વિનોદ વિહાર

ગુજરાતી ગદ્ય-પદ્ય સર્જનની આનંદ યાત્રા

Monthly Archives: મે 2017

1052-શું તમે તમારી બેગ તૈયાર રાખી છે ?!

ગાંધીજીના આઘ્યાત્મિક ગુરુ શ્રીમદ રાજચંદ્ર ની ભજન રચના

અપૂર્વ અવસર એવો ક્યારે આવશે

અપૂર્વ અવસર એવો ક્યારે આવશે, ક્યારે થઈશું બાહ્યાંતર નિર્ગ્રંથ જો ?

સર્વ સબંધનું બંધન તીક્ષ્ણ છેદીને, વિચરીશું કવ મહત્પુરુષને પંથ જો ?

સર્વભાવથી ઔદાસીન્ય વૃત્તિ કરી, માત્ર દેહ તે સંયમહેતુ હોય જો;

અન્ય કારણે અન્ય કશું કલ્પે નહીં, દેહ પણ કિંચિત્ મૂર્છા નવ જોય જો.

દર્શન-મોહ વ્યતીત થઈ ઉપજ્યો બોધ જો, દેહ ભિન્ન કેવળ ચૈતન્યનું જ્ઞાન જો;

તેથી પ્રક્ષીણ ચારિત્રમોહ વિલોકીએ, વર્તે એવું શુદ્ધ સ્વરૂપનું ધ્યાન જો.

આત્મ-સ્થિરતા ત્રણ સંક્ષિપ્ત યોગની, મુખ્યપણે તો વર્તે દેહપર્યંત જો;

ઘોર પરિષહ કે ઉપસર્ગ ભયે કરી, આવી શકે નહીં તે સ્થિરતાનો અંત જો.

સંયમના હેતુથી યોગ-પ્રવર્તના, સ્વરૂપલક્ષે જિન-આજ્ઞા આધીન જો;

તે પણ ક્ષણક્ષણ ઘટતી જાતી સ્થિતિમાં અંતે થાયે નિજ સ્વરૂપમાં લીન જો.

પંચ વિષયમાં રાગ-દ્વેષ-વિરહિતતા, પંચ પ્રમાદે ન મળે મનનો ક્ષોભ જો;

દ્રવ્ય, ક્ષેત્ર ને કામ ભાવ પ્રતિબંધ વણ વિચરવું ઉદયાધીન પણ વીતલોભ જો.

ક્રોધ પ્રત્યે તો વર્તે ક્રોધ-સ્વભાવતા, માન પ્રત્યે તો દીનપણાનું માન જો;

માયા પ્રત્યે માયા સાક્ષીભાવની, લોભ પ્રત્યે નહીં લોભ સમાન જો.

બહુ ઉપસર્ગ-કર્તા પ્રત્યે પણ ક્રોધ નહીં, વંદે ચક્રી તથાપિ ન મળે માન જો;

દેહ જાય પણ માયા થાય ન રોમમાં, લોભ નહીં છો પ્રબળ સિદ્ધિ નિદાન જો.

શત્રુ મિત્ર પ્રત્યે વર્તે સમદર્શિતા, માન અમાને વર્તે તે જ સ્વભાવ જો;

જીવિત કે મરણે નહીં ન્યૂનાધિકતા, ભવ મોક્ષે પણ વર્તે શુદ્ધ સ્વભાવ જો.

મોહ સ્વયંભૂ-રમણ સમુદ્ર તરી કરી, સ્થિતિ ત્યાં જ્યાં ક્ષીણ-મોહ-ગુણ-સ્થાન જો;

અંત સમય ત્યાં સ્વરૂપ વીત-રાગ થઈ, પ્રગટાવું નિજ કેવલજ્ઞાન નિધાન જો.

વેદનીયાદિ ચાર કર્મ વર્તે જહાં, વળી સીંદરીવત્ આકૃતિમાત્ર જો;

તે દેહાયુષ આધીન જેની સ્થિતિ છે, આયુષ પૂર્ણે મટીએ દૈહિક પાત્ર જો.

એક પરમાણુ માત્રની મળે ન સ્પર્શતા, પૂર્ણ કલંકરહિત અડોલ સ્વરૂપ જો;

શુદ્ધ નિરંતર ચૈતન્યમૂર્તિ અનન્યમય, અગુરુલઘુ અમૂર્ત સહજ-પદરૂપ જો.

પૂર્વ પ્રયોગાદિ કારણના યોગથી, ઉર્ધ્વગમન સિદ્ધાલય પ્રાપ્ત સુસ્થિત જો;

સાદિ અનંત અનંત સમાધિ મુખમાં, અનંત દર્શન જ્ઞાન અનંત સહિત જો.

જે પદ શ્રી સર્વજ્ઞે દીઠું જ્ઞાનમાં, કહી શક્યા નહીં પણ તે શ્રી ભગવાન જો;

તેહ સ્વરૂપને અન્ય વાણી તે શું કહે, અનુભવ ગોચર માત્ર રહે તે જ્ઞાન જો.

એહ પરમપદ પ્રાપ્તિનું કર્યું ધ્યાન મેં, ગજા વગરનો હાલ મનોરથ રૂપ જો;

તોપણ નિશ્ચય રાજચંદ્ર મનને રહ્યો, પ્રભુ આજ્ઞાએ થાશું તે જ સ્વરૂપ જો.

– શ્રીમદ રાજચંદ્ર

સૂરસાધના

     કોઈ પણ જીવ પ્રત્યે આપણે, ક્યારેય પણ ઘૃણા, તિરસ્કાર, અનાદર, ધિક્કાર, ફિટકાર, દ્વેષ, વેરઝેર, ક્રોધ કે નકારાત્મકતાની લાગણીઓ ના રાખીએ. તમામ જીવો પ્રત્યે આપણે આદર, પ્રેમ, હેત, પ્રીતિ, સન્માન કે અહોભાવની લાગણીઓ રાખીએ. આ બધા શુભ ભાવો માટે આપણે કોઈ જ મૂરત જોવાનું હોતું નથી. આ તો એક રોજબરોજની પ્રક્રિયા છે. આપણું જીવન જ આપણે એવી રીતે કંડારવાનું છે કે, ક્યારેય પણ, કોઈ પણ ઘડીએ આપણને હાકલ આવે ત્યારે આપણી સદભાવનાઓની બેગ તૈયાર ભરેલી જ પડી હોય. શું આપણે આવી કોઈ બેગ તૈયાર રાખી છે ખરી ?

આખો લેખ અહીં…..

mb આ ચિત્ર પર ક્લિક કરો

View original post

1051- હેપ્પી મધર્સ ડે … ત્રણ વાસ્તવિક દ્રશ્યો ….. નવીન બેન્કર

Navin Banker

હ્યુસ્ટન નિવાસી ૭૫ વર્ષીય મિત્ર નવીન બેન્કર ના  ઈ-મેલમાંથી સાભાર … 

શ્રી બેન્કરે શાંતિલાલ ગરોલીવાલાના પાત્ર દ્વારા ત્રણ વાસ્તવિક પ્રસંગોનું વ્યંગ્ય સાથે જે આબાદ નિરૂપણ કર્યું છે એ  વાંચવા અને સમજવા જેવું છે …વિ.પ.

  

હેપ્પી મધર્સ ડે  ( ત્રણ દ્રશ્યો ) -શાંતિલાલ ગરોળીવાલા-

દ્રશ્ય પહેલું-

(૧)   “ભઈ શાંતિકાકા, હું સરલા બોલું છું. આજે સિનિયર્સની મીટીંગમાં, મધર્સ ડે નો મોટો પ્રોગ્રામ છે એમાં જવા માટે મને રાઈડ આપશો ?”

સરલાબેન ૮૫ વર્ષના દાદી છે. ચાર ચાર દીકરીઓ અને બબ્બે દીકરા, એ બધા ય પાછા ૬૦ ની આજુબાજુનાં. એમને ય વસ્તાર છે. સરલાબેને એમના વસ્તારના બાળોતિયા ( ડાયપર્સ ) બદલ્યા ય છે અને ધોયા ય છે. આ બધાં, અમેરિકામાં જ અને એક જ શહેરમાં રહે છે. પણ ૮૫ વર્ષની મા ને, સિનિયર્સની મીટીંગમાં લઈ જવાનો કોઇને સમય નથી.

“આ ઉંમરે ઘરમાં પડ્યા રહેતા હો તો ! ઘરમાં બેસીને ભગવાનનું નામ લેવાને બદલે તમારે સિનિયર્સની મીટીંગો અને પિકનિકોમાં રખડવાનાભાચકા થાય છે ? કોઇ નવરૂં નથી તમારી પાછળ ભટકવા માટે !”

-“ભઈ, રજીસ્ટ્રેશનના બે ડોલર તમે આપી દેશો આજે ? મારી સોશ્યલ સિક્યોરિટીના પૈસા તો એ લોકો લઈ લે છે અને મંદીરમાં ભેટ મુકવા કે સિનિયર્સની ફી આપવા માંગુ તો વડકા ભરે છે વહુઓ !”

દ્રશ્ય બીજું-

મીટીંગમાં એક  સજ્જન માઇક પરથી ‘મા’  અંગે ભાવુક બનવાનું નાટક કરતાં  ‘મા ‘વિશેની કોઇકની કવિતા વાંચી રહ્યા છે જેમણે ક્યારે ય પોતાની માને એક દહાડો ય પોતાના ઘરમાં રાખી નથી. અત્રે હું એ કવિતાના શબ્દો લખવાનો મોહ ટાળું છું.

દ્રશ્ય ત્રીજું-

એક  સંસ્થાની કમિટીના હોદ્દેદારોના ઇલેક્શનમાં , એક ઉમેદવાર પોતાને વોટ આપવાની અપીલ કરતું પ્રવચન આપી રહ્યા હતા.

“હું તમારી  સેવા કરવા માટે, આ ઉમેદવારીપત્ર ભરૂં છું. તમે મને વોટ  આપશો તો હું આપણાં  સિનિયરોને માટે——-“

સ્ટેજના કઠેડા પાસે, ઉભેલા એક વૃધ્ધ અશક્ત પુરૂષે, પેલા ઉમેદવારને કશુંક દબાયેલા અવાજે કહ્યું અને એ ઉમેદવારનો ગુસ્સો ભભૂકી ઉઠ્યો. “ તમે મારી જોડે અહીં આવ્યા’તા ? જેની જોડે આવ્યા હતા એની પાસે રાઈડ માંગો. હું તમને નહીં લઈ જઉં. ટળો અહીંથી.”

પેલો વૃધ્ધ અશક્ત પુરૂષ ત્યાંથી ખસી ગયો. ધીમે પગલે, જ્યોર્જ બ્રાઉન સેન્ટરના એ વિશાળ હોલના શોરબકોર વચ્ચેથી નીકળીને, ડાઉનટાઉનના એ નિર્જન વિસ્તારમાં આવેલા મેટ્રો ના બસ સ્ટેન્ડ પાસે આવીને , અંધારામાં ઉભો રહી ગયો. એકાદ કલાક પછી, શાંતિલાલ ગરોળીવાલા પોતાની કારમાં ઘેર જવા નીકળ્યો ત્યારે એની નજર પેલા બસ સ્ટેન્ડ પર ઠંડીમાં, મફલર અને ટોપી પહેરેલા એ વૃધ્ધ પુરૂષ પર પડી અને એ ઓળખી ગયો કે આ તો પેલા ઉમેદવારનો હડધુત થયેલો બાપ છે.

શાંતિલાલે એમને રાઈડ આપતાં કહ્યું-‘ આટલી રાત્રે તમને બસ મળશે ? અને આ હોમલેસ કાળિયાઓની બસ્તીમાં,  બસ સ્ટેન્ડ પર ઉભા રહેતાં તમને ડર નથી લાગતો ?’

‘ હવે ડર શાનો, શાંતિભઈ ? જે લુંટાવાનું હતું એ તો  લુંટાઇ ગયું છે. પત્ની એની દીકરીને ઘેર એના પૌત્રોની ચાકરી કરવા બીજા શહેરમાં રહે છે. દીકરો ખમતિધર છે પણ એની વહુને હું દીઠો ય ગમતો નથી. મારી કમાણીમાંથી ખરીદેલા, મારા કોન્ડોમાં હું પડ્યો રહું છું. ગુરૂવારે સાંઇબાબાના મંદીરમાં,શનિવારે, વડતાલના સ્વામિનારાયણ મંદીરમાં અને રવિવારે બોચાસણવાળા સ્વામિનારાયણના મંદીરમાં જમવાનું પતાવી દઉં, રવિવારે આર્ય સમાજ કે દુર્ગાબરીના મંદીરમાંથી ખાવા મળી જાય છે. વચ્ચે વચ્ચે , પ્રદીપના કે વિરાટભઈના મંદીરમાં  ( અહીં લોકો ગણેશજીનું મંદીર કે મહાદેવજીનું મંદીર નથી બોલતા ) કે ‘હવેલી’માં ઉત્સવ હોય ત્યારે ભોજનની વ્યવસ્થા થઈ જાય છે. કોઇ સાંજે, ‘ભોજન’વાળા વધેલું ફેંકી દેતા હોય ત્યારે મને ભરી આપે છે. મેટ્રો ની બસનો ફ્રી પાસ છે મારી પાસે, એટલે કારની જરૂર નથી રહેતી. આખી જિન્દગી રોકડેથી પગાર લીધેલો એટલે સોશ્યલ સિક્યોરિટી પણ માત્ર ત્રણસો ડોલર જ મળે છે. શાંતિભાઈ, નસીબદાર છો તમે -કે તમારે, સંતાનોના હડસેલા કે વહુના મહેણાંટોણાં ખાવા નથી પડતા.’

ઇન્ડીયામાં રહેતા લોકો એમ માને છે કે અમેરિકામાં બધા ડોલરોના ઝાડ પરથી ડોલરોનો પાક લણે છે પણ આવી વાસ્તવિકતા એમને કોણ કહે ?  શાંતિલાલ ગરોળીવાળો જ કહે ને ? તમારૂં ્ચિત્ત સંવેદનશીલ હશે તો તમને પણ આવા પાત્રો મળી જ રહેતા હશે. પણ મોટાભાગના જાડી ચામડીવાળા લોકો ‘આપણે શું ?’ની  મનોવૃત્તિ રાખીને બધું ભુલી જતા હોય છે. અને તેમની પાસે શાંતિલાલ જેવી ભાષા-સમૃધ્ધિ નહીં હોવાને કારણે વ્યક્ત કરી શકતા નથી.  બાકી, સાચું કહેજો તમે આ બધા પાત્રોને નથી ઓળખતા ? આ પાત્રો તમને સંસ્થાઓની મીટીંગોમાં , મંદીરના બાંકડાઓ પર નથી મળતા ? 

With Love & Regards,

NAVIN  BANKER   713-818-4239   ( Cell)

My Blog : navinbanker.gujaratisahityasarita.org

એક અનુભૂતિઃએક અહેસાસ

જગતકાજી બનીને તું, વહોરી ના પીડા લેજે.

 

1050-અજોડ – અદ્વિતીય ગુજરાતી ગઝલ સમ્રાટ… અમૃત ‘ઘાયલ’

અજોડ – અદ્વિતીય ગુજરાતી ગઝલ સમ્રાટ… અમૃત ‘ઘાયલ’

<br />અજોડ - અદ્વિતીય ગુજરાતી ગઝલ સમ્રાટ... અમૃત ‘ઘાયલ'

      ‘નીરખી શબ્‍દ, આંખ ઠારૂં છું,

      જિંદગી મોજથી ગુજારું છું,

      એટલે તો શ્વસું છું હું ઘાયલ,

      હું સતત સોચું છું, વિચારૂં છું.’

      શબ્‍દનાં આજીવન ઉપાસક – આરાધક અને શબ્‍દની સાથે જીવનાર ઘાયલ સાહેબ ખુદને શબ્‍દ સાધક પણ કહેતા હતા. કોઇ અલૌકિક શકિતનાં સહારે – જ આ શબ્‍દની સાધના – આરાધના થતી એવું તેઓનું માનવું હતું.

      ‘સૂરથી શબ્‍દનો, શબ્‍દથી સૂરનો,

      મોક્ષ જાણે અહીં થાય છે હરઘડી

      મોજથી પીઉં છું: મારી જાણે બલા,

      કોણ મુજને સતત પાય છે હરઘડી.’

      ખુદના જીવનમાં પોતે સંતુષ્‍ટિથી જીત્‍યાને જીવન – મૃત્‍યુ વચ્‍ચેની લડાઇ વખતે તેઓનાં શબ્‍દો કંઇક આ પ્રમાણે હતા.

      ‘જીવનમાં એક કરતાં પણ અધિક બહુમાન પામ્‍યો છું,

      મને તો એમ કે હું મૃત્‍યુંજય વરદાન પામ્‍યો છું,

      વિચારૂં છું – છતાં એકાન્‍તમાં તો એમ લાગે છે,

      ઘણું જીવી ગયો છું પણ સતત અવસાન પામ્‍યો છું.’

      તેમની ભાષા સમૃધ્‍ધિ વિશે ‘સ્‍વામી આનંદ’એ ઇ.સ. ૧૯૭૩ ભૂમિપુત્રમાં ખાસ ઉલ્લેખ કરેલો કે ઘાયલ સાહેબ સાથેની એક મુલાકાત દરમિયાન ભાષા પ્રયોગ અંગે એમણે કરેલી વ્‍યાખ્‍યા તેમને સોંસરી ઊતરી ગયેલી જેમાં કહેલું કે, ‘હું મોટે ભાગે ચોખલિયા સાક્ષર વર્ગની અણમાનીતી એવી ગઝલ શૈલીમાં મારા મનના ભાવ – આવેગની અભિવ્‍યકિત શોધતો હોઉ છું. મારા છૂટેદોર અવલોકનોમાં સાક્ષરી ચીલાઓની ઘૂંસરી ન સ્‍વીકારતા ગુજરાતી, હિન્‍દી, ફારસી, સંસ્‍કૃત કશાનો ટાળો કર્યા વગર જે કોઇ ભંડોળનો શબ્‍દ હૈયે ચડે કે ઊગે તેને જોતરી લઇને ધસ્‍યો જાઉં છું. અને તેની જિંદગી જનતાની જીભને ભળાવું છું. જનતાની જીભે વસે તે શબ્‍દ સાચો ને નરવો. એ જ પ્રાણદાયી ભાષા ખોરાક છે ને જનસમાજ શરીર, સારો, નબળો ચાહે તે ખોરાક શરીરમાં નાંખો, શરીર ખપનો હોય તેટલો પચાવી લેશે અને મળ તેટલો કાઢી નાખશે.’

      અમૃત ઘાયલ સાહેબનાં સમગ્ર ગઝલસંગ્રહ ‘આઠોં જામ ખુમારી’ નામે પ્રગટ થયેલ જેમાં તેમની સમગ્ર ગઝલયાત્રાનો સમન્‍વય છે. પ્રવિણ પ્રકાશન રાજકોટ દ્વારા પ્રકાશિત આ ગ્રંથ ન માત્ર એક ગઝલસંગ્રહ પરંતુ તેમના મુક્‍તકો – ગઝલો અને સમગ્ર રચનાઓને આપણી સમક્ષ ધરે છે. આ પુસ્‍તક ગુજરાતી ગઝલનો સીમાસ્‍તંભ કહી શકાય. મકરંદ દવે એ આ ગઝલસંગ્રહનાં પ્રકાશનને ગુજરાતી કવિતાના પ્રાંગણમાં એક વિશેષ ઘટના બતાવી હતી. જેમાં…

      ‘ચટકીલો ચાકમચૂર ભર્યો, આ રંગ કસુંબી ઘાયલનો,

      વિદ્રોહી, વેધૂકો, વિફર્યો આ રંગ કસુંબી ઘાયલનો,

      લે આવ તને જીવનને તાલે – તાલે આજ ઝુલાવી દે,

      દરવેશી નૂરમનૂર નર્યો, આ રંગ કસુંબી ઘાયલનો.’

      રૂસ્‍વા મઝલુમી ‘ઘાયલ’ સાહેબને ફક્‍ત શાઇર શિરોમણી જ ન ગણતા – એક મહાન ઇન્‍સાન – માણસ માનતા હતા. તેમની નજરે ઘાયલસાહેબ સૂફી સંત હતા અને આવા મહાન સર્જકનું – તેમની સર્જન પ્રતિભાનું – અભિવાદન કરવું એ આપણી ગુજરાતી સંસ્‍કૃતિનું, ગરવી ગુર્જર ગિરાનું, ગુજરાતની ગઝલનું, સરવાળે ગુજરાતની સાહિત્‍ય અસ્‍મિતાનું જ સન્‍માન કરવું ગણતા… ઘાયલ સાહેબનું એક મુક્‍તક…

      ‘બસ, આમ આનબાનથી જિવાય તો ય બસ,

      અંઘેરો ફફડતા, શાનથી સિવાય તોય બસ,

      આ જામમાં છે એથી વધારે ન જોઇએ,

      આ જામમાં છે એટલું પિવાય તોય બસ…!’

      જિંદગીના મેળામાં ને ધમસાણમાં એ બરાબર મેદાને પડે છે પણ તમામ પાછળ પેલા વેરાગી એકતારો વાગતો સંભળાય છે કોઇ જાતની આશા, નિરાશા કે હતાશા કે હારજીતના સુખ – દુઃખને ધૂળ ખંખેરીએ એમ ખંખેરી હરહંમેશ હર હાલમાં ખુશરહેનાર હતા.

      ‘વલણ હું એક સરખું રાખું છું આશા – નિરાશામાં,

      બરાબર ભાગ લઉં છું જિંદગીના સૌ તમાશામાં,

      સદા જીતું છું એવું કૈં નથી, હારૂં છું બહુધા પણ,

      નથી હું હારને પલટવા દેતો હતાશામાં.’

      ઘાયલ સાહેબની સાથે મારે તો પત્ર વ્‍યવહારનો નાતો રહેલો નાનપણમાં એ સમયે શબ્‍દની એટલી ઊંડાઇ – ગહેરાઇ મને પણ ખબર ન હતી કે ન હોતી એટલી પરિચીત શબ્‍દોથી પણ એમનો એક શેર એમના પત્રમાં લખી મોકલાવેલ ને મેં જીવનમંત્ર બનાવ્‍યો…

      ‘રસ્‍તો નહીં જડે તો રસ્‍તો કરી જવાના,

      થોડા અમે મુંઝાઇ મનમાં મરી જવાના !

      નિજ મસ્‍ત થઇ જીવન આ પૂરું કરી જવાના,

      બિંદુ મહીં ડૂબીને સિન્‍ધુ તરી જવાના !

      કોણે કહ્યું કે, ખાલી હાથે મરી જવાના !

      દુનિયાથી દિલના ચારે છેડા ભરી જવાના.’

      એમને પોતાના જીવનમાં બહોડા અનુભવો – સંઘર્ષો વેઠયા. એમના શબ્‍દમાં તેમના જીવન સંઘર્ષની ઝાંય પડે ઝાંખી દેખાય આવે પરંતુ ખુમારી – આનબાન – શાન સાથે જીવેલા વ્‍યકિત આમ તો તખલ્લુસ ‘ઘાયલ’ એટલે જ સમજી શકાય કે આ ‘ઘાવ’ કેવા – કેટલા હશે કે તેઓ કાયમ ઘાયલ જ રહ્યા. ને નામ અમૃત એમની એક રચના…

      ‘મિલાવ હાથ રોપિયે નવી નકોર જિંદગી,

      ખપે નહી કઠોર કે હવે નઠોર જિંદગી – મિલાવ હાથ…’

      તથા અન્‍ય રચનામાં…

      ‘કશું ના નડયું આજ આヘર્ય વચ્‍ચે,

      અચાનક જડયું આજ આヘર્ય વચ્‍ચે,

      અમે શોધમાં જેની ભટક્‍યા જીવનભર,

      એ પગમાં પડયું આજ આヘર્ય વચ્‍ચે.’

      આ પણ જિંદગીમાં જીવનભરના સંઘર્ષ બાદ આヘર્ય વચ્‍ચે અચાનક મળી આવતા અનુભવની વાત એમની ગઝલોમાં જીવન અને મૃત્‍યુ વિેશનું ચિંતન વારંવાર પડધાય પરંતુ એમણે કયાંય જીંદગીના રોદણા નથી રોયા, જીંદગી જીવવા માટે છે રોદણા રોવા, બડાપા મારવા કે માથાકુટવા માટે નથી જીવન અને મૃત્‍યુ વિશેનુ જે ચિંતાન મનન કર્યુ એમાંથી એમણે જવાનોને એક દિશા ચિંધેલ હતી.

      ‘તને કોણે કહી દીધુ મરણની બાદ મુકિત છે

      રહે છે કેદ એની એ ફકત દિવાલ બદલે છે’

      ‘મૃત્‍યુ’ પર એમના ઘણા શેર છે. મૃત્‍યુ વિશે એમની વિભાવના અલગ હતી. જીવનની અંદર મૃત્‍યુ જેવી કોઇ ચીજ જ નથી. આ તો માત્ર વષાો બદલવાની વાત છે. આપણે ડરીએ છીએ કારણ કે આપણે જીવવુ હોય છે મૂળ તો જિજી વિષા આપણને ડરાવે છે. બાકી તો મોત મંગલતત્‍વ છે

      ‘મળવા આવ્‍યુ છે ભલે આવ્‍યુ, મિલન કરવા દે,

      ધન્‍ય અસ્‍તિત્‍વ અને ધન્‍ય જીવન કરાવા દે,

      આંગણે સામેથી આવી અને ઉભુ છે તો,

      મોતથી આ હસી હસી ધુન કરવા દે,’

      સતત જીવનમાં સર્વ મુશ્‍કેલીઓ-મુસીબતોનો હસતા ચહેરે સામનો કરનાર ઘાયલ સાહેબે મોતનો સામનો પણ આજ રીતે કરવા આપેલ શેર.

      જિંદગી પેઠે જ ‘ઘાયલ’ મોતનો,

      આવશે તો ટાણે કરશુ સામનો.

      સતત ખુમારીથી જીવનારને ખુમારીનું બીજુ નામ એવા ઘાયલ સાહેબે તા.રપ-૧ર-ર૦૦રમાં આ ફાની દુનિયાને અલવિદા કહી પરંતુ તેઓ આપણા માનસમાં અજર-અમર છે. ગુજરાતી ગઝલ વિશ્વના આ વિરલ તારલાનું તેજ કાયમ ઝગમગતુ રહેશે. તેઓ સ્‍થૂળ શરીરથી વિદાય પામ્‍યા પણ તેમનો શબ્‍દ દેહ આપણા હૃદયમાં સદાય જીવતુ ધબકતુ રહેશે.

      એમને મળેલા અનેક સન્‍માનોમાં ૧૯૯ર-૯૩માં શેખાદુમ આબુવાલા એવોર્ડ, રણજીતરામ સુર્વણચંદ્રક (૧૯૯૩) ગુજરાત સાહિત્‍ય અકાદમી એવોર્ડ (૧૯૯૪) અને ૧૯૯૭માં કલાપી એવોર્ડ મુખ્‍ય છે.

      ‘હું નથી આ પાર કે તે પારનો,

      મુકત યાત્રી છુ હું પારાવારનો,

      વૃદ્ધ છુ કિન્‍તુ નીરસ કે જડ નથી,

      રૂક્ષ છું પણસ્ત્રોત છુ રસધારનો.’

      અંતે એક એમની રચના કે,

      ‘કેમ ભૂલી ગયા? દટાયો છું,

      આ ઇમારતનો હુંય પાયો છું.

      હું હજી પૂર્ણ ક્‍યાં કળાયો છું,

      અડધો પડધો જ ઓળખાયો છું.

      મીંડું સરવાળે છું છતાં ‘ઘાયલ’,

      શૂન્‍ય કરતાં તો હું સવાયો છું.’

      આવા આપણા ગુજરાતી રાજવી કવિ… ગઝલગઢ ગુજરાતી ગઝલના મિજાજ શહીદે ગઝલ તથા ગઝલ સમ્રાટ અજોડ અદ્વિતીય ગુજરાતી ગઝલના બેતાજ બાદશાહને કોટિ કોટિ વંદન…

      અજોડ ગુજરાતી ગઝલ સમ્રાટ… ઘાયલ

            ᅠ:  આલેખન  :

      વનિતા રાઠોડ

      આચાર્યા શ્રી વિનોબા ભાવે પ્રા. શાળા નં. ૯૩,

      રાજકોટ.

      મો. ૮૧૫૫૦ ૫૦૧૦૨

Source- http://www.akilanews.com/08052017/main-news/1494218294-104612

==================================

સ્વ.અમૃત ઘાયલ

ગઝલકાર સ્વ. અમૃત ‘ઘાયલ’નો ગઝલ- વૈભવ.

…….એમના જ અક્ષરોમાં 

1049-મધર્સ ડે – Mother’s Day- પર માતૃ વંદના

આજે ૧૪ મી મે ૨૦૧૭ નો દિવસ મધર્સ ડે – Mother’s Day નો દિવસ છે .

દર વર્ષે મે મહિનાના બીજા રવિવારે જન્મ દાતા માનું સન્માન કરવાના હેતુથી મધર્સ ડે-માતૃ દિન ઉજવવામાં આવે છે.માતૃ દિન એટલે આપણા જીવનમાં માતાએ આપેલ ત્યાગ, બલિદાન અને પ્રેમને યાદ કરી માનું જાહેરમાં ઋણ સ્વીકારવાનો દિવસ .

આ દિવસે સંતાનો પોતાની માતાને યાદ કરી એના ઉપકારો અને ત્યાગ માટે જુદી જુદી રીતે માતાને અંજલી આપે છે.માત્ર એક અક્ષર મા માં કેટ કેટલો બધો ભાવ સમાઈ ગયો છે !

મધર્સ ડે – Mother’s Day- પર માતૃ વંદના  

મારા જીવનમાં મારાં સ્વ.માતુશ્રી મારા જન્મથી માંડી એમના જીવનના અંત સુધી મારી સાથે જ મારી નજર સામે રહ્યાં હતાં. એમના તરફથી મને જે અપાર પ્રેમ અને આશિષ પ્રાપ્ત થયાં છે એ ભૂલાય એમ નથી.

સ્વ. શાંતાબેન રેવાભાઈ પટેલ (અમ્મા )

એમના પ્રેરક જીવનની ઝાંખી કરાવતો પ્રતિલિપિમાં પ્રકાશિત નીચેનો લેખ અને એ લેખના અંતે મુકેલ “માતૃ વંદના “નામના મારા એક સ્વ-રચિત કાવ્ય દ્વારા એમને નત મસ્તકે સ્મરણાંજલિ આપું છું.

પૂજ્ય માતુશ્રી સ્વ.શાંતાબેન પટેલ (અમ્મા)ની જીવન ઝરમર અને કાવ્યાંજલિ — વિનોદ પટેલ
http://www.pratilipi.com/read?id=5748225885601792

હે મા ,તેરી સુરત સે અલગ …… ભગવાન કી સુરત ક્યા હોગી !