વિનોદ વિહાર

ગુજરાતી ગદ્ય પદ્ય સર્જનની આનંદ યાત્રા

Category Archives: વાર્તા

1066 -સંતોષનું સ્મિત…. – હાર્દિક યાજ્ઞિક

ફેસ બુક માંથી સાભાર

સંતોષનું સ્મિત…. – હાર્દિક યાજ્ઞિક

સ્ટ્રેચર પરથી ઊંચકીને પથારી પર સુવાડતા જ્યોતિ બોલી : ‘લ્યો, આ તમારો દીકરો આવી ગયો.’ રમણિકલાલના હૃદયમાં ઊંડે ઊંડે પડઘા પડવા લાગ્યા કે દીકરો આવી ગયો… માંડ માંડ આંખો ઉંચકવાનો નિરર્થક પ્રયત્ન પણ તે ઊડું ઊડું થતા ખોળિયાએ કરી જોયો. હાથ થોડા ઘણા ફરક્યાં.

આવેલા દીકરાએ પણ હાથમાંની બેગ બાજુમાં મૂકીને બેઉ હાથ વડે ખૂબ જ હેતથી રમણિકલાલના હાથ પકડી લીધા.જ્યોતિ સિસ્ટરે ડોકું ધીમેથી હલાવીને ‘હવે વધુ સમય નથી…’ નો મૌન સંદેશો દીકરા સુધી વગર શબ્દે પહોંચાડ્યો.

રમણિકલાલના મોં પર આજે દસ દિવસે કંઈક નવો સંતોષ હતો. લગભગ બે કલાક સુધી આમ ને આમ દીકરા અને બાપ વચ્ચે એક પણ શબ્દ વગરની ઘણી બધી ચર્ચા થઈ. બંનેમાંથી કોઈ હાલ્યું નહીં. હવે રાતના અગિયાર થયા હતા. વોર્ડમાં છૂટા છવાયા ઉંહકારા અને ઉધરસ સિવાય શાંતિ હતી.

ઘણા સમયથી પિતાનો હાથ પકડીને બેઠેલા દીકરાને જોઈને સિસ્ટરે દીકરાને બહાર બાંકડે જઈને આરામ કરવાની સલાહ આપી. દીકરાએ ફક્ત ડોકું ધુણાવ્યું અને ફરીથી એક હાથે પકડેલા પિતાના હાથને બીજા હાથે પ્રેમથી પંપાળતો રહ્યો.

લગભગ બે કલાક બાદ અચાનક જ એક નાનકડો પરંતુ કંઈક જુદો જ અવાજ સંભળાયો અને દીકરાના હાથમાં પકડેલ બાપનો હાથ નિર્જીવ બની ગયો. દીકરાએ નર્સને બોલાવી. બધાને આ સમય આવવાનો છે તેની જાણ હતી. કંપાઉન્ડરો યંત્રવત રીતે રમણિકલાલના અચેત શરીર પરથી ઑક્સિજન માસ્ક અને બીજા યંત્રો દૂર કરવા માંડ્યા.

જ્યોતિ સિસ્ટરે માનવતા બતાવતા દીકરાના ખભે હાથ મૂકીને કહ્યું :‘ઈશ્વર જે કરે છે તે ભલા માટે જ કરે છે. ઘણા વખતથી બિચારા એકલા એકલા રિબાતા હતા. ભગવાન એમના આત્માને શાંતિ આપે. આમ તો ઘણા સારા માણસ હતા…

’તે પાછળ ફરીને બોલ્યો : ‘હા, લાગ્યું જ કે કોઈ સારા માણસ હતા. પરંતુ તેઓ કોણ હતા ?

સિસ્ટર આશ્ચર્યમાં પડી ગયા અને બોલ્યાં : ‘અરે ! શું વાત કરો છો ? હોશમાં તો છો ને ? આ તમારા પિતા હતા.’

ખૂબ સ્વસ્થતાથી તેણે જવાબ આપ્યો : ‘ના, હું એમનો દીકરો નથી. મારા પિતાજી તો મારી ઘરે છે. હા, કદાચ હું આ કાકાના દીકરા જેવો થોડો દેખાતો હોઈશ. હું તો અહીં હોસ્પિટલના ઑપરેશન થિયેટરનું જનરેટર ઈમરજન્સીમાં ઠીક કરવા માટે રાત્રે આવ્યો હતો. હું કામ પતાવીને રિસેપ્શન પર આવ્યો અને મારું નામ કહ્યું તો આપ મને અહીં લઈ આવ્યા.

પહેલાં તો મને લાગ્યું કે આપ મને ચેક અપાવવા માટે ડૉકટર સાહેબ પાસે લઈ જાઓ છો. પરંતુ તમે તો મારી ઓળખાણ આ કાકાના દીકરા તરીકે કરાવી ! ખબર નહીં કેમ, પરંતુ મને થયું કે મને જેટલી ચેકની જરૂર છે તે કરતાં આ કાકાને મારી વધારે જરૂર છે.

ઉંમર અને માંદગીના સમન્વયે કદાચ એમણે મને પોતાનો દીકરો માની લીધો. તમે નહીં માનો સિસ્ટર, પણ છેલ્લા ચાર-પાંચ કલાકમાં મેં એમની સાથે કંઈ કેટલીયે વાતો મૌનથી કરી. ચાલો, કંઈ નહીં તો મરનાર વ્યક્તિના ચહેરા પર રમતા સંતોષના છેલ્લા સ્મિત બનવાનું સદભાગ્ય તો ઈશ્વરે મને આપ્યું.

ડૉકટર સાહેબને કહેજો કે મારો ચેક ન બનાવે અને બની શકે તો તેમાંથી આ કાકાનું બિલ ભરી દે.’

આમ કહીને બે હાથ જોડીને રમણિકલાલના શબને પ્રણામ કરી તે યુવાન ચાલતો થયો.એક અજબ આશ્ચર્ય સાથે જ્યોતિ સિસ્ટર એને રોકવા જાય ત્યાં તેની નજર રમણિકલાલના નિર્જીવ શરીર પર પડી.

ત્યાં બધું જ મૃત્યુ પામેલું હતું. ફક્ત જીવંત હતું તો પેલું સંતોષનું સ્મિત…

1065- સૌથી મોટી પથી – સીમ્પથી … હૃદય સ્પર્શી વાર્તા …..

સાભાર- શ્રી વિક્રમભાઈ દલાલ – એમના ઈ-મેલમાંથી   

સૌથી મોટી પથી – સીમ્પથી


          મીના લંડનમાં અપંગ બાળકોની સારવાર અંગેનો ડીપ્લોમા લઈને ભારત આવી હતી. જે કુટુમ્બમાં એવું બાળક હોય ત્યાં ખાધાખરચી અને થોડી હાથખરચી સાટે રહીને અનુભવ મેળવવાની અને આગળ ભણવાની તેની નેમ હતી.

          પટેલ દમ્પતીને બરાબર આવું જ જોઈતું હતું. એમની પાસે પુષ્કળ પૈસો હતો. નરેશભાઈ આખો દીવસ ઉદ્યોગ ધંધામાં અને રાતે ક્લબ – પાર્ટીઓમાં વ્યસ્ત રહેતા. જયાબહેન શહેરનાં આગેવાન મહીલા કાર્યકર હતાં. બે દીકરીઓ બાદ જન્મેલી રાધીકા પોલીઓનો શીકાર બની હતી.
જયાબહેનના બા કહેતાં, ‘માંદું છોકરું માનું. તું બહારનું સામાજીક કામ છોડી આની પુરતી કાળજી લે’.

          ‘એક ખાસ આયા રાખી છે. શહેરના કોઈ દાક્તરને બાકી નથી રાખ્યો. વ્હીલચેરમાં આયા તેને બધે ફેરવે પણ છે. બીજું તો શું કરી શકાય?’

          ‘બેટા, મા તે મા. માનો પ્રેમ આ બધાં ક્યાંથી આપી શકે?’

          પણ ત્યારે જયાબહેન મોઢું ચઢાવીને મુંગાં રહેતાં. એમને થતું, આને માટે શું હું ઘરકુકડી બનીને બેસી રહું?

          છોકરીઓ પણ કહેતી કે ‘આને કોઈ અપંગ બાળકોની સંસ્થામાં મુકી દો ને ! એને કશી રીતભાત નથી આવડતી. હાથે સેડા લુછે છે. અમારી બહેનપણીઓ મશ્કરી કરે છે’.

          એક વાર મોટીબહેનની બર્થ-ડે પાર્ટી હતી. બધા ભેળી રાધીકા પણ એના ઓરડામાં ગઈ. મોટીબહેન તાડુકી, ‘મમ્મી, આ ગાંડુને અહીં કેમ આવવા દીધી?’ સાંભળીને રાધીકાએ હાથમાનું રમકડું જન્મ દીનની કેક ઉપર છુટું ફેંક્યું. પાર્ટીના રંગમાં ભંગ પડ્યો.

          આ પરીસ્થીતીમાં મીનાનું આગમન ઘરમાં બધાંને જ માટે ભારે રાહતરુપ નીવડ્યું. મીનાએ પ્રેમથી રાધીકાને પોતાની કરી લીધી. તેનું ખાવા-પીવાનું, ઉઠવા-બેસવાનું, ઉંઘવાનું, હરવા-ફરવાનું ઝીણું-ઝીણું ધ્યાન એ રાખતી. આખો દીવસ રાધીકા કઈ રીતે ખુશમાં રહે, તેની જ કોશીશ તે કર્યા કરતી. જાતજાતની વાતો કરતી, ગીતો ગાતી અને ગવડાવતી. એક દીવસ તો સીડી ઉપર ‘નાચો નાચો મેરે મનકે મોર’ ગીત વગાડી પોતે કમ્મરે મોરના પીછાં ખોસી નાચવા લાગી. અને નાચતાં-નાચતાં જાણી જોઈને પડી ગઈ. રાધીકા એકદમ ઉભી થઈ ગઈ. એના લુલા પગમાં જાણે નવચેતન આવ્યું.

          આમ, ખુબ કાળજીથી, પેમથી અને બુદ્ધીપુર્વક મીના રાધીકાનો આત્મવીશ્વાસ જગાડવા લાગી. મુળમાં તો પોતાના પ્રત્યે કોઈક ધ્યાન આપે છે, પોતાના જીવનમાં કોઈક રસ લે છે, પોતે જાતે પણ કાંઈક ને કાંઈક કરી શકે છે, એમ અનુભવતાં રાધીકામાં નવો પ્રાણસંચાર થઈ રહ્યો હતો. એ પોતે પણ મીનાની ઝીણી ઝીણી કાળજી રાખતી થઈ હતી. મીના પોતે આગળ ભણતી પણ હતી, એટલે રાધીકા સાથે રમી કરીને એ જ્યારે પોતાનું વાંચતી કરતી હોય ત્યારે રાધીકા તેને જરીકે ખલેલ ન પહોંચાડતી. એટલું જ નહીં, એવે વખતે બીજું કોઈ આવે તોયે મોઢે આંગળી મુકી ચુપ રહેવાની નીશાની કરતી.

          વચ્ચે બે દીવસ મીનાને બહાર જવાનું થયું. જયાબહેનને રાધીકાની બરાબર કાળજી રાખવાનું કહીને એ ગઈ. પણજયા બહેનને ચાઈલ્ડ સાયકોલોજીના ક્લાસમાં જવાનું હતું અને તે પછી ક્લબમાંયે વાર્ષીક મેળાવડો હતો. મોટી દીકરીને ડાન્સના ક્લાસમાં જવાનું હતું એટલે રાધીકાને નોકર-ચાકરના હવાલે સોંપી બધાં બહાર જતાં રહ્યાં. રાધીકાએ તે દીવસે બીલકુલ ખાધું-પીધું નહીં. મમ્મી-પપ્પા ક્લબમાંથી રાતે બે વાગે આવ્યાં ત્યારે તે ઉંઘમાં હીબકાં લેતી હતી. માનું હૃદય ભરાઈ આવ્યું. પાસે સુઈને દીકરીને સોડમાં લીધી. રાધીકા માને વળગીને ખુબ રડી.

          બીજે દીવસે જયાબહેન આખો વખત ઘેર રહ્યાં. સાંજે મીના આવી ત્યારે રાધીકા માના ખોળામાં હતી. એ જોઈને મીનાને બહુ સારું લાગ્યું. તેણે જયાબહેનને થોડી પેટ છુટી વાતો કરી :

‘અપંગ બાળક સૌથી વધુ ભુખ્યું હોય છે પ્રેમનું. પોતે ઘરમાં અળખામણું નથી, વધુકું નથી, વણજોઈતું નથી, એવી એને ખાતરી થવી જોઈએ. તેનું મન પણ વિશેષ આળું હોય છે. લઘુતાગ્રંથીને કારણે નાની નાની વાતમાં તેનો અહં ઘવાય છે. રાધીકાને તેની બહેનો લંગડી કહેતી હોય છે. એમને વારવી જોઈએ’.

          ‘બહેન, આટલી નાની વયમાં તું આટલું બધું માનસશાસ્ત્ર ક્યાંથી સમજતી થઈ?’

          ‘જી …. … સ્વાનુભવે … … હું પણ આવી પોલીઓની દરદી હતી. મારાં માબાપે મને વીદેશી દમ્પતીને દત્તક આપી હતી. પણ એ પાલક માતપીતાએ મને ભરપુર પ્રેમ આપ્યો. ભણાવી ગણાવીને તૈયાર કરી મારો આત્મવીશ્વાસ જગાવ્યો. મોટી વયે જ્યારે જાણ્યું કે એ મારા જન્મદાતા માતાપીતા નથી, ત્યારે ધક્કો તો લાગ્યો, પણ એ લોકોએ મને પ્રેમથી તરબોળ કરી મુકીને મારું દુખ ભુલાવી દીધું. એ લોકોએ જ મને આ શીક્ષણ લઈને આપણા દેશનાં બાળકોને કાંઈક મદદરુપ થવા પ્રેરી … …’ કહેતાં કહેતાં મીનાની આંખો ભરાઈ આવી. ગળે ડુમો બાઝી ગયો.

જયાબહેન મમતાથી એના વાંસે હાથ ફેરવવા લાગ્યાં. રાધીકા  કાંઈ સમજી નહીં. છતાં એ પણ પાસે સરકી મીનાના પગે-હાથે હાથ ફેરવતી રહી.


(શ્રી નીમા  ઠાકરની મરાઠી વાર્તાને આધારે)     (વીણેલાં ફુલ – 8  પાના 25-26)

1060- પહેલાનાં બૈરાં … ઘર સંસારની એક રમુજી વાર્તા

શ્રી વીક્રમભાઈ દલાલે એમની ૮૭ સત્યાસી વરસની વયે એક સુંદર સાહિત્ય પ્રવૃત્તિ ઈ-મેલ માધ્યમથી શરુ કરી છે.દર શનિવારે તેઓ એમણે વાંચેલી અને ગમેલી વાર્તા કે લેખ રસ ધરાવતા મિત્રોને ઈ-મેલથી મોકલે છે.આ પાકટ ઉમરે એમની આવી રચનાત્મક સાહિત્ય પ્રવૃત્તિ અને  ‘સુવાચન’ સેવા માટે એમને સલામ.

આજે એમણે એમના ઈ-મેલમાં મોકલેલ એક રમુજી લેખ -40 પહેલાનાં બૈરાં-આજની પોસ્ટમાં વિનોદ વિહારના વાચકોના આસ્વાદ માટે પ્રસ્તુત છે.

આજે પણ આ વાર્તામાં છે એવા ઘણા  પતિદેવો જોવા મળે ખરા હોં  !

વિનોદ પટેલ

 પહેલાનાં બૈરાં

          તમે માનશો? પહેલાનાં બૈરાં શું શું કરતા, તે બધું મને મોઢે થઈ ગયું છે. કારણ કે મારા પતીદેવ દીવસમાં દસ વાર એનું પારાયણ મને સમ્ભળાવે છે. સવારના પહોરમાં મને મરવાની પણ ફુરસદ ન હોય. ચા-નાસ્તો, પાણી ભરવું, કપડાં બાફવાં, કુકર ચઢાવવો, લોટ બાંધવો, એમને નવ વાગ્યાની લોકલ પકડાવવાની, છોકરાંવને નીશાળે મોકલવાનાં – એ કશાયમાં જરીકે હાથ ન દે તે તો બળ્યું, પણ ધીરે ધીરે ચા પીતાં, પગ પર પગ ચઢાવી છાપું વાંચતાં જ્યારે એક પછી એક હુકમ છોડવા માંડે – પાણી ગરમ થયું કે? બાથરુમમાં ટુવાલ મુક્યો? મારાં કપડાં ક્યાં? – ત્યારે સંયમ રાખવો અઘરો પડે.

          તેમાં તે દીવસે તો લગભગ બરાડ્યા : ‘મારા એકેય ખમીસને પુરાં બટન નથી. ચાર દીવસથી તને કહ્યું છે. આખો દીવસ કરે છે શું? પહેલાનાં બૈરાં તો કેટલું કામ કરતાં?’

          ‘હમણાં અમારા મહીલા મંડળની વ્યાખ્યાનમાળા ચાલે છે. કાલે પુરી થશે એટલે બધું વ્યવસ્થીત કરી આપીશ’.

          થોડો વખત થયો, ત્યાં ફરી બાંગ પડી : ‘મારો રુમાલ નથી મળતો. પેન ને ઘડીયાળ ક્યાં છે? મારાં મોજાં?’

          ‘પોતે વ્યવસ્થીત રાખવું નહીં અને બીજા પર ધમપછાડા?’ મારાથી બોલાઈ ગયું.
‘પહેલાનાં બૈરાં આમ સામું નહોતા બોલતાં. પતીની સેવા માટે ખડે પગે હાજર! આખો દીવસ કામ કરીને રાતે પાછાં પગ દબાવી આપતાં, તળીયે ઘીનું માલીશ કરી દેતાં. આજે તો બસ, મહીલા મંડળ અને સમાન હક્ક’.

          અને મને થયું, ચાલ બાઈ, એમની એવી જ ઈચ્છા છે તો પહેલાનાં બૈરાંનો પાઠ ભજવી બતાવું! સાસુને પણ વીશ્વાસમાં લીધાં. સાંજે આવ્યા ત્યારે હું અસ્સલ પહેલાનાં બૈરાંના સ્વાંગમાં સજ્જ હતી : કછોટો મારી પહેરેલો નવ વારી સાડલો, માથે ઘટ્ટ અમ્બોડો, કપાળમાં અગુંઠા છાપ મોટો ચાંદલો, 15-20 બંગડીઓ! એ જોઈ જ રહ્યા, પણ સાસુની હાજરીમાં કંઈ બોલ્યા નહીં. થોડી વારે હાથમાં ઝોળી પકડાવીને કહ્યું, ‘શાકભાજી લેતા આવજો. અને એલચી કેળાં. બાને ઉપવાસ છે’.

          સાસુએ મમરો મુક્યો, ‘તારા સસરા આને સાથે લઈ કાયમ શાક લઈ આવતા’.

          એ શું બોલે? પછી એમણે આઘાપાછા થઈ  કહ્યું, ‘તુંય ચાલને’ !

          ‘આજે અગીયારશ. મારે બા સાથે મન્દીરે જવાનું છે’.

          દોઢ કલાકે પરસેવે રેબઝેબ થતા આવ્યા. કાંઈ ભાજી આણી છે ભાજી! ‘આટલી બધી?’

          ‘કેટલી લાવવાની હતી તે ક્યાં કહેલું?’

          ‘અને આ પડીકું શાનું?’

          ‘તેમાં એલચી છે. એલચી, કેળાં લાવવાનું કહેલું ને?’

          અમે સાસુ વહુ હસ્યાં છીએ કાંઈ હસ્યાં છીએ તે દીવસે ! રોજની જેમ છોકરાં લેસનની ડીફીકલ્ટીઝ પુછવા આવ્યાં. મેં પપ્પા તરફ ધકેલ્યાં.

          ‘છાપું વાંચવા દે ને. જા મમ્મીને પુછ’.
‘મમ્મી કહે છે જા, પપ્પા પાસે. પહેલાનાં બૈરાંને નહોતું આવડતું એ જ ઠીક હતું’.

          ‘લાવ, તું કયા વર્ગમાં છે?’

          સાસુથી ન રહેવાયું, ‘તને એય ખબર નથી?’

          હું તમાશો જોતી રહી. રાતે કાંસાનો વાટકો અને ઘી લઈ રુમમાં પહોંચી ત્યારે ઘસઘસાટ ઉંઘતા હતા. ખુબ થાક્યા હશે. મેં પગ દબાવવા માંડ્યા અને ઘી ઘસવા માંડ્યું. એ ઉઠીને બેઠા થઈ ગયા. ‘આ શું માંડ્યું છે?’

          ‘કાંઈ નહીં. પહેલાનાં બૈરાં પતીની  સેવા કરતાં’!

          બીજે દીવસે સવારે બાથરુમમાં અબોટીયું મુક્યું : ‘આજથી પુજા નાહીને તમારે કરવાની’.

          એમની આંખો પહોળી થઈ ગઈ : ‘આ શું ગાંડપણ માંડ્યું છે?’
‘પહેલાનાં બૈરાં પુજા નહોતા કરતાં. પુજાપાઠ પુરુશો જ કરતા’.

          ત્યાર પછી બે-ચાર દીવસ ગાંધીને ત્યાંથી ખરીદી કરવી, વીજળીનું બીલ ભરવું, બૅન્કમાંથી પૈસા લાવવા, ગૅસ પુરો થયો તેનો ફોન કરવો, છોકરાંવની નીશાળે જવું, શાક લાવવું, છોકરાંવને ભણાવવાં – બધું જ એમને સોંપ્યું ! ‘તું કર’ એમ કહેવાનો અવકાશ જ નહોતો, કેમકે પહેલાનાં બૈરાં આવું કાંઈ કરતાં નહોતા. અને છેલ્લે ચાર દીવસની “હક્ક રજા” લઈ મેં કામમાંથી બીલકુલ છુટ્ટી લીધી.

          એક દીવસ સાંજે આવી એમણે કહ્યું, ‘તારી મા તારા ભાઈને ત્યાં આવી છે. તને મળવા બોલાવી છે ‘.

          માને મળવાની હોંશમાં હું નાટક ભુલી ગઈ. અને સ્વાંગ ઉતારી તૈયાર થઈ એમની સાથે નીકળી. ટૅક્સીમાં બેઠા પછી કહે, ‘હાથ જોડ્યા માવડી ! આઠ દીવસથી આ શું નાટક માંડ્યું છે?’

          ‘નાટક? તમારી સેવામાં ખડે પગે હાજર રહું છું. રાતે પગચમ્પી કરું છું. પહેલાનાં બૈરાં…’

          ‘બસ, બસ હવે, બહુ થયું ! આજે હુંયે તને નાટક બતાવું’ !

          ‘એટલે શું, મા નથી આવી?’

          ‘કેવી બનાવી’ કહેતાંકને મારી સામે એમણે નાટકની બે ટીકીટ ધરી….’ઘરસંસાર’….

 

(શ્રી વૈજયન્તી ફણસળકરની મરાઠી vaaraa મરાઠી વાર્તાને આધારે)     (વીણેલાં ફુલ – 8  પાના 9-10)

સાભાર … શ્રી વિક્રમ દલાલ 

—————————-
આવી વાર્તા દરેક શનીવારે ઈચ્છુકોને મોકલુ છું. તમે ઈચ્છતા હો તોinkabhai@gmail.com ઉપર yes લખીને મોકલો.–વિક્રમ દલાલ 

         

( 1015 ) વેલેન્ટાઇન અને વયસ્ક પ્રેમ

old-age-love-2

“પાકા ઘડે કાંઠા ના ચડે,પણ પાકી ઉંમરે પ્રેમ તો થાય જ” 

આ અગાઉની વેલેન્ટાઇન અને પ્રેમ અંગેની પોસ્ટ 2017/02/13/1014 માં બે યુવાન દિલોના પ્રેમની વાત કહેતી બે વાર્તાઓ પોસ્ટ કરવામાં આવી હતી.એના અનુસંધાનમાં આજની વેલેન્ટાઇનની પોસ્ટમાં યુવાની વટાવી ગયેલ વયસ્ક પ્રેમને ઉજાગર કરતાં કાવ્યો અને બે વાર્તાઓ પ્રસ્તુત કરવામાં આવેલ છે.

સુરત નિવાસી મિત્ર શ્રી ઉત્તમભાઈ ગજ્જરે એમના ઈ-મેલમાં વેલેન્ટાઇન દિવસને અનુરૂપ નવ ગુજરાત-સમય માં પ્રસિદ્ધ અમીષા શાહ લિખિત એક લેખ/વાર્તાપાકા ઘડે કાંઠા ના ચડે ,પણ પાકી ઉંમરે પ્રેમ તો થાય જ” અને કવિ શ્રી મૃગાંક શાહની વયસ્ક પ્રેમની કવીતા “એ મને ગમે છે” એની લીંક સાથે મોકલી હતી જે મને ગમી ગઈ.

લેખિકા સુશ્રી અમીષાબેન,કવિ શ્રી મૃગાંક શાહ અને શ્રી ઉત્તમભાઈના આભાર સાથે નીચેની લીંક પર એ કાવ્ય અને વાર્તાનો આસ્વાદ લો.

“પાકા ઘડે કાંઠા ના ચડે ,પણ પાકી ઉમરે પ્રેમ તો થાય જ “

old-age-love-1સાચો પ્રેમ કદી ઘરડો થતો નથી…. વાર્તા … વિનોદ પટેલ

ઉપરની અમીષાબેનની વાર્તામાં કહેવામાં આવ્યું છે એમ ‘પ્રેમ’ ઉંમરનો મોહતાજ નથી હોતો.સમય જતાં શરીર ઘરડું બને છે પણ એ ઘરડા શરીરમાં વાસ કરતો પ્રેમ કદી ઘરડો થતો નથી.

આ વાતને પુરવાર કરતી પ્રતિલિપિ.કોમ પર પ્રકાશિત મારી એક વાર્તા નીચેની લીંક પર ક્લિક કરીને વાંચો.

“સાચો પ્રેમ કદી ઘરડો થતો નથી”…વાર્તા 

પ્રસન્ન દાંપત્યની કવિતા — સુરેશ દલાલ

સ્વ.સુરેશ દલાલ અને ધર્મપત્ની શુશીલા દલાલ

     સ્વ.સુરેશ દલાલ અને ધર્મપત્ની શુશીલા દલાલ

પ્રેમ કરવો એટલે બે માણસોએ એકમેક સાથે વૃદ્ધ થવા સંમત થવું તે… “A true relationship is two imperfect people refusing to give up on each other.”

‘વેલેન્ટાઈન ડે’ એટલે પ્રેમનો ઉત્સવ.આ દિવસના સ્પીરીટ ને અનુરૂપ સ્વ. સુરેશ દલાલનું એક પ્રસન્ન દાંપત્યનું કાવ્ય સાથે માણો વિડીયોમાં એમના જ અવાજમાં કાવ્યનું પઠન…

પ્રસન્ન દાંપત્યની કવિતા — સુરેશ દલાલ

ડોસાએ ડોસીને જીદ કરી કહ્યું:
હવે હાથમાં તું મેંદી મુકાવ,
કોકના લગનમાં જઈએ તો લાગે
કે આપણો પણ કેવો લગાવ.

આપણને જોઈ પછી કોઈને પણ થાય
કે પરણી જઈએ તો કેવું સારું,
મંગળફેરા ફરતા જીવોને લાગે કે
જીવન હોય આવું સહિયારું;
ઘેરદાર ઘાઘરો ને ઘરચોળું પહેરીને
ઠાઠ અને ઠસ્સો જમાવ.

તારી મેંદીમાં મારું ઊપસશે નામ
અને નામમાં દેખાશે તારો ચહેરો,
હાથમાં હાથ હવે ઝાલીને મ્હાલીએ
ને ફરી લઈએ જીવતરનો ફેરો;
સોનલ કમળ અને રુપેરી ભમરો છે
ને બિલોરી આપણું તળાવ!

Suresh Dalal – Dosae Dosine Kidhu…

અગાઉ વિનોદ વિહારની સ્વ.સુરેશ દલાલને શ્રધાંજલિ આપતી પોસ્ટ નંબર ૮૦ માં સ્વ. ડો. સુરેશ દલાલનાં ત્રણ ડોસા-ડોસી કાવ્યોનો આસ્વાદ કરાવવામાં આવ્યો હતો.આ કાવ્યોને આ લીંક પર ક્લિક કરીને ફરીથી માણો.

સ્વ.સુરેશ દલાલ અને એમનાં ત્રણ ડોસા-ડોસી કાવ્યો.

Happy ‘Velentine Day’

( 985) જે પીડ પરાઈ જાણે રે…વાર્તા…અરવિંદભાઈ ટી. ભટ્ટ

(અખંડ આનંદ સપ્ટેમ્બર,2014…..જોયેલું ને જાણેલું વિભાગમાંથી સાભાર )

“ના, આ સાવરણીના હું તો રૂપિયા વીસ જ આપીશ.” અરુણાબહેન, ઘેર ઘેર ફરીને સાવરણી વેચતી એક બહેન પાસે ભાવ બાબત રકઝક કરતાં હતાં.

“પણ બહેન, આવા ધોમ તડકામાં અમે ઘેર ઘેર ફરીને અમારા પેટના રોટલા કાઢીએ છીએ, અમને એક સાવરણીની પાછળ માંડ પાંચ રૂપિયા પણ મળતા નથી તેમાં તમે પચીસ ને બદલે રૂપિયા વીસ આપો તો કેમ ચાલે?” સાવરણી વેચવાવાળી બહેન પોતાની વેદના ઠાલવતી હતી.

એ બહેન પોતાની વાત કરતી હતી એ વખતે જ અરુણાબહેનના મોબાઈલ ની રિંગ વાગી, અરુણાબહેને મોબાઈલ ઓન કર્યો અને બોલ્યાં: “થોભ બહેન, મારા દીકરાનો ફોન છે, વાત કરી લઉં. તને પોસાય તો આપજે નહિતર કાંઈ નહીં.”કહી અરુણાબહેને તેના પુત્રને “હલ્લો બેટા, કેમ છો તું? ”એવું પૂછ્યું.

સામેથી અરુણાબહેનના પુત્ર કેયુરનો અવાજ આવ્યો, “શેની રકઝક કરો છો, મા?”કેયુર ઑસ્ટ્રેલિયા ગયો હોવા છતાં ભારતીય રિવાજ ભૂલ્યો નહોતો, તેથી ‘મમ્મી’ શબ્દને બદલે ‘મા’જેવો સ્નેહ નીતરતો શબ્દ વાપર્યો હતો.

“જોને સાવરણી વેચવાવાળી એક બહેન આવી છે. એ રૂપિયા પચીસ કહે છે, જ્યારે હું એ સાવરણીના રૂપિયા વીસ કહું છું પણ માનતી નથી.”અરુણાબહેને પ્રસંગનું વર્ણન કર્યું.

સાવરણી વેચવાવાળી બહેન કાળઝાળ ગરમી અને તડકાની વચ્ચે સાવરણી ઘેર ઘેર ફરીને વેચે છે, એવું કેયૂરે અરુણાબહેને ફોન ઑન કર્યો ત્યારે સાંભળી લીધું હતું.

પ્રવીણભાઈ એસ.ટી. માં કંડક્ટર હતા. પગારની તારીખે થોડા રૂપિયા પોતાની પાસે રાખી અને બાકીના રૂપિયા પત્ની અરુણાબહેનને આપી દેતા.આ પગારમાં તેઓ કરકસર કરી ઘર ચલાવતાં. લગ્નજીવનમાં તેઓને બે પુત્રી અને એક પુત્રની ભેટ મળી. બંને ઠીકઠીક ભણેલાં, પણ પોતાના સંતાનો પુત્ર હોય કે પુત્રી- જરૂર ઉચ્ચ દરજ્જાનું ભણાવવું જોઈએ તેવું માનતા હતા. તેથી યૅન કેન પ્રકારેણ ત્રણેયને કૉલેજના ઉચ્ચ શિક્ષણ સુધી પહોંચાડ્યાં, દીર્ઘદ્રષ્ટા અરુણાબહેન કરજ કર્યા વિના બે પાસા ગમે તેમ પૂરાં કરતાં રહ્યાં પણ બચતના નામે પોતાના સંતાનોની વિદ્યા જ પુરાંતમાં હતી.

કાળનું ચક્ર ફરતું જ રહ્યું. બંને પુત્રીઓને સરસ ઘરે પરણાવી. કેયૂર પણ ખૂબ જ સમજુ હતો. કૉલેજના ઉચ્ચ શિક્ષણનો બોજો માતાપિતા પર ન પડે તે માટે તે ટ્યુશન પણ ઘરે કરાવતો હતો. કેયૂરે માતા પાસેથી કરકસરના પાઠ બરાબર શીખી લીધા હતા.સાવ સાદાઈથી સૌ જીવતાં હતાં તેમ કરતાં કેયૂરે થોડી બચત ઊભી કરી લીધી હતી. એવામાં તેને ઑસ્ટ્રેલિયામાં સારી એવી ઑફર મળી અને થોડી કરેલી બચત દ્વારા એ ઑસ્ટ્રેલિયા ઊપડી ગયો.

ઑસ્ટ્રેલિયામાં પણ તેણે કરકસરના પાઠને વાગોળવાનું ચાલુ જ રાખ્યું હતું આથી બચતમાંથી દર મહિને નિયમિત રીતે કેયૂર પિતાના ખાતામાં પાંચ આંકડાની રકમ મોકલતો રહ્યો. ક્યારેક છ આંકડાની પણ રકમ હોંશથી મોકલી શકતો.

સાવરણી વેચવાવાળી બહેન આવી અને એ વેળા જ કેયૂરનો ફોન પણ આવતાં તેણે સાવરણી વેચવાવાળી બહેન અને અરૂણાબહેનની રકઝક સાંભળી હતી.આ વાતના અનુસંધાને જ કેયૂરે ફોનમાં કહ્યું:

“મારી મા, શા માટે આવી કાળઝાળ ગરમીમાં બટકુ રોટલો મેળવતાં બહેનને સતાવી રહી છો? તેની પાસેથી પાંચ રૂપિયા ઓછા અપાવીને તું કોઈ મેડી ચણાવી શકીશ?માડી,તેં પણ ગરીબાઈ જોઈ છે, તો આજે પ્રભુકૃપાએ આપણે પાંચ રૂપિયાની શી કિંમત છે? તેં બે દાયકા કેવા વિતાવ્યા છે? તો આવા પેટિયું કાઢતા લોકોને મદદરૂપ થવું જોઈએ. જો સાંભળી લે,એ બહેનને પચીસ ને બદલે ત્રીસ રૂપિયા આપજે અને બપોરે ભરપેટ જમાડજે.”એવું સાંભળતાં અરુણાબહેન રડી પડ્યાં,“હા બેટા એ બહેનને ત્રીસ રૂપિયા આપીશ અને સારી વાનગી જમાડીશ પણ ખરી.”

“કેમ રડો છો,બહેન?”સાવરણી વેચવાવાળી બહેને પ્રશ્ન કર્યો.

“બહેન, સૌ પહેલાં તો ઘરમાં આવ. તને રૂપિયા પચીસ નહીં સાવરણીના રૂપિયા ત્રીસ આપવાનું અને તને જમાડીને જ મોકલવાની વાત મારા દીકરાએ કરી છે.”

અને અરુણાબહેને કેયૂર સાથે થયેલી વાત માંડીને કરી ત્યારે સાવરણી વેચવાવાળીબહેન પણ રડી પડી અને સાવ સાચા અંતરના આશીર્વાદ આપતા બોલી:

“બહેન તમારા દીકરા જેવા સૌને દીકરા ભગવાન આપે અને તમારો દીકરો સો વર્ષનો થાય. ”

( 983 ) જીવન કલાકાર … સત્ય ઘટના પર આધારિત વાર્તા …વિનોદ પટેલ

સાન ડીએગોની એક રમણીય ખુશનુમા સવારે એક ઘરમાં  ટેલીફોનની ઘંટડી રણકી ઉઠી  ટ્રીન… ટ્રીન..ટ્રીન.

ગૃહિણી કુમુદિનીએ ફોન ઉઠાવી ફોનની વાત સાંભળ્યા પછી એની મમ્મી વિમળાબેનને ઉદ્દેશીને કહ્યું:

”મમ્મી,રણજીતભાઈ દેવલોક પામ્યા…એ સમાચાર આપવા માટે મિતેશભાઈનો ફોન હતો.”

વિમળાબેને આ સમાચાર જાણી નવાઈ સાથે દીકરીને કહ્યું :

“ના હોય,ત્રણ દિવસ પહેલાં તો મિતેશનાં મમ્મી વિજયાબેન બાગમાં ફરવા આવ્યાં ત્યારે મને મળ્યાં હતાં ત્યારે એમને મેં રણજીતભાઈની તબિયતના સમાચાર પૂછ્યા હતા.બિચારા રણજીતભાઈ ત્રણ વર્ષથી લકવાને લીધે પથારી વશ હતા અને દુખી થતા હતા.પ્રભુએ એમને  બોલાવી લઈને એ દુખી જીવનો છુટકારો કર્યો.વિજયાબેન કહેતાં હતાં કે મીતેશભાઇ તો એમના ગુરુ શ્રી શ્રી રવિશંકરજીની વિશ્વ પરિષદમાં હાજરી આપવા દિલ્હી ગયા છે તો એ પાછા અમેરિકા ક્યારે આવ્યા? “

કુમુદિનીએ કહ્યું :”હા મમ્મી,ચાર દિવસ પહેલાં જ એ ઇન્ડીયાથી આવી ગયા છે.ગયા વિકમાં શુક્રવારે તેઓ ઓફિસમાં પણ આવ્યા હતા અને મને મળ્યા હતા.રણજીતભાઈની નાજુક તબીયત વિષે અમારે વાત પણ થઇ હતી”.

કુમુદીની અને મિતેશ સાન ડીએગોની એક જાણીતી ઇન્ટરનેશનલ કંપનીમાં સાથે જોબ કરતાં હતાં.બન્ને  સાન ડિએગોમાં એક જ ટાઉનશીપ કોમ્પ્લેક્ષમાં નજીક નજીકમાં જ સપરિવાર રહેતાં હતાં.

સોફ્ટવેર એન્જીનીયર મિતેશ આર્ટ ઓફ લીવીંગ સંસ્થાના સ્થાપક શ્રી.શ્રી.રવિશંકરજીનો પાક્કો અનુયાયી હતો અને એમને એના આધ્યાત્મિક ગુરુ તરીકે માનતો હતો.એનું ઘર આ સંસ્થાની એક શાખા જેવું બની ગયું હતું.દરેક હિંદુ ધાર્મિક પ્રસંગોએ મીતેશના ઘેર ધાર્મિક વૃત્તિ ધરાવતાં કુટુંબો એના ઘેર આવી ભજન–કીર્તન,ગુરુજીના પ્રવચનોની કેસેટો સાંભળી પ્રસાદ લઈને છૂટાં પડતાં.આ માટેનો બધો જ ખર્ચ મિતેશ જ ભોગવતો હતો.

મીતેશના પિતા રણજીતભાઈ ઇન્ડિયામાં હતા ત્યારે વડોદરાની એક જાણીતી સ્કુલમાં ઘણાં વરસો સુધી વિદ્યાર્થીઓના અંગ્રેજી વિષયના માનીતા શિક્ષક તરીકે સારું માન,નામ,અને દામ કમાયા હતા.તેઓ એક વૈષ્ણવ વણિક હતા.વડોદરામાં એમનું આખું કુટુંબ કૃષ્ણ ભક્તિના રંગમાં રંગાએલું હતું.રણજીતભાઈ અને વિજયાબેનનાં બે સંતાનો-દીકરો મિતેશ અને એની નાની બેન અલકામાં બાળપણથી જ માતા પિતાના ધાર્મિક સંસ્કારો ઉતર્યા હતા.જન્માષ્ટમી પર રણજીતભાઈને ત્યાં કૃષ્ણ જન્મનો ઉત્સવ થતો એમાં એમનાં બન્ને સંતાનો પણ ઊલટથી ભાગ લેતાં અને ભજનો ગાતાં અને ગવડાવતાં હતાં.

વડોદરામાં શાળા અને કોલેજનો અભ્યાસ સારી રીતે સારા માર્ક્સથી પૂરો કર્યા પછી સોફ્ટવેર એન્જીનીયરીંગની ડીગ્રી પ્રાપ્ત કરીને વિઝા મળતાં મિતેશ સાન ડીએગો કેલીફોર્નીયા આવ્યો હતો.થોડા વર્ષ જોબ કરી ઇન્ડિયા આવીને રણજીતભાઈના એક ઓળખીતા મિત્રની સુશિક્ષિત અને સંસ્કારી છોકરી પારુલ સાથે એના લગ્ન સૌ કુટુંબીજનોએ ધામધૂમથી ઉજ્વ્યાં હતાં.લગ્ન પછી થોડા મહિનાઓમાં પારુલ માટે  વિઝાની તજવીજ કરી મિતેશે એને સાન ડીએગો બોલાવી લીધી હતી.એની બહેન અલકાનાં લગ્ન પણ અમેરિકાનું નાગરિકત્વ ધરાવતા જ્ઞાતિના જ યુવક સાથે વડોદરામાં જ કરવામાં આવ્યાં હતાં .અલકા પણ લગ્ન બાદ શિકાગોમાં આવી સારી રીતે સેટલ થઇ ગઈ હતી.આ બન્ને સંતાનો અમેરિકામાં જઈને   સારી રીતે સેટ થઈ સુખી હતાં એથી વડોદરામાં રહેતાં રણજીતભાઈ અને વિજયાબેનને હૃદયમાં ઊંડો આનંદ હતો અને એને ભગવાનની કૃપા સમજતાં હતાં.

સાન ડિયાગો,કેલીફોર્નીયામાં આવી મીતેશ એક જાણીતી સોફ્ટવેર કંપનીમાં સારી  જોબ અને પોતાના મકાન સાથે સારી રીતે સેટ થયા પછી એણે નિવૃતી પછી એકલાં વડોદરામાં રહેતા પિતા રણજીતભાઈ અને માતા વિમળાબેનને ડીએગોમાં એની સાથે રહેવા આવી જવા માટે આગ્રહ પૂર્વક કહ્યું.મિતેશની પત્ની પારુલ પણ એક સંસ્કારી અને ધાર્મિક કુટુંબમાંથી આવેલી હતી એટલે સાસુ-સસરા અહી આવી રહે એ માટે એને કોઈ પણ જાતનો વાંધો ન હતો ઉલટું એ પણ આગ્રહ કરતી હતી.

રણજીતભાઈ અને વિમલાબેનએ મીતેશને કહ્યું હતું :”ભાઈ, અમેં અહી વડોદરામાં જ રહીએ એ ઠીક છે.સોસાયટીના  બંગલાનો એક રૂમ ભાડે આપીશું અને મારા પેન્શનની રકમમાંથી અમે બન્ને કૃષ્ણ ભક્તિ કરતાં કરતાં સારી રીતે અમારું શેષ જીવન અહી વતનમાં જ વ્યતીત કરીશું.અમે ત્યાં આવીએ અને જો માંદા પડીએ તો નાહકના તમને તકલીફમાં મુકીશું !”

મિતેશ બોલ્યો :” એ શું બોલ્યા બાપુજી, હું તમારી જોડે રહી મોટો થયો છું.તમારી શિક્ષક તરીકેની ટૂંકી આવકમાંથી કરકસર કરીને તમે અમને ભાઈ બહેનને ભણાવ્યાં અને અમેરિકા જવા માટે પણ સગવડ કરી આપી.હવે હું અમેરિકામાં જઈને સારી રીતે સેટ થયો છું.બાપુજી,તમારે એક વાર હૃદય રોગને લીધે બાયપાસ સર્જરી કરાવવી પડી છે ત્યારે હું તમને બન્નેને એકલાં વડોદરામાં કેમ રહેવા દઉં. જ્યાં હું ત્યાં તમે.ત્યાં અમેરિકામાં તમારા માટે હું ઘરમાં જ મંદિર બનાવી આપીશ.તમને તમારા નશીબ પર એકલાં છોડી હું અહી આનંદ કરું તો મારા ગુરુજી પૂજ્ય શ્રી શ્રી રવિશંકરજી નો શિષ્ય કેવી રીતે કહેવાઉં,મારા સંસ્કાર લાજે .તમારા બન્નેને અહી આવવા માટેની ટીકીટ હું મોકલી આપું છું.બીજો કોઈ પણ જાતનો વિચાર કર્યા વિના તમે અહી આવી જાઓ અને અમારી સાથે આવીને આનંદથી રહો.મારાં બે બાળકો દેવાંગ અને પ્રિયા પણ દાદા-દાદીને ખુબ યાદ કરે છે ”

દીકરા મિતેશ અને એનાં પત્ની પારુલનો આગ્રહ અને પ્રેમને વશ થઇ રણજીતભાઈ અને વિજયાબેન સાન ડીએગો આવીને પુત્ર પરિવાર સાથે રહેવા આવી ગયાં.મિતેશનું ઘર એટલે એક મંદિર જ જોઈ લો.એને ત્યાં જન્માષ્ટમી, દિવાળી જેવા બીજા ધાર્મિક પ્રસંગોએ ભજન કીર્તન તથા એના ગુરુજીના પ્રવચનોની કેસેટોનું શ્રવણ થતું.રણજીતભાઈ અને વિજયાબેનની ઉંમરનાં ઘણાં નિવૃત સ્ત્રી-પુરુષો પણ એમના પરિવાર સાથે મીતેશના આ ધર્મિક કાર્યક્રમ વખતે આવતાં એટલે એમને માટે તો ઘરમાં મથુરા અને ઘરમાં જ દ્વારકા જેવું હતું.

આ રીતે આનંદથી પાંચ વર્ષ પુત્ર પરિવાર સાથે ક્યાં પસાર થઇ ગયાં એ રણજીતભાઈ કે વિજયાબેનને ખબર પણ ના પડી.રણજીતભાઈ જ્યારે ઇન્ડીયામાં હતા ત્યારે એમને એકવાર હૃદયની બાયપાસ સર્જરી કરાવવી પડી હતી.અમેરિકામાં આવ્યાને પાંચ વર્ષ પછી એમને અચાનક સ્ટ્રોકના હુમલાથી બ્રેન હેમરેજ થયું.એની અસરથી તેઓ અર્ધ બેભાન અવસ્થામાં આવી ગયા .એમનું ડાબું અંગ લકવા ગ્રસ્ત બની ગયું.જીભથી પણ માંડ માંડ અસ્પષ્ટ બોલી શકાય પણ પગથી બિલકુલ ચાલી ના શકાય એવી કમનશીબ પરિસ્થિતિમાં તેઓ મુકાઈ ગયા.મિતેશે તાત્કાલિક પિતાને હોસ્પિટલમાં સારવાર માટે દાખલ કર્યા.ડોક્ટરોએ રણજીતભાઈની તબીઅત સુધારવા માટે ખુબ પ્રયત્ન કરી જોયા પણ એમની બેભાન અવસ્થામાંથી એમને બહાર કાઢવામાં તેઓને સફળતા ના મળી.

છેવટે ડોક્ટરોએ મીતેશને એમની ઓફિસમાં બોલાવીને કહ્યું:”તમારા પિતાજીની તબીઅત બહુ જ નાજુક છે.એમના કોમામાંથી બહાર આવીને ઉભા થવાના કે ચાલી શકવાના બહુ ચાન્સ દેખાતા નથી.તેઓ જાતે કોઈ ખોરાક નહિ લઇ શકે.એમને નાકમાંથી હોજરી સુધીની નળીમાંથી ખોરાક આપવો પડશે.આવી દુખદ પરિસ્થિતિમાં તમે જો મંજુરી આપતા હો તો એમની મેડીકલ રીતે શરીર મુક્તિ માટે તજવીજ કરી શકાય.”

ડોક્ટરોની આવી સલાહ સાંભળીને મિતેશ ખુરશીમાંથી ઉભો થઇ ગયો અને બોલી ઉઠ્યો:”ડોક્ટર તમારી આ સલાહ મારા માટે વાહિયાત છે, મને એ બિલકુલ મંજુર નથી.બીજા અમેરિકનો ભલે એમ કરતા હશે પણ હું એમાંનો એક નથી.મારા પિતાની જ્યાં સુધી કુદરતી રીતે જીવ મુક્તિ ના થાય ત્યાં સુધી હું અને મારી પત્ની એમની ખડે પગે સેવા કરીશું પણ એમને કમોતે તો મરવા નહિ જ દઈએ.”

ત્યારબાદ,મિતેશ આવી તબીઅતે રણજીતભાઈને હોસ્પિટલમાંથી ઘેર લઇ આવ્યો.આખું કુટુંબ એમની સેવામાં લાગી ગયું .મિતેશ જોબ પર જાય એટલે માતા વિજ્યાબેન અને પત્ની પારુલ રણજીતભાઈની સંભાળ રાખતાં.અમેરિકન સરકારની સોસીયલ સિક્યોરીટી સ્કીમ  પ્રમાણે થોડી ઘણી મદદ મળતી પણ પિતાની દવા અને સેવા માટેનો મોટા ભાગનો ખર્ચ મિતેશ એની બચતમાંથી કરતો.ડેવિડ નામનો એક મેક્સિકન સેવક સવારે આવી રણજીતભાઈની મળ મૂત્રથી બગડેલ પથારી તથા કપડાં બદલાવી દેતો.એમને નાકમાં નાખેલી ફનલ-નળી મારફતે ખોરાક આપવામાં મદદ કરતો.મીતેશનાં પત્ની પારુલ ઘર ખર્ચને પહોંચી વળવા પાર્ટ જોબ કરતાં તથા બે બાળકોને શાળામાં મોકલવા માટે અને અન્ય ઘરકામમાં વ્યસ્ત હોવા છતાં રણજીતભાઈની સેવા માટે પણ થોડો સમય ફાળવતાં. બપોર પછી સેવા માટે લક્ષ્મી નામની એક નર્સ આવતી. વિજયાબેન પતિ રણજીતભાઈને વ્હીલચેરમાં બેસાડી નર્સ સાથે ઘર નજીક આવેલા જાહેર બગીચામાં લઇ જતાં અને ખુલ્લી હવામાં એમને ફેરવી આવતાં.દીકરો મિતેશ રોજ સવારે જોબ પર જતાં પહેલાં પિતાની પથારી જોડે ખુરશીમાં બેસીને ગીતાના અધ્યાયના પાઠ વાંચતો અને ભજનોની કેસેટ ટેપ રેકોર્ડર પર મૂકીને જતો.જોબ પરથી આવીને પણ એમની ખબર રાખતો.

આ રીતે પરિવાર જનોની સેવા અને પ્રેમ વચ્ચે રણજીતભાઈની માંદગીના દિવસો પસાર થતા ગયા.એમની તબિયતમાં આ બધાંની અસરથી થોડો સુધારો પણ જણાવા લાગ્યો.સમજાય એવું થોડું બોલતા પણ થયા.નાકમાંથી નળી મારફતે ખોરાક લેતા હતા એને બદલે ચમચીથી ખોરાક લેવા માંડ્યા.


sri-sri-ravi_shankar_delhi-festivalઆ રીતે માંદગીનાં ત્રણ વર્ષ પસાર થઇ ગયાં.મીતેશના આધ્યાત્મિક ગુરુ શ્રી શ્રી રવિશંકરજીની વિશ્વ વિખ્યાત સંસ્થા આર્ટ ઓફ લીવીંગને ૩૫ વર્ષ પૂરાં થયાં એ નિમિત્તે દિલ્હી ખાતે એક વિશ્વ પરિષદનું મહાન આયોજન કરવામાં આવ્યું હતું.આ વિશ્વ પરીષદમાં યોજાએલ સાંસ્કૃતિક અને આધ્યાત્મિક કાર્યક્રમોમાં ભાગ લેવા વિશ્વના લગભગ ૧૫૦ દેશોમાંથી અનુયાયીઓ ત્યાં ભેગા થયા હતા.મિતેશ પણ પથારીવશ પિતાને પ્રણામ કરીને એમના મુક આશીર્વાદ લઇ આ દિલ્હી પરિષદમાં ભાગ લેવા એક વિક માટે ગયો હતો.દિલ્હીથી ફોન ઉપર રોજ એ પિતાની તબીઅત વિષે ખબર અંતર પૂછતો હતો.

દિલ્હીથી સાન ડીએગો પરત આવ્યા પછી બે દિવસ થયા હશે ત્યારે એક રવિવારે રજાના દિવસે  મિતેશ પિતા જોડે બેસી રોજના ક્રમ પ્રમાણે ગીતા પાઠ કરતો હતો એની સામે એક નજરે જોઈ રહેલ રણજીતભાઈએ એને ઇસારો કરી અટકાવ્યો અને ધીમેથી  હાથની આંગળી ઉંચે આકાશ તરફ કરી.એ જાણે કે કહેતા ના હોય કે “મને જવા દે ભાઈ,હવે બહુ થયું !”થોડીક જ ક્ષણોમાં ત્યાં હાજર પુત્ર મિતેશ,પત્ની વિજયાબેન,પુત્ર વધુ પારુલ અને બે નાનકાં બાળકો દેવાંગ અને પ્રિયા સામે નજર કરતાં કરતાં રણજીતભાઈ હંમેશ માટે અગોચર અને અગમ દુનિયાની સફરે ઉપડી ગયા.

રણજીતભાઈના દેવલોક પામ્યાના સમાચાર મીતેશના ફોનથી જાણ્યા પછી સાથે જોબ કરતી અને હાઉસ કોમ્પ્લેક્ષમાં નજીકમાં જ રહેતી કુમુદિની એની માતા વિમળાબેન મીતેશના ત્યાં પહોંચી ગયાં.મીતેશના ઘર મંદીરમાં ગીતા પાઠ અને ભજન કીર્તન થઇ રહ્યાં હતાં.શિકાગોમાં રહેતી મિતેશની નાની બેન અલકા અને એનાં નજીકનાં સગાં સાન ડિએગો આવી જતાં રણજીતભાઈ ના પાર્થિવ દેહને વિધિ પૂર્વક અગ્નિ દાહ આપવામાં આવ્યો.

રણજીતભાઈના અવસાનના બે દિવસ બાદ એના ઘેર મિત્રો અને સગાં સંબંધીઓની હાજરીમાં મિતેશે પિતાની યાદમાં વડોદરાની કેટલીક સામાજિક સંસ્થાઓમાં દાનની રકમો આપવાની ઇચ્છા જાહેર કરી.મિતેશએ એની માતા વિજયાબેનને પૂછ્યું “મમ્મી,દાન આપવાનું કંઈ રહી જાય છે ?” મમ્મીએ કહ્યું:” ના ભાઈ,તેં પિતાની સેવા પાછળ ઘણું કર્યું છે,આટલું પુરતું છે.હવે કઈ બાકી રહેતું નથી.“

મીતેશને કૈંક યાદ આવતાં બોલ્યો:“મમ્મી,હજુ બે ખાસ માણસોને આપવાનું રહી જાય છે.આપણી સાથે ખડે પગે હાજર રહી બાપુજીની સુંદર સેવા બજાવનાર મેક્શીક્ન ભાઈ ડેવિડ અને નર્સ લક્ષ્મીબેનને પણ કદર રૂપે કૈક રકમ આપવી જોઈએ.બોલ મમ્મી એમને શું આપીશું?”

એમની રૂઢીચુસ્ત સમજ પ્રમાણે વિજયાબેને કહ્યું “ભાઈ, બન્નેને ૧૦૧ ડોલર આપ “

મિતેશ કહે “મમ્મી એ બન્નેએ બાપુજીની સારી સેવા બજાવી છે એ જોતા એ રકમ ઓછી કહેવાય .મારે જે આપવું છે એ હું એમને આપું છું .” એમ કહી બે કવરોમાં દરેકમાં ૫૦૦ ડોલરની નોટો મૂકીને એ વખતે ત્યાં હાજર  બે સેવકો ડેવિડ અને લક્ષ્મીબેનને આભાર સાથે એમના હાથમાં આપી દીધાં.કવર લેતી વખતે બન્નેની આંખમાં આંસુ દેખાઈ રહ્યાં હતાં.

રણજીતભાઈના અવસાનના બીજા રવિવારે સાન ડીએગોના હિંદુ મંદીરમાં જાણીતા ભજનિકને બોલાવીને મિતેશે ભજન અને પ્રસાદનો કાર્યક્રમ રાખ્યો હતો.એ વખતે એના આધ્યાત્મિક ગુરુજી શ્રી શ્રી રવિશંકરજીના પ્રવચનની વિડીયો કેસેટ  પણ સૌને સંભળાવવામાં આવી હતી.

આ કાર્યક્રમ પત્યા પછી લોકો મિતેશની પિતૃ ભક્તિને દાદ આપી રહ્યા હતા.એક જણે કહ્યું :”લકવાગ્રસ્ત પિતાની આવી સેવા તો મિતેશ જ બજાવી શકે.અમેરિકામાં આવો આધુનિક શ્રવણ મળવો દોહલો છે.”

બીજા એક ભાઈ કહે:”મિતેશ એક સંસારી સાધુ જેવો કહેવાય.એના ગુરુ શ્રી શ્રી રવિશંકરજીની આર્ટ ઓફ લીવીંગ સંસ્થાના ઉદ્દેશો મુજબ જીવન જીવવાની કલાને એના જીવનમાં સાચી રીતે ઉતારનાર મિતેશ એક સાચો જીવન કલાકાર છે.”

વિનોદ પટેલ, સાન ડીએગો…૧૨-૭-૨૦૧૬   

========================================

From Face Book Friend …

seva-by-son