અમદાવાદ સંપૂર્ણપણે વર્તમાનકાળમાં જીવતું શહેર છે. આ શહેરને ભૂતકાળનોબહુ
ખાસ રંજ કે ખરખરો નથી અને ભવિષ્યકાળની બહુ બધી ફિકર પણ નથી.
આ શહેરના લોકો આજ-અટાણે મજા કરી લેવામાં માને છે.
અમુક લોકો રાતે ત્રણ વાગ્યે ચા પીને ઘરે જાય છે તો અમુક લોકો ત્રણ વાગ્યે ચાપીવા
ઘરમાંથી બહાર નીકળે છે. ટૂંકમાં, ગામ રેઢું ન રહેવું જોઈએ બસ!
જુદાં જુદાં ગામડાંમાંથી માઇગ્રેટ થઈને જુદી જુદી જાતના-ભાતના ને નાતનાલોકોએ અમદાવાદને પચરંગી બનાવ્યું છે.
એટલે જ તો અમદાવાદનું કોઈ એક કલ્ચર નથી બસ, એ જ તો અમદાવાદનું’કલ્ચર’ છે.
અમદાવાદ ગુજરાતીઓનું ‘અમેરિકા’ છે.
અમદાવાદમાં કરોડ કરોડની ગાડીવાળા પણ મોજમાં છે તો રિક્ષાવાળો પણઉદાસ નથી.
અહીં દરેક માણસ પોતાને પરવડે એવી મોજની ખોજ કરી લ્યે છે. એટલે જ તોઆ શહેર રાતે નથી વધતું એટલું દિવસે વધે છે.
અમદાવાદમાં અગિયારસો રૃપિયાની થાળી લગ્નપ્રસંગમાં જમાડવાવાળા કેટરિંગનું
પણ ચાલે છે, તો ફૂટપાથ પર પાણી પૂરી વેચનારો પણ ફ્રી નથી.
અહીં ફૂટપાથ કોઈની પણ મંજૂરી વગર ચાની લારી માટે પાંચ પાંચ લાખમાં કોઈપણ
જાતના દસ્તાવેજ વગર મરદની મૂછ માથે વેચાઈ જાય છે.
એક વાર નર્કમાં કેટલાક લોકો આરામથી વડલા હેઠે પાણાનું ઓશિકું કરીને ઘસઘસાટ
સૂતા હતા. ચિત્રગુપ્તે યમરાજાને પૂછયું કે, “આ કોણ છે!” યમરાજ કહે, ” આ અમદાવાદ ના લોકો છે, સાલ્લા ગમે ત્યાં સેટ થઈ જ જાય છે!”
અમદાવાદમાં જે હાલે એ આખા ગુજરાતમાં ચાલે.
અમદાવાદ વાસીઓ માટે લખેલી એક હળવીફૂલ કવિતા માણો.
એક હાથમાં ફૂલડાં રાખે, બીજા હાથમાં ધોકો,
સાવ અનોખા યાર અમારાં, અમદાવાદના લોકો
આંખોમાં સપનાં લઈ વહેલા ઊઠતા રોજ,
લોકો જ્યાં મસ્તી લૂંટવાનો કાયમ ગોતે મોકો,
સાવ અનોખા યાર અમારા અમદાવાદના લોકો..!
ગજબનું શહેર છે યાર આ અમદાવાદ
રોડના એક કાંઠે તમને પૂર્ણ ભારતીય પોશાકવાળી સાડી સેંથાવાળી ગુજરાતણસ્ત્રી
જોવા મળે, તો સામો કાંઠે બોલ્ડ ટાઇટ જીન્સ અને સ્લીવલેસ ટીશર્ટમાંછાનીમૂની
ગલીમાં સિગારેટ પીતી કન્યા પણ જડી આવે.
રેલવે સ્ટેશન પર એક અજાણી છોકરીએ બારી બહાર ડોકું કાઢી એક છોકરાનેપૂછયું કે, “કયું શહેર છે” છોકરો કહે, “ફ્રેન્ડશિપ કર તો કહું!” છોકરી હસીને બોલીકે સમજાઈ ગ્યું અમદાવાદ આવી ગ્યું!
જમીનના જ્યાં ભાવ છે માણસ કરતાં મોંઘા,
શીંગ રેવડી જેટલા થઈ ગયા શેરદલાલો સોંઘા;
ભાવ અને સ્વભાવ ગયા છે ઊંચા એને રોકો,
સાવ અનોખા યાર અમારા અમદાવાદના લોકો..
અમદાવાદનું પાણી થોડું વટવાળું છે. કો’ક કરોડનું ફુલેકું ફેરવે તોય એની
ગામનોંધ ન લ્યે;
અને અડધી ચાનો આગ્રહ ન કરો તો ખોટું લાગી જાય.
અહીંયાં લોકો સૂઝથી નહીં પણ સેન્ટિમેન્ટ્સથી ધંધો કરે છે. અહીંયાં મોંઘાંદાટલગ્નો
થાય ઈ તો સમજ્યા પણ કરોડ કરોડ રૃપિયા પ્રાર્થના સભા કે સાદડીના સામિયાણાના
પણ લોકો ચૂકવે છે. અમદાવાદના લોકોને મૌત પણ શાનદાર જ ખપે છે.
મોંઘેરી ગાડી નખરાળી લાડી લઈને ભમવું,
ગામ આખાને રવિવારની સાંજે બહાર જ જમવું;
ફેશન પહેરી નીકળી ગયેલા જુવાનીયા’વને ટોકો,
સાવ અનોખા યાર અમારા અમદાવાદ ના લોકો..
સેવાના અવતાર સમી છે જ્યાં સંસ્થાઓ સધ્ધર,
સ્વાભિમાનથી જેના લોકો હાલે વેંત એક અધ્ધર…
સાવ અનોખા યાર અમારા અમદાવાદ ના લોકો…
ઉપરનો લેખ વાંચ્યા પછી સાથે સાથે અમદાવાદની ખાસીયતો જણાવતો દિવ્ય ભાસ્કરમાં પ્રગટ આ લેખ પણ વાંચી લો.
વાચકોના પ્રતિભાવ