૂજારીનો ઓશિયાળો ખાવા દે તો ખાઉં,

કેમ કરી ભૂંડા હું તો તારી વહારે ધાઉં?

પાંચસોને બદલે આપે પાઈ પાઈનું તેલ,

પૂછડું દેખી મૂરખ મને માની લીધો બેલ?

પાંચસો જો હોય તો તો કરાવું ને હોજ,

ભરાવું ને તેલ, પછી ધુબકા મારૂં રોજ.’

-પ્રેમશંકર ભટ્ટ.

કહ્યું કશું ને સમજ્યા કશું-3
7-29-2015

આ કવિતા મને નાનો હતો ત્યારે બહુ ગમતી, એટલે તમારા માટે

શોધી લાવ્યો છું.

સાથી મારે બાર

એક ઇડરનો વાણીયો, ધૂળો એનું નામ ,
સમી સાંજનો નીકળ્યો જવા કોટડે ગામ!
રસ્તે અંધારું થયું, ચડ્યો બીજી વાટ,
જંગલમાં ભૂલો પડ્યો, દિલમાં થયો ઉચાટ.
પણ હિંમત એણે ધરી, મનમાં કર્યો એને વિચાર,
‘નથી કડી હું એકલો સાથી મારે બાર !’
એવે ઝાડી સળવળી, ચમક્યા ચોરો ચાર,
‘ખબરદાર ! જે હોય તે આપી દે આ વાર ‘
કહે ધુળો એ ચોરને : ‘અલ્યા નથી હું એક,
બાર જણા લઇ નીકળ્યો, કરજો કાંક વિવેક !
‘કાલે કરજે ટાયલી ! આજે દઈ દે માલ‘
એવું બોલી ઉમટ્યા ચોરો બે વિકરાળ!
ધુળો કુદ્યો કોથળો વીંઝે સબોસબ!
હતા કોથળે કાટલાં વાગે ધબોધબ,
ચોરો ખીઝ્યા, એમના ધૂળો ખાળે ઘાવ ,
ક્યાંથી રે! આ વાણીયો શીખ્યો આવા દાવ?
આઘું પાછું નાં જુએ, ધુળો ખેલે જંગ,
બોલે : ‘ હું નહિ એકલો, હવે બતાવું રંગ !’
ચોરો ચોક્યા, એકમાં હોય આટલું જોર,
બાર જણા જો છૂટશે, થશે આપણી ઘોર !
એમ વિચારી બી ગયા, નાથા એકી સાથ,
ધુળો હરખ્યો : વાહ! મેં ઠીક બતાવ્યો હાથ!
વાટ જડી, ધુળો ગયો, જાવું’તું જે ગામ,
વળતો એ ઘેરે ગયો પૂરું કરીને કામ!
ધૂળાની આ વાર્તા, પૂછે બાળ તમામ :
‘ કોણ બાર તમે હતા? હવે ગણાવો નામ ,
ધુળો કહે : ‘ આ હાથ બે, બે આંખો, બે પાય,
ચાર-કાટલા કોથળે, મળી એમ દશ થાય !
છેલ્લા સાથી બે ખરા – હિંમત અને વિશ્વાસ
એ બે વિના વિના બીજા બધા થાય નકામાં ખાસ !
– રમણલાલ સોની

સાથી મારા પણ બાર

“બે જાની, બે વ્યાસ ને પટેલ અમારા ચાર,

બે શાહ, મારૂ અને ગજ્જર, બધા મળીને બાર.”

આતો પ્રાસ મેળવવા ગણ્યા છે, બાકી આપ સૌ મારા સાથી છો.

-પી. કે. દાવડા

કહ્યું કશું ને સમજ્યા કશું-4
7-30-2015