વિનોદ વિહાર

ગુજરાતી ગદ્ય-પદ્ય સર્જનની આનંદ યાત્રા

Category Archives: વાર્તા

1259- મારી ત્રણ ક્રિસમસ વાર્તાઓ …. વિનોદ પટેલ/ ક્રિસમસ ૨૦૧૮ ની શુભેચ્છાઓ

Merry Christmas 2016

૨૦૧૮ વર્ષ પહેલાં ૨૫ મી ડીસેમ્બરના દિવસે માતા મેરી અને પિતા જોસેફને ત્યાં બેથલેહામ શહેરમાં પ્રાણીઓને રાખવાના સ્થળ (manger) માં બેબી જીસસનો જન્મ થયો હતો.દર વર્ષે આ દિવસને ખ્રિસ્તી ધર્મના અનુયાયીઓ અને અન્ય લોકો પણ ખુબ આનંદ અને ઉલ્લાસથી ઉજવે છે.

ક્રિસમસ હવે ફક્ત ખ્રિસ્તીઓ માટેનો તહેવાર હવે રહ્યો નથી પણ અન્ય ધર્મના લોકો પણ આ ક્રિસમસના તહેવારના ઉલ્લાસ અને ઉન્માદમાં સામેલ થઈને રજાઓનો આનંદ માણે છે.તેઓ નવા વર્ષની બીબાઢાળ દિનચર્યા શરુ કરે એ પહેલાં આ તહેવારમાં થોડા હળવા થાય છે અને એમના સમસ્યાઓથી ત્રાસિત મનને માંજીને થોડું ઉજળું કરે છે.

આજના ક્રિસમસના પ્રસંગે ક્રિસમસના સ્પીરીટને ઉજાગર કરતી મારી નીચેની ત્રણ ક્રિસમસ વાર્તાઓ આ પોસ્ટમાં ફરી પ્રસ્તુત છે. આશા છે આપને એ ગમશે.

ડાયવોર્સ ! …ક્રિસમસ વાર્તા ….વિનોદ પટેલ

સિત્તેર વર્ષની ઉંમર વટાવી ગયેલ એક વૃદ્ધ દંપતી જ્હોન અને મેરી લોસ એન્જેલસમાં બન્ને એકલાં એમના આલીશાન ઘરમાં એમની નિવૃતિના દિવસો સુખેથી વિતાવી રહ્યાં હતાં.તેઓને બે સંતાનો હતાં,એક દીકરો અને એક દીકરી.મોટા દીકરાનું નામ માઈકલ અને દીકરીનું નામ લ્યુસી.જ્હોન અને મેરીએ એમના યુવાનીના દિવસોમાં ખુબ પરિશ્રમ કરી આ બન્ને સંતાનોને સારી સ્કુલ અને કોલેજોમાં સારૂ શિક્ષણ આપી એમના ઉજળા ભવિષ્ય માટે તૈયાર કર્યા હતાં .

દીકરો માઈકલ જ્હોન અને મેરીથી દુરના શહેર ન્યુયોર્કમાં એક સારી કમ્પનીમાં સારા હોદ્દા પર જોબ કરતો હતો અને એના પરિવાર સાથે ત્યાં બરાબર સુખી હતો.દીકરી લ્યુસી પણ એના લગ્ન પછી દુર હવાઈ સ્ટેટમાં એના પતિની સાથે રહેતી હતી .લ્યુસીને અને એના પતિને પણ સારી જોબ મળી હતી અને એના પતી અને બે બાળકો સાથે હવાઈમાં સુખેથી રહેતી હતી.

ક્રિસમસ આવે એટલે માઈકલ અને લ્યુસી વૃદ્ધ માતા-પિતાને મળવા માટે લોસ એન્જેલસ સપરિવાર આવતાં ત્યારે બધાં ભેગાં મળી ખુબ આનંદથી ક્રિસમસ ઉજવતાં.જો કોઈ કારણે એમની સાથે એમનાં બાળકો આવી ના શકે ત્યારે એ બન્ને એકલાં તો અવશ્ય આવી જતાં અને એમના પેરન્ટસ સાથે બે ત્રણ દિવસ રહી એમની સાથે ક્રિસમસ ઉજવી પાછાં જઈને પોત પોતાના કાર્ય ક્ષેત્રમાં વ્યસ્ત થઇ જતાં .

દીકરો અને દીકરીને મળવા આવવામાં મદદરૂપ થાય એ આશયથી એમની આવવા જવાની વિમાનની ટીકીટનો ખર્ચ પણ એક ક્રિસમસની ભેટ તરીકે તેઓ ના પાડતાં હોવા છતાં જ્હોન ખુશીથી આપતો હતો અને એમનાં બાળકો માટે પણ એમને ગમે એવી ભેટ દર વરસે ખરીદીને આપતો હતો .

જ્હોન અને મેરી એમનાં સંતાનો સાથે ક્રિસમસ ઉજવીને તેઓ રહે એટલા દિવસ ખુબ જ ખુશમાં રહેતાં.બે ત્રણ દિવસ એમની સાથે રહ્યા પછી તેઓ પોત પોતાના કાર્ય ક્ષેત્રમાં પાછાં ચાલ્યાં જતાં ત્યારે આ વૃદ્ધ મા-બાપ મનથી નિરાશાનો અહેસાસ કરતાં હતાં.

જ્હોન મેરીને કહેતો :”આપણું સુખી કુટુંબ એક સાથે હોય એના જેવી કોઈ બીજી મજા નથી.એક બીજા પ્રત્યેનો આપણો પ્રેમ ક્રિસમસ પર કેવો તાજો થઇને ખીલી ઉઠે છે !સંતાનોને એમનું ભવિષ્ય બનાવવા આપણાથી દુર રહેવું પડે એ સમજી શકાય એમ છે પણ ક્રિસમસ પર મળવા આવે છે એટલે કેટલું સારું લાગે છે નહી !”

મેરી કહે :”હા જ્હોન,ખરું કહું ,મને તો એક ક્રિસમસ જાય એ પછી એક આખું વર્ષ બીજી ક્રિસમસની રાહ જોવામાં જાય છે .

જ્હોન કહે: ”મેરી ડીયર, મારું પણ તારા જેવું જ છે.સંતાનોને નજરે જોવા આપણી આંખો કેવી તલસતી રહેતી હોય છે ! ”

આમ દર ક્રિસમસ પર માઈકલ અને લ્યુસી સપરિવાર કે એકલાં લોસ એન્જેલસ આવતાં ત્યારે જ્હોન અને મેરીની જિંદગીમાં બહાર આવી જતી ,બન્ને ખીલી ઉઠતાં હતાં.પરંતુ કોણ જાણે કેમ છેલ્લી બે ક્રિસમસ પર એમનાં આ બે સંતાનો એક યા બીજું કારણ આપીને હંમેશની જેમ આવી શક્યાં ન હતાં.વૃદ્ધ માતા પિતાને આથી મનમાં ઘણો અફસોસ થયો હતો અને બન્ને નિરાશ થયાં હતાં.

આ વર્ષની ક્રિસમસ નજીક આવી રહી હતી . ક્રિસમસના હવે બે જ દિવસો બાકી રહ્યા હતા. એક સવારે જ્હોન અને મેરી એમના ઘરમાં સોફા પર બેસી વાત કરી રહ્યાં હતાં.

જ્હોને મેરીને કહ્યું :” બે ક્રિસમસથી માઈકલ અને લ્યુસી આવ્યાં નથી એટલે આ વખતે તો જરૂર આવવાં જ જોઈએ ,ક્રિસમસને હવે ફક્ત બે દિવસની જ વાર છે પણ એમના આવવાના કેમ કોઈ સમાચાર મળ્યા નથી , આ વખતે પણ નહી આવે કે શું ? “

આ વાતચીત પછી જ્હોનને શું સુઝ્યું કે એણે બાજુના ટેબલ ઉપરથી ફોન ઉપાડી ડેવિડને ફોન જોડ્યો અને વાત શરુ કરી :

“દીકરા માઈકલ , આજે આ ફોનમાં હું જે કહીશ એ સાંભળી તારો આખો દિવસ બગડશે એ મને જરાએ ગમતું નથી પણ તને કહ્યા વગર ચાલે એવું પણ નથી. છેલ્લા ઘણા સમયથી તારી મા મેરીએ મારું જીવવું હરામ કરી દીધું છે. મેં એની સાથે લગ્ન કરીને ૪૫ વર્ષ તો ગમે એમ કાઢ્યાં પણ હવે એક દિવસ પણ એની સાથે રહી શકું એમ નથી. હું એની સાથે ડાયવોર્સ લઇ રહ્યો છું.આ મારો પાક્કો નિર્ણય છે .”

માઈકલ આ સાંભળીને પ્રથમ તો આશ્ચર્ય અને પછી ગુસ્સાથી ઉકળી ગયો અને મોટેથી બોલી ઉઠ્યો :” ડેડ તમે આ શું કહી રહ્યા છો એનું તમને કઈ ભાન બાન છે કે નહી ? આવો વિચાર તમારા મનમાં આવ્યો જ ક્યાંથી ?”

માઈકલને સમજાવતા હોય એમ જ્હોને ફોનમાં આગળ ચલાવ્યું :

” હું સાચું કહું છું દીકરા , હવે એક મિનીટ માટે પણ તારી મા મારી નજરે હોય એ મને ગમતું નથી .અમે એક બીજાને બહુ ધિક્કારીએ છીએ. આવી વાત તને કરવી પડે એ મને જરાએ ગમતું નથી પણ હવે કહ્યા વગર ચાલે એમ પણ નથી.હવાઈમાં તારી બેન લ્યુસીને તું ફોન કરી ડાયવોર્સ માટે કરેલા મારા નિર્ણયની તું એને ખબર આપી દે,મારી વ્હાલી દીકરી લ્યુસીને ખબર આપવાની મારામાં તો જરાએ હિંમત નથી ,એની સાથે તો હું કશું બોલી નહી શકું . “

પિતા સાથે વાત પત્યા પછી માઈકલે એક સેકન્ડનો પણ વિલંબ કર્યા વિના એની બહેન લ્યુસીને હવાઈ ફોન જોડ્યો અને પિતા સાથે થયેલ વાતચીતની એને જાણ કરી.માઈકલની વાત સાંભળીને લ્યુસી તો ફોન ઉપર જ જ્વાળામુખીની માફક ઉકળી ઉઠી અને એને કહેવા લાગી :’

“ઘરડે ઘડપણ આ ડોહલા શું કરવા બેઠા છે.એમના મનમાં એ શું સમજે છે ! હું પણ જોઉં છું આટલા વરસે એ કેવા ડાયવોર્સ લે છે .”

માઈકલ સાથેની વાત જલ્દી પતાવી લ્યુસીએ તરત જ એના વૃદ્ધ પિતાને ફોન જોડ્યો અને ફોનમાં બરાડી ઉઠતાં કહ્યું :

”ડેડ,ભાઈ માઈકલે મને જે વાત કરી એ સાચી છે ? હું તમને કહું છું કે તમારે ડાયવોર્સ બાયવોર્સ લેવાના નથી .આવી વાત કરતાં તમારે શરમાવું જોઈએ .જુઓ, હું ત્યાં આવું ત્યાં સુધી તમારે આવું કોઈ ઉતાવળું પગલું ભરવાનું નથી. હું મોટાભાઈ માઈકલને ફરી વળતો ફોન કરું છું . આવતીકાલ સુધીમાં અમે બન્ને લોસ એન્જેલસ પહોંચી જઈશું.અમે ત્યાં આવીએ નહિ ત્યાં સુધી તમારે આ બાબતમાં આગળ એક પગલું પણ ભરવાનું નથી , શું સમજ્યા ! હું જે કહું છું એની કઈ ખબર પડે છે તમને !”આમ પિતા સાથેની વાત પૂરી કર્યા વિના ગુસ્સા સાથે પિતાની આ વ્હાલી દીકરી લ્યુસીએ ફોન એની જગાએ મૂકી દીધો.

દીકરી લ્યુસી સાથેની વાત પતી એટલે વૃદ્ધ જ્હોનએ પણ ફોન નીચે મુક્યો અને હસતાં હસતાં એની પત્ની મેરી તરફ ફરીને કહું :

“ડીયર , ચાલો સરસ થયું , મારી યુક્તિ સફળ થઇ છે ,બધું બરાબર પાક્કું ગોઠવાઈ ગયું છે . માઈકલ અને લ્યુસી બન્ને જણ ક્રિસમસ ઉપર કાલે અહી એમના ખર્ચે આવી રહ્યાં છે .આ ક્રિસમસ પર એમની આવવા જવાની વિમાનની ટીકીટનો આપણો ખર્ચો પણ એથી બચ્યો. માતા પિતાને ક્રિસમસ પર મળવા નહી આવવા માટે એમને દંડ તો થવો જ જોઈએ ને, કેમ ખરુંને મેરી !”

આ વૃદ્ધ દંપતી મેરી અને જ્હોન આ અજબ ગજબની યુક્તિ પર ખડખડાટ હસી પડ્યાં ! આ હાસ્ય વધુ નીખર્યું હતું કેમ કે એમાં એમનાં બે વ્હાલાં સંતાનો ક્રિસમસ પર આવી રહ્યાં હતાં એનો આનંદ ઉમેરાયો હતો !

 

 

વિનોદ વિહારની પોસ્ટ નમ્બર ૬૧૯/૧૨-૨૪-૨૦૧૪ માં પ્રસંગોચિત બે ક્રિસમસ વાર્તાઓ (૧) કૃતિકાનો ભાઈ અને (૨ ) ક્રિસમસની અણમોલ ભેટ પ્રસ્તુત કરી હતી એ પણ આ વાર્તા સાથે વાંચશો

આભાર સાથે નવા વર્ષની શુભેચ્છાઓ

વાચક મિત્રોને જણાવતાં ખુશી થાય છે કે ૨૦૧૧ થી વિનોદ વિહાર બ્લોગના માધ્યમથી ગરવી ગુજરાતી ભાષાની સાહિત્ય યાત્રા શરુ થઇ ત્યાંથી આ વર્ષ ૨૦૧૮ના અંત સુધીમાં બ્લોગના મુલાકાતીઓની સંખ્યા 653,168  સુધી પહોંચી ગઈ છે.

ગત સમયમાં આ બ્લોગની મુલાકાત લઈને મને પ્રોત્સાહિત કરવા અને આવો સુંદર પ્રતીસાત આપવા માટે સૌ વાચક મિત્રોનો અંતરથી આભાર માનું છું.નવા વરસે પણ આવો જ સુંદર સહકાર મળતો રહેશે એવી આશા રાખું છું.

આ વર્ષના આ સુંદરત્તમ સમય ક્રિસમસ પ્રસંગે સૌ સ્નેહીજનો/વાચક મિત્રોને ઉલ્લાસમય અને આનંદમય ક્રિસમસ માટે તથા સુખમય અને સમૃદ્ધ નવા વર્ષ ૨૦૧૯ માટે

વિનોદ વિહારની અનેક હાર્દિક શુભેચ્છાઓ.

વિનોદ પટેલ , સંપાદક-વિનોદ વિહાર
ક્રિસમસ ૨૦૧૮

 

1255- સીક્કાની બીજી બાજુ …વાર્તા ….લેખિકા …આશા વીરેન્દ્ર

સીક્કાની બીજી બાજુ…વાર્તા ….–આશા વીરેન્દ્ર

વસુન્ધરા હજી પંદરેક દીવસ પહેલાં જ આ સોસાયટીમાં રહેવા આવી હતી. લગ્ન નહોતાં કર્યાં અને માતા–પીતા ગામમાં રહેતાં હતાં એટલે તદ્દન એકલી. સવારથી નોકરી પર જવા નીકળી જાય તે છેક રાતે પાછી આવે. એટલે હજી સુધી આડોશપાડોશમાં કોઈને ઓળખતી નહોતી.

લીફ્ટમાં ઉપર ચડતી વખતે સાથે થઈ ગયેલી નાનકડી છોકરીને એણે ધ્યાનથી જોઈ. દુબળું–પાતળું શરીર, એના માપ કરતાં થોડું મોટું ફ્રોક અને હાથમાં પકડેલી થેલીમાં થોડાં શાકભાજી.

‘શું નામ તારું?

‘મંગા’ છોકરીએ કંઈક સંકોચ સાથે જવાબ આપ્યો.

‘ઘરકામ કરે છે?’ માત્ર ડોકું ધુણાવી તેણે હા પાડી.

કોના ઘરે?’

‘૪૦૨માં દાદા રહે છે એમના ઘરે. ત્યાં જ રહું છું, દીવસ–રાત.’

વસુન્ધરાના મગજ પર બાળમજુરી નાબુદીની ધુન બરાબર સવાર હતી. કોઈ છોકરાને ચાની લારી પર કપ–રકાબી ધોતાં જુએ કે હૉટલમાં ટેબલ સાફ કરતાં જુએ તો, એની આંતરડી કકળી ઉઠતી. હસવા–રમવાની ઉમ્મરે અને ભણવાની ઉમ્મરે ફુલ જેવાં બાળકોએ આવાં કામ શા માટે કરવાં પડે? એમને આમાંથી મુક્ત કરાવવાં જ જોઈએ. અત્યાર સુધીમાં કેટલાયે માલીકોની વીરુદ્ધ ફરીયાદ કરીને એણે આવાં બાળકોનાં કામ છોડાવેલાં. આ નવા ઘરમાં આવીનેય મંગાની નોકરી છોડાવીને એણે પોતાના મીશનનાં શ્રીગણેશ કરી દીધાં.

રવીવારની સવારે આરામથી દસેક વાગ્યે નહાવા જવાનો વીચાર કરતી હતી ત્યાં દરવાજાની ઘંટડી વાગી.

‘તમે જ મીસ વસુન્ધરા?’ સફેદ કફની–પાયજામામાં પ્રભાવશાળી દેખાતા વયસ્ક પુરુષે પુછ્યું.

‘જી, આવોને અન્દર…’

‘ના, ઉભા ઉભા જ બે વાત કરીને રજા લઈશ.’ બોલવાની ઢબ પરથી તેઓ શાલીન હોવાની છાપ પડતી હતી. ‘હું ૪૦૨ નંબરમાં એકલો રહું છું. મારું નામ વીનાયક રાવ. ૮૪ વરસની ઉમ્મર થઈ છે અને સાવ એકલો રહું છું. હાથપગ ચાલે છે અને એકલો હરીફરી શકું છું; પણ હવે થાકી જાઉં છું. મારે તમને પુછવું છે કે આ ઉમ્મરની વ્યક્તીને કોઈના સહારાની જરુર હોય કે નહીં?’

શો જવાબ આપવો તે વસુન્ધરાને સમજાયું નહીં. એ કંઈક મુંઝાયેલી હતી ત્યાં મી. રાવે આગળ ચલાવ્યું : 

‘હું મંગાનું શોષણ કરું છું એવી ફરીયાદ કરીને તમે એની નોકરી છોડાવી એથી તમને આનન્દ થયો હશે, ખરું ને? હું માનું છું કે આપણામાંના દરેકે, એક સારા નાગરીક તરીકેની પોતાની ફરજ બજાવવી જ જોઈએ; પણ એક વડીલ તરીકે શીખામણના બે શબ્દો તમને કહી શકું?’

‘જી, જરુર.’ વસુન્ધરાએ કંઈક થોથવાતાં કહ્યું.

‘જુઓ બહેન, સીક્કાની હમ્મેશાં બે બાજુ હોય છે. ફક્ત એક જ બાજુ જોઈને કોઈ નીર્ણય કરીએ, કોઈ પગલું ભરીએ, તો ક્યારેક પસ્તાવાનો વખત આવે. બસ, આથી વધુ મારે કંઈ નથી કહેવું અને વધારે બોલતાં થાકી પણ જાઉં છું.’

એમના ગયા પછી વસુન્ધરાનો જીવ બળવા લાગ્યો. શું પોતાનાથી કંઈ ખોટું થઈ ગયું હતું? ઉતાવળીયું પગલું ભરાઈ ગયું હતું? નોકરીની ભાગદોડમાં પછી તો વાત લગભગ ભુલાવા આવી હતી. કૉલેજમાં ભણતી મીરાં અને છઠ્ઠે માળે રહેતાં સંધ્યાબહેન સાથે ‘કેમ છો?’ પુછવા જેટલો સમ્બન્ધ પણ બંધાયો હતો.

એક સાંજે હજી તો ઓફીસથી આવી જ હતી ત્યાં સંધ્યાબહેન ઉતાવળે આવ્યાં.

‘વસુન્ધરા, ખબર પડી? ૪૦૨ નંબરવાળાં રાવ અંકલ બપોરે ખુરસીમાં બેઠાં બેઠાં ચા પીતા હતા, જોરમાં ઉધરસ આવી ને ખલાસ ! કેવું સુન્દર મોત !’ સંધ્યાબહેન અને વસુન્ધરા દર્શન કરવા ગયાં ત્યારે એમના મીત્રો અને સોસાયટીના લોકોથી ઘર ભરેલું હતું. જુદા જુદા લોકો પાસેથી કેટલીયે અજાણી વાતો કાને પડતી હતી.

‘એજ્યુકેશન ડીપાર્ટમેન્ટમાં ઉચ્ચ અધીકારી હતા. પર્યાવરણ માટે, પાણીની સમસ્યા માટે, દેશના અર્થતંત્ર માટે – કેટકેટલા વીષયો પર કામ કર્યું ! કાયમ ગરીબ–યુવા, જરુરીયાતમન્દોને પડખે ઉભા રહ્યા. અમેરીકા રહેતા બન્ને પુત્રોના આગ્રહ છતાં પત્નીના મૃત્યુ પછી સ્વદેશમાં રહેવું જ પસંદ કર્યું.’ 

બીજે દીવસે સવારે એમનો મૃતદેહ નીચે લાવવામાં આવ્યો. વસુન્ધરાની જાણ બહાર જ એની આંખોમાંથી નીકળેલાં એનાં આંસુ ગાલ પર રેલાતાં હતાં. ત્યાં જ એક બાઈ હાથમાં હાર લઈને આવી. એ રડતી જતી હતી અને બોલતી જતી હતી :

‘મારે માટે તો દાદા દેવતા સમાન હતા. મારો વર તો એક્સીડન્ટમાં મરી ગયો. આજે હું ને મારાં છોકરાંઓ જીવતાં છીએ તે દાદાને લીધે.’ થીંગડાંવાળા સાડલાથી આંખો લુંછતાં એણે કહ્યું, ‘મારી મોટી મંગાને એમની પાસે રાખીને દાદાએ મોટી મહેરબાની કરી. એનું ખાવા–પીવાનું, કપડાં–લત્તા, સારા સંસ્કાર આપવાનું બધું દાદાએ કર્યું. કોઈ બાઈએ આવા સન્ત જેવા માણસ સામે ફરીયાદ કરી મંગાની નોકરી છાડાવી; તોય ઘરે બેઠા એ આખો પગાર આપી જતા. હવે કોણ અમારો હાથ પકડશે ?’

વસુન્ધરાને ખ્યાલ આવ્યો, ઓહ! આ તો મંગાની મા! એની પાછળ ઉભી રહીને મંગા પણ હીબકાં ભરતી હતી. એણે નજીક જઈને સ્ત્રીને ખભે હાથ મુકી કહ્યું :

‘કાલથી મંગાને મારા ઘરે મોકલજે. જે રીતે દાદા રાખતા હતા એમ જ હું એને રાખીશ, ભણાવીશ પણ ખરી. ના ન કહીશ બહેન. આ ગુનેગારને એની ભુલનું પ્રાયશ્ચીત્ત કરવાનો મોકો આપજે.’

મંગાને હાથે માથ ફેરવતાં એણે પુછ્યું, ‘આ દીદીને ઘરે આવીશ ને, મંગા? મંગાએ આંસુ લુછતાં ‘હા’ પાડી.

–આશા વીરેન્દ્ર

(‘શ્રી. આદુરી સીતારામ મુર્તી’ની ‘તેલુગુ’ વાર્તાને આધારે..
તા. 16 માર્ચ, 2018ના ‘ભુમીપુત્ર’ પાક્ષીકમાં છેલ્લે પાને પ્રકાશીત થયેલી વાર્તા).

સર્જક–સમ્પર્ક :
આશા વીરેન્દ્ર,
બી–401, ‘દેવદર્શન’, પાણીની ટાંકી પાસે, હાલર,વલસાડ– 396 001 

ફોન : 02632-251 719 મોબાઈલ : 94285 41137 ઈ–મેઈલ : avs_50@yahoo.com

સૌજન્ય …શ્રી ઉત્તમ ગજ્જર 

સન્ડે ઈ.મહેફિલ માંથી સાભાર 

વર્ષઃ ચૌદમું – અંકઃ 414 –November 25, 2018
‘ઉંઝાજોડણી’માં અક્ષરાંકનઃ ઉત્તમ ગજ્જર – uttamgajjar@gmail.com

1239- કેવળ દવાથી રોગ અમારો નહીં મટે, સંબંધ પણ ઉમેરો જરા સારવારમાં….વાર્તા….ડૉ. શરદ ઠાકર

Dr. Sharad Thakar with P.M. Modi

‘ડૉક્ટરની ડાયરી’ અને ‘રણમાં ખીલ્યું ગુલાબ’થી જાણીતા ડૉ. શરદ ઠાકરે સબળ વાર્તાઓ થકી આગવો વાચકવર્ગ ઊભો કર્યો છે.

ડો.ઠાકર વ્યવશાયએ એક ડોક્ટર છે.એમની વાર્તાઓ એમના અનુભવોમાંથી પ્રાપ્ત સત્ય કથાઓ ઉપર મુખ્યત્વે આધારિત હોઈ વાચકના દિલને એ સીધી સ્પર્શી જતી હોય છે.

આ વાર્તા પણ એનું એક ઉદાહરણ છે. વી.પ.  

કેવળ દવાથી રોગ અમારો નહીં મટે, સંબંધ પણ ઉમેરો જરા સારવારમાં
વાર્તા….ડૉ. શરદ ઠાકર

 

એક નારીના કેટલા ‘મૂડ્ઝ’ હોઈ શકે? કેટલાં રૂપ હોઈ શકે? અલગ-અલગ ભાતના કેટલા ચહેરા હોઈ શકે? આ બધું અલગ-અલગ સ્ત્રીઓમાં નહીં, પણ એક જ સ્ત્રીમાં. સ્ત્રી પણ શાની? હજુ તો ઊગીને ઊભી થઈ રહેલી, સંસાર નામની નદીના વહેણમાં પગ મૂકી રહેલી અને સહર્ષ સહીસલામત સામા કાંઠે પહોંચી જવા માટેનાં સપનાંઓ સાથે રાખીને જીવતી એક ભોળી, નિર્દોષ યુવતીની આજે વાત કરું છું.

નામ એનું પ્રાચી. સાગના સોટા જેવી પાતળી દેહલતા. ગોરો વાન. શાર્પ ફીચર્સ. સ્વચ્છ આંખો. સાફ નજર, પણ મોં પર ચિંતાનાં વાદળોનો ઘટાટોપ. સાથે એનાં મમ્મી હતાં.

‘ક્યાંથી આવો છો?’ મેં સહજ વાર્તાલાપની શરૂઆત કરી. એ સાથે જ જાણે કેનાલમાં ગાબડું પડે અને જે ઝડપથી પાણી ખેતર પર ફરી વળે તેવી જ ઝડપથી એની બંને આંખોમાંથી ધારા વહી નીકળી.

‘સર, મને સુરતમાં પરણાવેલી છે. પિયર આણંદમાં છે. અત્યારે હું આણંદથી આવી છું. તમારા લેખો વર્ષોથી વાંચું છું એટલે આવી છું. તકદીરના હાથનો તમાચો ખાઈ ચૂકી છું એટલે આવી છું. નિરાશાની અંધારી રાત પસાર કરીને આશાનો સૂરજ જોવો છે, માટે આવી છું. સર, પ્લીઝ, મારી જિંદગી હવે તમારા હાથમાં છે.’

મારે એને કેમ કરીને આશ્વાસન આપવું કે તું છાની રહી જા, તને હવે ક્યારેય હતાશા નહીં મળે! હું ડૉક્ટર છું, ભગવાન નથી. હું પ્રારંભમાં જ એની પીડાની વાછટથી પલળી ગયો.

પછી જે જાણવા મળ્યું તે કંઈક આવું હતું. ઉચ્ચ શિક્ષણ પામેલી, સારી જોબ કરતી પ્રાચી લગ્ન કરીને સુરત ગઈ. પતિ સારો હતો. એને પ્રેમથી સાચવતો હતો. બંનેનાં લગ્નજીવનના શરૂઆતી મહિનાઓ પસાર થઈ ગયા પછી બંનેએ બાળક વિશે વિચાર કર્યો. સાવ સહજતાથી-સરળતાથી પ્રાચીને પ્રેગ્નન્સી રહી ગઈ.

અહીં સુધી બધું સારી રીતે ચાલ્યું, પણ જ્યારે પ્રાચી ગાયનેકોલોજિસ્ટ પાસે ચેકઅપ માટે ગઈ, ત્યારે ડૉક્ટરે એની સોનોગ્રાફી કરીને આઘાતનજક સમાચાર આપ્યા, ‘ગર્ભના બે મહિના પૂરા થઈ ગયા તો પણ એનો વિકાસ જણાતો નથી. ગર્ભના ધબકારા પણ પકડાતા નથી. તમારો ગર્ભ મૃત્યુ પામ્યો છે.’ પછી સલાહ આપી, ‘આ મૃત ગર્ભને અંદર રહેવા દેવાથી નુકસાન થશે. જેમ બને તેમ ઝડપથી ક્યુરેટિંગ કરાવી લો.’

પ્રાચીએ બીજા એક ડૉક્ટરનો અભિપ્રાય મેળવી લીધો. સલાહ સાચી હતી. ગર્ભપાત કરાવવો જ પડ્યો.

‘કંઈ વાંધો નહીં.’ એના પતિ પ્રેયસે હિંમત આપતાં એને સમજાવી, ‘આવું તો થાય. આપણે ક્યાં ઘરડાં થઈ ગયાં છીએ? છએક મહિના પછી ફરીથી કોશિશ કરીશું. ભગવાન આપણને બીજી વાર તો સુખનું મોં દેખાડશે જ.’

આઠેક મહિના પછી પ્રાચીને ફરીથી ગર્ભ રહ્યો. આ વખતે ડૉક્ટરે તમામ આવશ્યક સારવાર ચાલુ કરાવી દીધી. ખોરાક, આરામ, હોર્મોન્સનાં ઇન્જેક્શનો, ગર્ભનો વિકાસ સારો થાય તેવી ટેબ્લેટ્સ બધું જ.

પાંચ મહિના પૂરા થયા. પ્રાચીના મનને ‘હાશ’ થઈ. ત્યાં એક દિવસ બપોરના સમયે એને બ્લીડિંગ ચાલુ થઈ ગયું. તરત જ એણે પતિને ફોન કરી દીધો, ‘હું ડૉક્ટરને ત્યાં જાઉં છું. તમે પહોંચો.’

ડૉક્ટરે તપાસીને ફરી પાછો એક નિસાસો નાખ્યો, ‘આઇ એમ સોરી, બહેન. ગર્ભાશયનું મુખ ઊઘડી ગયું છે. આ ગર્ભ હવે વધારે સમય માટે અંદર ટકી નહીં શકે.’

એકાદ કલાકમાં જ પ્રસૂતિની જેમ જ કાચો ગર્ભ બહાર આવી ગયો. સાડા ચારસો ગ્રામ વજન હતું. બે-ચાર હળવા શ્વાસો અને એક જોરદાર આંચકો ખાઈને એ પ્રભુના ધામમાં પહોંચી ગયું.

આટલું બોલતાંમાં તો ફરી પાછાં પ્રાચીની આંખોમાં ખારા પાણીનાં પૂર ઊમટ્યાં. થોડી વાર રહીને એણે બબ્બે સપનાંઓની રાખ ઉપર ત્રીજા સ્વપ્નનું ચણતરકામ શરૂ કર્યું.

‘સર, અત્યારે હું ત્રીજી વાર પ્રેગ્નન્ટ છું. આ વખતે તો હું પહેલેથી જ મારાં મમ્મી-પપ્પાના ઘરે આવી ગઈ છું. જોબમાં પણ લાંબી મુદતની રજા મૂકી દીધી છે. ભલે પગાર ના મળે, પણ મારે મન અત્યારે પગાર મહત્ત્વનો નથી, પ્રેગ્નન્સીનું પૂરું પરિણામ મહત્ત્વનું છે.’

‘અત્યારે તારે કોઈ ડૉક્ટરની સારવાર ચાલી રહી છે?’ મેં હવે સાવધાનીપૂર્વક વિગતો પૂછવાની શરૂઆત કરી.

‘હા, સર. અમારા સુરતવાળા ડૉક્ટરે એક વાર ચેકઅપ કરીને જે સારવાર લખી આપી હતી તે હું નિયમિત લઉં છું. પૂરેપૂરો આરામ કરું છું, પણ સાચું કહું સર, મને હવે બીજા કોઈ જ ડૉક્ટરમાં વિશ્વાસ નથી રહ્યો, એટલે હું તમારી પાસે…’

મેં એની આંખોમાં પરમ શ્રદ્ધાનો દીપ જલતો જોયો, પણ નીતિમત્તાનું પાલન કરવા માટે મારે એને આગળ બોલતાં અટકાવવી પડી, ‘એવું ન બોલીશ પ્રાચી. ડૉક્ટરો બધા સારા અને એકસરખા. કેટલાક તો વળી મારા કરતાં પણ હોશિયાર હોઈ શકે. હું બીજાથી વિશેષ એક જ કામ કરી શકું. તારી શ્રદ્ધાના બદલામાં હું મારી સારવારમાં થોડોક સંબંધ ઉમેરી શકું. ઉપરાંત તું દર પંદર દિવસે કે દર મહિને આણંદથી અમદાવાદ સુધી રોડ રસ્તે આવે ને પાછી જાય એ પણ સલાહભર્યું ન કહેવાય, માટે હું તને દોઢ-બે મહિને એક વાર બોલાવીશ. સારવાર વિશે સૂચના આપીશ, પણ તારે આણંદમાં સ્થાનિક ડૉક્ટર પાસે તો જવું જ રહ્યું. ગમે ત્યારે ‘ઇમરજન્સી’ ઊભી થાય તો તું ત્યાં જઈ શકે એટલા માટે.’

પ્રાચીના ચહેરા પર ત્રીજો રંગપલટો દેખાયો. પહેલાં ચિંતાનો રંગ હતો, પછી શ્રદ્ધાની ચમક અને હવે સમાધાનનો ભાવ હતો.
‘ભલે સર. જેમ તમે કહેશો તેમ જ કરીશ. તમે કોઈ ડૉક્ટરને ઓળખો છો આણંદમાં? તો હું ત્યાં જ જઉં.’

મેં અમારા જાણીતાં ગાયનેક સ્પેશિયાલિસ્ટ કપલનું નામ સૂચવ્યું. દાયકાઓ પહેલાં એ ફિમેલ ગાયનેકોલોજિસ્ટ મારી સાથે વી.એસ. હોસ્પિટલમાં હતાં. પતિ-પત્ની બંને હોશિયાર. મેં એમનું નામ સૂચવ્યું. દવાઓ લખી આપી. પ્રાચી એની મમ્મીને લઈને વિદાય થઈ.

સમય પસાર થતો ગયો. સારી રીતે પસાર થતો ગયો. પાંચમો મહિનો ચાલતો હતો એ સમયે એને ગર્ભપાત થઈ ગયો હતો એ વાત મારા ધ્યાનમાં હતી. જો એના ગર્ભાશયના મુખ ફરતે ટાંકો લઈ શકાય તો કદાચ આ વખતે ગર્ભ ટકી જાય, પણ મેં જાણી લીધું કે એનો ગર્ભ નીચે આવી ગયો હોવાથી ટાંકો મારવામાં જોખમ હતું.

શ્રેષ્ઠ કાળજી અને તમામ દવાઓના કારણે પ્રાચીની પ્રેગ્નન્સી પાંચમો મહિનો પાર કરી ગઈ. છઠ્ઠો પૂરો થયો. સાતમો પણ લગભગ પૂરો થવા આવ્યો.

હું એક અગત્યના પ્રસંગે જૂનાગઢમાં હતો ત્યારે મારા મોબાઇલ ફોનના સ્ક્રીન પર પ્રાચીના નામથી ‘સેવ’ કરેલો નંબર ઝબકી ઊઠ્યો. મેં ‘કોલ’ રિસીવ કર્યો. પ્રાચીનાં મમ્મી હતાં, ‘સર, આજે અચાનક પ્રાચીને બ્લીડિંગ શરૂ થઈ ગયું. અમે કારમાં એને લઈને તમારે ત્યાં આવવાં નીકળીએ છીએ. તમે હાજર હશોને?’

હું શો જવાબ આપું? મારે કહેવું પડ્યું, ‘ના બહેન, તમે અત્યારે સ્થાનિક ડૉક્ટરને ત્યાં પહોંચી જાવ. એ ચેકઅપ કરી લે એ પછી મને ફોન પર જણાવો કે પ્રાચીને અમદાવાદ સુધી લાવી શકાય તેમ છે કે નહીં! હું તરત જ અહીંથી રવાના થઈ જઈશ.’ મારે જૂનાગઢથી અમદાવાદ પહોંચવામાં સાડા પાંચથી છ કલાક લાગી જાય, પણ ત્યાં સુધી મારા સાથી ડૉક્ટરો પ્રાચીને ‘ઇમરજન્સી કેર’ તો આપી જ શકે.

અડધા કલાકમાં આણંદથી ડૉક્ટરનો ફોન આવ્યો, ‘શી ઇઝ ઇન ધ પ્રોસેસ ઓફ પ્રિમેચ્યોર લેબર. ગર્ભાશયનું મુખ ખૂલવા માંડ્યું છે. પ્રાચી અમદાવાદ સુધી પહોંચી નહીં શકે. રસ્તામાં જ…’

એ સમયે ‘ઓખી’ વાવાઝોડું ચાલતું હતું. કાલિત ઠંડી અને વરસાદી ભીનાશ હતી. મેં પ્રાચીનો વિચાર કરીને સલાહ આપી, ‘ઈશ્વરની ઇચ્છા હશે તો જ આવી મોસમમાં આવું બન્યું. હવે ડિલિવરી ત્યાં જ કરાવવી પડશે. બાળક જન્મે ત્યારે એનું વજન અને મેચ્યોરિટી જોયા પછી વિચારીશું.’

ડિલિવરી થઈ ગઈ. સાડા નવસો ગ્રામ વજનનો દીકરો જન્મ્યો હતો. અમદાવાદમાં તો એવી સવલતો છે કે છસો ગ્રામવાળું બાળક પણ બચી જાય છે, પણ ‘હાય હાય યે મજબૂરી, યે મૌસમ ઔર યે દૂરી!’ આણંદથી અમદાવાદ સુધી આવવામાં જ કળી કરમાઈ જાય.

આણંદમાં પણ સારા નવજાત શિશુનિષ્ણાતો છે જ. એવા એક ડૉક્ટરે બાબાને બચાવવા માટે ખૂબ પ્રયત્નો કર્યા. છ-સાત દિવસ નીકળી પણ ગયા. છેવટે મગજના રિપોર્ટમાં ખબર પડી કે બાળકનું મગજ પ્રિમેચ્યોર હોવાથી અને નબળાં ફેફસાંના કારણે સહેજ ઓક્સિજન ઓછો પડવાથી દિમાગમાં નુકસાન પહોંચ્યું છે. બાળકને વેન્ટિલેટર પરથી ખસેડી લેવામાં આવ્યું.

હું ખૂબ દુ:ખી હતો. પ્રાચીનું શું થયું હશે? એ ચાર-પાંચ દિવસ ખૂબ ખરાબ ગયા. પછી એક દિવસ પ્રાચી અને પ્રેયસ મને મળવા આવ્યાં. હવે લાગતું હતું કે એ કોઈ મક્કમ નિર્ણય પર આવી ગઈ હતી, ‘સર, હવે નેક્સ્ટ પ્રેગ્નન્સીમાં હું અને મારો હસબન્ડ અમદાવાદમાં જ નવે-નવ મહિના રહેવાનાં છીએ. તમારા હાથે જ ડિલિવરી કરાવવી છે. હું કહેતી હતીને કે મને તમારામાં પૂરી શ્રદ્ધા છે.’ હું આ અદભુત છોકરીને જોઈ રહ્યો. એની આંખોમાં આશાનું તેજ હતું અને ચહેરા પર આવનારા સુખનું આગોતરું સુખ! જે પસાર થઈ ગઈ તે ગઈ કાલ હતી, જે આવશે તે આવતી કાલ હશે. તો પછી આજે શા માટે રડવું? જો બીત ગઈ સો બાત ગઈ!

(શીર્ષક પંક્તિ : અદમ ટંકારવી)

ડો.શરદ ઠાકર 

ઈ-મેલ સંપર્ક …drsharadthaker@yahoo.com

સૌજન્ય-ડો. શરદ ઠાકર…દિવ્ય ભાસ્કર 

Courtesy-Laughing Gujju

”રણમાં ઉગ્યું એક ગુલાબ …”

ડો.શરદ ઠાકર ની કલમે એક બીજી અનોખી વાર્તા 

1234- “એક પાકીટ નું ઇનામ” ….સત્યઘટનાત્મક પ્રેરક વાર્તા …

 એક મિત્રએ વોટ્સેપમાં ફોરવર્ડ કરેલી આ વાર્તા મને ખુબ ગમી ગઈ. આ વાર્તા હૃદયસ્પર્શી અને પ્રેરણાદાયી છે.ભલે લોહીના સંબંધ ના હોય પણ લેણ દેણના સંબંધો કંઈ કમ નથી હોતા એવો આ વાર્તાનો મધ્યવર્તી વિચાર છે

આ વાર્તા વાંચીને તમે ખુશખુશાલ થઈ જશો.

એક પાકીટ નું ઇનામ” ….સત્યઘટનાત્મક વાર્તા ..

રેલવેની પ્લેટ ફોર્મ ટિકિટ લઈ હું ઉતાવળે ચાલતો હતો….કારણ કે મારી પાછળ એક સાત આઠ વર્ષનો ભિખારી જેવો બાળક..

‘’એ સાહેબ….એ સાહેબ…’’ કહી પાછળ દોડતો હતો….

હું મારી સ્પીડ વધારતો જતો હતો તેમ તે બાળક પણ ‘’..ઓ.ઓ સાહેબ ઉભા તો રહો..’’ કહી બુમ પાડે જતો હતો.

હું મનમાં ખિજાતો ગાળો આપતો હતો…’’આ ભિખારીની જાત…એક ને આપો તો દસ પાછળ પડે…’’

હું થાકી ને ઉભો રહી ગયો,અને જોર થી બોલ્યો… ‘’ચલ અહીંથી જાવુ છે કે પોલીસને બોલાવું.ક્યારનો સાહેબ..સાહેબ કરે છે….લે 10 રૂપિયા.. હવે જતો રહેજે.’’

મેં પોકેટમાંથી પાકીટ કાઢી 10ની નોટ કાઢવા પ્રયત્ન  કર્યો..પાકીટ ગાયબ….હું તો મૂંઝાઈ ગયો..હમણાં જ ATM માંથી ઉપાડેલ 20 હજાર રૂપિયા… ડેબિટ કાર્ડ..ક્રેડિટ કાર્ડ..ડ્રાઇવિંગ લાઇસન્સ….બધું અંદર….

‘’સાહેબ’’ પેલો બાળક બોલ્યો.

‘’અરે ..સાહેબ…સાહેબ શું કરે છે ક્યારનો ?’’ મેં ઊંચા અવાજે કહ્યું.

બાળક એ એક હાથ ઊંચો કર્યો સાહેબ….

તેના..હાથ તરફ મારી નજર ગઈ…પછી તેની નિર્દોષ આંખો  તરફ….

બે ઘડી તો…મને મારી જાત ઉપર,મારા ભણતર ઉપર,મિથ્યા અભિમાન અને અધ્યત્મિક જ્ઞાન ઉપર નફરત થઈ ગઈ.

માણસ પોતાનો સ્વાર્થ હોય ત્યરે જ આંખ મેળવીને વાત કરે છે,બાકી તો આંખ મિચોલી કરી રસ્તો બદલીને ભાગી જનાર વ્યક્તિઓ પણ સંસારમાં છે.

એ બાળકની નિર્દોષ આંખો અને હાથ ઉપર નજર નાખતાં ખબર પડી.. મારૂં ખોવાયેલ “પાકીટ” તેના નાજુક હાથમાં  હતું !

‘’લો સાહેબ …તમારૂં પાકીટ…સાહેબ,ટિકિટ બારી ઉપર પાકીટ ખિસ્સામાં મુકતાં.. પાકીટ સાહેબ…તમારૂં નીચે પડી ગયું હતું…’’

મારી આંખો ભીની થઈ ગઈ.રેલવે સ્ટેશન ઉપર ગોઠણ ઉપર બેસી એ બાળકના માથે હાથ ફેરવ્યો….’’બેટા….. મને માફ કરજે .’’

આ જુલમી સમાજ ગરીબ માણસને હંમેશાં ચોર અને ભિખારી જ સમજે છે.

‘’આજે પાકીટ આપતો તારો હાથ ઉપર છે ,મારો હાથ નીચે છે…સાચા અર્થમાં ભિખારી કોણ?’’

આજે મને સમજાયું ઈમાનદારી એ ફક્ત રૂપિયાવાળાની જાગીર નથી.

‘’બેઈમાનીના રૂપિયાથી ધરાઈ ને ઈમાનદારીનું નાટક કરતા બહુ જોયા છે….પણ..ભૂખ્યા પેટે ..અને ખાલી ખીસ્સે ..ઈમાનદારી બતાવનાર તું પહેલો નીકળ્યો. બહુ સહેલી  વાત નથી..બેટા.. લક્ષ્મીજી જોઈ ભલ ભલાની વૃત્તિ અને એની નીતિઓ બદલાઈ જાય છે…’’

‘’બેટા…. હું ધારૂં તો આ પાકીટ તને ઇનામમાં આપી શકું તેમ છું…હું એક વખત એવું સમજી લઈશ કે કોઈ મારૂં ખિસ્સું  કાતરી ગયું….બેટા,તારૂં ઈમાનદારી નું ઇનામ તને જરૂર મળશે.

‘’બેટા…..તારા મમ્મી ..પપ્પા..ક્યાં છે….?’’

મમ્મી..પાપા નું નામ સાંભળી…તે બાળક ની આંખ મા આશું આવી ગયાં.

હું તેના ચેહરા અને વ્યવહાર ઉપર થી એટલું સમજી ગયો હતો… કે આ વ્યવસાય તેનો જન્મ જાત નહીં હોય…કોઈ હાલતનો શિકાર ચોક્કશ આ બાળક બની ગયો છે.

મેં..તેનો…હાથ પકડ્યો…’’ ચલ બેટા… આ નર્કની દુનિયા માંથી તને બહાર નીકળવા કુદરતે મને સંકેત કર્યો છે.’’

હું સીધો..નજીકના પોલીસ સ્ટેશને જઈ બધી હકીકત જણાવી.

પોલીસ ઇન્સ્પેક્ટરે સવાલ કર્યો,’’આપને કોઈ સંતાન છે?’’

મેં કહ્યું,’’છે..પણ USAમાં છે.અહીં મારો પોતાનો બિઝનેસ છે.આ બાળકને ઘરે લઈ જવાની વિધી સમજાવો.. તો ..આપનો આભાર.’’

‘’મારી પત્ની પણ ખુશ થશે…સાથે..સાથે…અમે તેને ભણાવી….એક તંદુરસ્ત સમાજનો હિસ્સો બનાવશું.’’

અમે કોઈ મંદિર કે આશ્રમમાં રૂપિયા કદી આપ્યા નથી….એક સતકાર્ય અમારા હાથે થશે.કોઈ રસ્તે રખડતા બાળક ની જીંદગી બની જશે તો એક મંદિર બનાવ્યા જેટલો જ આનંદ અમને થશે.’’

પોલીસ ઇન્સ્પેક્ટર પણ ખુશ થતાં બોલ્યા…

‘’સાહેબ…ધન્ય છે તમારા વિચારોને…તમારી કાયદાકીય પ્રોસેસ હું પુરી કરી આપીશ.હું પણ એક સારૂ કાર્ય કર્યાનો આનંદ લઈશ.કોઈ લુખ્ખા તત્વો..બાળકનો કબજો લેવા આવે તો મને ફોન કરી દેજો.’’

આજે આ બાળક…ભણી ગણી..ને સરકાર ની ટોપ કેડેર ની IPS કક્ષાની પરીક્ષા પાસ કરી…મને પગે લાગી રહ્યો છે.

દોસ્તો…

કોઈ જન્મજાત ભિખારી,ચોર કે ડોન નથી હોતું…. સંજોગો…અન્યાયનો શિકાર બનેલા લોકો કોઈ વખત રસ્તો ભટકી જાય છે…તેને હાથ પકડી ફરીથી સંસ્કારી સમાજ વચ્ચે મુકવાની જવબદારી સમાજ અને સરકાર ની છે.

મેં કહ્યું ‘’બેટા, હું સમજુ છું..તારા મા બાપ આજે હાજર હોત તો ખૂબ ખુશ થાત…..પણ અમે ખુશ છીએ તારા અકલ્પનીય પ્રોગ્રેસ થી.’’

બેટા અહીં મારા “એક પાકીટ નું ઇનામ” પુરૂ થાય છે તેવું

સમજી લેજે.

એ બાળકનું નામ અમે સંજય રાખેલ અને એ એટલું જ બોલ્યો..

त्वमेव माता च पिता त्वमेव ।

त्वमेव बन्धुश्च सखा त्वमेव ।

त्वमेव विद्या द्रविणम् त्वमेव ।

त्वमेव सर्वम् मम देव देव ॥

‘’તમે મને કોઈ વાતની કમી રહેવા નથી દીધી.”

”મેં નથી ભગવાનને જોયા.કે નથી મારા મા બાપ ને…મારા માટે..આપ જ સર્વ છો.’’

‘’તમારૂં ઇનામ પુરૂ થાય છે..ત્યાંથી મારી ફરજ ચાલુ થાય છે…પહેલાં તમે જ્યાં જતા ત્યાં હું આવતો,હવે હું જ્યાં જઈશ ત્યાં …તમે…હશો.’’

સંજયે..પગ પછાડી પહેલી સેલ્યુટ અમને કરી બોલ્યો, ‘’પાપા…આ સેલ્યુટ ના ખરા હક્કદાર પેહલા તમે છો.’’

આને કહેવાય લેણદેણના સંબંધ…

સાભાર.. શ્રી વલ્લભ ભક્તા- વોટ્સેપમાંથી    

1229 -૮૯ વર્ષના એક આજીવન વિદ્યાર્થીની પ્રેરક કથા

 પરીક્ષા આપવામાં મગ્ન ૮૯ વર્ષના વિદ્યાર્થી શરણાબસવરાજ બીસારાહલ્લીની એક તસ્વીર 

“ जीना इसीका नाम है !”

કર્ણાટકના પુર્વ સ્વાતંત્ર્ય સેનાની અને નિવૃત શિક્ષક શરણાબસવરાજ બીસારાહલ્લી (Sharanabasavaraj Bisarahalli)પાસે કાયદાની તેમજ અન્ય બે વિષયો એમ ત્રણ વિષયોની માસ્ટર્સ ડીગ્રીઓ છે !

હાલ,૮૯ વરસની વયે શરણાબસવરાજ કન્નડ સાહિત્ય પર પીએચડી ડિગ્રી મેળવવાની તૈયારી કરી રહ્યા છે,આ અગાઉ પીએચડી માટેની પ્રવેશપરીક્ષામાં ૫૫% આવવાથી બસવરાજને પ્રવેશ મળ્યો નહતો પણ તેઓએ બીજી વખત પરીક્ષા આપીને જરુરી ૬૬% ઉપરાંત માર્ક મેળવી લીધા છે !છ સંતાનોના પિતા શરણાબસવરાજ પી.એચ.ડી. ની પરીક્ષા આપતા કદાચ પ્રથમ વિદ્યાર્થી હશે.

ગાંધીજીના જીવન કાર્યોથી પ્રભાવિત હોવાથી શરણાબસવરાજે તેમના ગામ કોપ્પલની શાળામાં નોકરી સ્વીકારી સાદગીપુર્ણ જીવન જીવી પોતાની માતા રાછમ્માની સલાહ પાર પાડવાનું ધ્યેય રાખ્યું હતું !

શાળાની નોકરીની ફુરસદ વખતે તેઓએ જુદાંજુદાં વિષયો પર ૧૫ જેટલા પુસ્તકો પણ લખ્યા હતા તેમજ જુદી જુદી માસ્ટર્સ ડિગ્રીની પરીક્ષાઓ સફળતાથી પાર પાડી હતી !

તેઓએ તેમના દરેક વિધાર્થીને ઉત્તમ શિક્ષણ સાથે જીવન જીવવાની સરસ કેળવણી પણ આપી હતી !

શરણાબસવરાજને શિક્ષક તેમજ સ્વાતંત્ર્ય સેનાનીનું જે પેન્શન મળે છે એ તેઓ સામાજીક કામ, કોઈ વિદ્યાર્થી કે કોઈ જરુરિયાતમંદને દાન કરી દે છે !

પોતાની આ ડીગ્રીઓ મેળવવાની ઘેલછાનું રહસ્ય જણાવતા શરણાબસવરાજ કહે છે કે મારા પિતા ઉચ્ચ શિક્ષણના વિરોધી હતા પરંતુ મારી માતા રાછમ્મા મને સલાહ આપતી કે જીવનમાં જેટલું શિક્ષણ મેળવાય તેટલું મેળવતા રહેવું !તેઓએ એમનાં છ સંતાનોને સારું શિક્ષણ પૂરું પાડ્યું હતું.પી.એચ.ડી. નું પતે એ પછી પણ ‘Vachana Sahitya’ ના વિષયમાં આગળ અભ્યાસ કરવાની તેઓ નેમ રાખે છે.આમ તેઓ આજીવન વિદ્યાર્થી તરીકેનું જીવન જીવી રહ્યા છે.

૮૯ વરસની જૈફ વયે પણ એમની માતાએ બાળપણમાં આપેલી સલાહનું સતત પાલન કરતા આવ્યા છે. આજીવન વિદ્યાર્થી શરણાબસવરાજનું આ પ્રેરક જીવન કથન વાંચી સૌ વાચકોના મનમાં થશે કે –

“ जीना इसीका नाम है !”

સાભાર -શ્રી પ્રવીણ પટેલ , મોતીચારોમાથી 

શરણાબસવરાજની આ પ્રેરણાત્મક કથા અંગ્રેજીમાં વિગતે વાંચવા માટે નીચેની લીંક પર ક્લિક કરો.
https://www.thenewsminute.com/article/89-yr-old-freedom-fighter-karnataka-signs-phd-88012

1224-” વીણેલાંફૂલ ”- હરિશ્ચન્દ્ર બહેનોની વાર્તાઓ-પુસ્તક પરિચય

પુ. વિનોબાની બે શિષ્યાઓ-ચન્દ્રકાંતા અને હરીવિલાસ જેઓ ” હરિશ્ચન્દ્ર ” નામથી સંસારના ખૂણે ખૂણેથી શોધેલી વાર્તાઓની લેખિકાઓથી પ્રખ્યાત થઇ ગઈ છે.

આ બધી વાર્તાઓ ” વીણેલાં ફૂલ ” ભાગ ૧ થી ૧૪ માં સંગ્રહિત થઇ છે. આ વાર્તાઓ ટૂંકી પણ રસદાયક અને પ્રેરણા દાયી હોય છે.

અગાઉ વિનોદ વિહારમાં વીણેલાં ફૂલ ની કેટલીક વાર્તાઓ પોસ્ટ થઇ છે.ગુજરાતી પ્રતિભા પરિચય બ્લોગમાં શ્રી સુરેશ જાનીએ આ બધી વાર્તાઓનો ખજાનો શોધીને મુક્યો છે. વિનોદ વિહારના વાચકો આ વાર્તાઓને માણે એ હેતુથી એમના આભાર સાથે આજની પોસ્ટમાં રી-બ્લોગ કરેલ છે.

વિનોદ પટેલ

ગુજરાતી પ્રતિભા પરિચય

ભાગ

  • 1 થી 14

લેખિકાઓ

  • ‘હરીશ્ચન્દ્ર’ બહેનો

પ્રકાશક

  • યજ્ઞ પ્રકાશન  [  કાન્તિ શાહ / જગદીશ શાહ  ]

સરનામું

  • ભૂમિપુત્ર,   હુઝરાતપાગા રોડ, વડોદરા – 390 001

વિગત

  • દરેક ભાગમાં 88 પાનાં, ચાલીસ ટૂંકી વાર્તાઓ,   દરેક વાર્તામાં – બે પાનાં, 700-800 શબ્દો

મૂલ્ય

  • દરેક ભાગના ત્રીસ રૂપીયા

————————————————————-

બે વાર્તાઓ

કોથમીરનાં વડાં

મંડૂકોનું ઉપનિષદ

સાભાર – રીડગુજરાતી.કોમ

અને બહુ જ મોટો ખજાનો આ રહ્યો ( સાભાર – શ્રી. ભજમન નાણાવટી )

__________________________________

અભિપ્રાયો

“આ વિલક્ષણ સંક્ષેપ કથાઓ ગુજરાતી લેખનમાં વિશેષ સ્થાન પામી છે.”
– મનુભાઇ પંચોળી ( દર્શક)

“આ વાર્તાઓ મને ખૂબ જ ગમે છે. વાંચતાં મન અને હૃદય તૃપ્ત થઇ જાય છે. ”
– ગુલાબદાસ બ્રોકર

“હરિશ્ચન્દ્રની વાર્તાઓ આપણી વાર્તાસૃષ્ટિમાં વિશિષ્ટ ધ્યાનની અધિકારી નીવદે તેવી છે.”
– ઉશનસ્

ભૂમિપુત્રની વાર્તા હું પણ રસપૂર્વક વાંચું છું. હમણાંની ‘જિજીવિષા’ વાર્તા સરસ છે. કાશીમાનું ચિત્ર તેમાં સારું ઊપજ્યું છે.
– ઉમાશંકર જોશી

—————————————————————————

 એક પુસ્તિકાની પ્રસ્તાવનામાંથી
– ગુલાબદાસ બ્રોકર

         ‘હરિશ્ચન્દ્ર’ એક…

View original post 433 more words