વિનોદ વિહાર

ગુજરાતી ગદ્ય-પદ્ય સર્જનની આનંદ યાત્રા

Category Archives: વોટ્સેપ સંદેશ

1286- બે પ્રેરક સામાજિક વાર્તાઓ …સંકલિત

મિત્રો એમના વોટ્સેપ સંદેશમાં અવાર નવાર સાંપ્રત સમયના સમાચાર,વિડીયો, ટૂંકાં સુવાક્યો વી. ઉપરાંત ઉત્તમ ગમે એવી સાહિત્ય સામગ્રી મોકલતા હોય છે.

આજની પોસ્ટમાં આવા વોટ્સેપ સંદેશમાં પ્રાપ્ત મને ગમેલી બે ટૂંકી વાર્તાઓ વાચકોને માટે પ્રસ્તુત કરું છું.

આ સામાજિક વાર્તાઓમાં જીવન ઉત્કર્ષ માટેનો જે સુંદર સંદેશ છે એ આપને ગમશે.

વિનોદ પટેલ

જીવનની PHD …જય લીમ્બાચીયા

જીવનની પી.એચ.ડીની ડીગ્રી પ્રાપ્ત એક વૃદ્ધ માજીની વાત 

સાંજના સમયે માજી ખુરસીમાં બેઠા બેઠા ગીતા પાઠ વાંચી રહ્યા હતા !

બેડ રૂમમાંથી પુત્ર પુત્રવધુ સાથે સરસ તૈયાર થઈને બહાર આવ્યા !

પુત્ર વધુ બોલી “ બા,ફ્રીજમાં ભાત પડ્યો છે,તે વઘારીને જમી લેજો,અમે પાર્ટીમાં જઈએ છીએ રાત્રે મોડા આવીશું ! ”

માજી બોલ્યા “ શાંતિથી જાવ,મારી ચિંતા કરશો નહિ,હું દૂધ ભાત પણ ખાઈ લઈશ !”

બંને પાર્ટીમાં જવા નીકળી ગયા !

અર્ધો કલાક ગાડી ચલાવીને પાર્ટી હોલ પર પહોચવાની તૈયારી હતી ત્યાં પુત્રએ યુ ટર્ન મારી ગાડી ઘર તરફ ભગાવી, સમજુ પત્ની સમજી ગઈ !

બંનેએ મનોમન ઘરે પહોચીને માજીના પગ પકડી માફી માંગી લેવાનું નક્કી કર્યું !

લિફટમાં દસમે માળે પહોચ્યા તો ઘરમાં મોટા અવાજે કોઈ ફિલ્મી ગીત વાગી રહ્યું હતું !

બેલ મારી તો માજીનો અવાજ સંભળાયો “ કાન્તા,દરવાજો ખોલ પીઝાવાળો ઝટ આવી ગયો લાગે છે ! ”

દરવાજો ખુલ્યો તો ૯મા માળ પર રહેતા કાન્તાકાકીને ઉભેલા જોઇને પતિ પત્ની આશ્ચર્ય પામી ગયા.

ઘરમાં ગયા તો ફલેટના સાત આઠ માજી અને બે ચાર ડોસા હાથમાં કોકો- કોલાના ગ્લાસ સાથે,મ્યુઝીક સીસ્ટમ પર વાગતા “ પાણી પાણી —– ” ગીત સાથે ઝૂમી રહ્યા હતા !

પુત્ર પુત્ર- વધુને જોઇને માજી થોડીક ક્ષણ અવાક થઇ ગયા,પણ સ્થિરતા જાળવી બોલ્યાં ..
“ બેટા શું થયું પાર્ટી કેન્સલ થઇ, વાંધો નહિ, ચાલો હું ફોન કરી એક વધુ પીઝા મંગાવી દઉં છું !”

આ નવી વાર્તા પરથી યુવાનો એટલું સમજી લે કે ઘરડા માતા પિતાને લાચાર સમજવાની ભૂલ કદાપી કરશો નહિ, તમે આજે જે જીવનના પાઠ ભણી રહ્યા છો,તેમાં તમારા જન્મ દાતા PHD થયેલા છે !

સીનીયર લોકો તમે સંતાનોના આશ્રિત બનીને જીવશો નહિ, તમારી પી.એચ.ડીની ડીગ્રીનો ઉપયોગ કરીને જીવો !

-Jay Limbachiya

સૌજન્ય.. ..  પ્રતિલીપી.કોમ  

 

ચિત્ર સૌજન્ય .. ગુગલ ઈમેજ 

પીઝઝાના એ આઠ ટુકડા……….

જીવનનો અર્થ સમજાવતી વાર્તા ...

પત્ની એ કહ્યું – આજે ધોવા માટે વધારે કપડા નહિ કાઢતા, કામવાળી બે દિવસ નહિ આવે…

પતિ: કેમ???

પત્ની: ગણપતી ના તહેવાર માટે તે તેની દીકરી ના છોકરાઓ ને મળવા જવાની છે. અને હા ગણપતિ ના તહેવાર માં તેને 500 રૂપિયા આપું બોનસ??

પતિ: કેમ?? હમણાં દિવાળી આવે જ છે ને ત્યારે આપશું

પત્ની: અરે ગરીબ છે બિચારી, દીકરી ને મળવા જાય છે તો તેને પણ સારું લાગશે અને આ મોંઘવારી માં આટલા પૈસા થી એ શું તહેવાર ઉજવશે?

પતિ: તું પણ જરૂર થી વધારે દયાળુ થઇ જા છો

પત્ની: ના ચિંતા નહિ કરો આજે આપણે પીઝઝા ખાવા જવાનો પ્રોગ્રામ હતો એ હું કેન્સલ કરી નાખું છુ. વાંસી પાવ ના એ 8 ટુકડા માં ખાલી ખોટા 500 રૂપિયા ઉડી જશે.

પતિ: વાહ…અમારા મોઢા માંથી પીઝઝા છીનવી ને બાઈ ની થાળી માં???

ત્રણ દિવસ પછી કચરું કાઢતી કામવાળી ને સાહેબે એ પૂછ્યું

પતિ:કેમ રહી રજા?

કામવાળી: બહુ સારી રહી સાહેબ…દીદી એ 500 રૂપિયા આપ્યા હતા ને…તહેવાર નું બોનસ

પતિ: તો જઈ આવી જમાઈ ને ત્યાં?? મળી લીધું દીકરી અને છોકરાઓ ને

કામવાળી: હા સાહેબ મજા આવી, બે દિવસ માં 500 રૂપિયા ખર્ચી નાખ્યા

પતિ: એમ?? શું કર્યું 500 રૂપિયાનું???

કામવાળી:

દીકરી ના છોકરા માટે ૧૫૦ રૂપિયા નો શર્ટ લીધો,
બેબી માટે 40 રૂપિયા ની ઢીંગલી,
દીકરી ને 50 રૂપિયા આપ્યા મીઠાઈ ના,
50 રૂપિયા નો મંદિર માં પ્રસાદ ચઢાવ્યો,
60 રૂપિયા તો આવવા જવા નું ભાડું થયું,
25 રૂપિયા ની બંગડી દીકરી ને આપી,
50 રૂપિયા નો બેલ્ટ જમાઈ ને આપ્યો
અને વધેલા 75 રૂપિયા દીકરી ના છોકરાઓ ને આપ્યા, બુક અને પેન્સિલ લેવા માટે કચરા

પોતા કરતી વખતે પુરેપુરો હિસાબ એના મોઢે હતો!!!

પતિ: 500 રૂપિયા માં આટલું બધું????

મન માં જ વિચાર આવવા લાગ્યા….

તેની સામે 8 ટુકડા કરેલા પીઝઝા ફરી રહ્યા હતા અને દરેક ટુકડો જાણે ઝેર લાગી રહ્યો હતો…

પોતાના એ એક પીઝઝા ના ખર્ચ ની બરાબરી તે કામવાળી બાઈ ના તહેવાર ના ખર્ચ સાથે કરી રહ્યો હતો.

‪#‎પહેલો‬ ટુકડો છોકરા ની શર્ટ નો,
‪#‎બીજો‬ ટુકડો દીકરી ની મીઠાઈ નો,
‪#‎ત્રીજો‬ મંદિર માં પ્રસાદ નો,
‪#‎ચોથો‬ ભાડા નો,
‪#‎પાંચમો‬ ઢીંગલી નો,
‪#‎છઠ્ઠો‬ બંગડી નો,
‪#‎સાતમો‬ જમાઈ ના બેલ્ટ નો
અને ‪#‎આઠમો‬ બુક-પેન્સિલ નો.

આજ સુધી તેણે હમેશા પીઝઝા ની એક બાજુ જ જોઈ હતી ક્યારેય પણ પીઝઝા પાછળ થી કેવો દેખાય છે એ જોવાનો પ્રયત્ન નહોતો કર્યો.

પરંતુ આજે આ કામવાળી બાઈ એ પીઝઝા ની બીજી બાજુ દેખાડી હતી…

પીઝઝા ના એ આઠ ટુકડા આજે તેને જીવન નો અર્થ સમજાવી ગયા હતા.

“જીવન માટે ખર્ચ” કે “ખર્ચ માટે જીવન” એને એક ઝાટકે સમજાય ગયું હતું.

1234- “એક પાકીટ નું ઇનામ” ….સત્યઘટનાત્મક પ્રેરક વાર્તા …

 એક મિત્રએ વોટ્સેપમાં ફોરવર્ડ કરેલી આ વાર્તા મને ખુબ ગમી ગઈ. આ વાર્તા હૃદયસ્પર્શી અને પ્રેરણાદાયી છે.ભલે લોહીના સંબંધ ના હોય પણ લેણ દેણના સંબંધો કંઈ કમ નથી હોતા એવો આ વાર્તાનો મધ્યવર્તી વિચાર છે

આ વાર્તા વાંચીને તમે ખુશખુશાલ થઈ જશો.

એક પાકીટ નું ઇનામ” ….સત્યઘટનાત્મક વાર્તા ..

રેલવેની પ્લેટ ફોર્મ ટિકિટ લઈ હું ઉતાવળે ચાલતો હતો….કારણ કે મારી પાછળ એક સાત આઠ વર્ષનો ભિખારી જેવો બાળક..

‘’એ સાહેબ….એ સાહેબ…’’ કહી પાછળ દોડતો હતો….

હું મારી સ્પીડ વધારતો જતો હતો તેમ તે બાળક પણ ‘’..ઓ.ઓ સાહેબ ઉભા તો રહો..’’ કહી બુમ પાડે જતો હતો.

હું મનમાં ખિજાતો ગાળો આપતો હતો…’’આ ભિખારીની જાત…એક ને આપો તો દસ પાછળ પડે…’’

હું થાકી ને ઉભો રહી ગયો,અને જોર થી બોલ્યો… ‘’ચલ અહીંથી જાવુ છે કે પોલીસને બોલાવું.ક્યારનો સાહેબ..સાહેબ કરે છે….લે 10 રૂપિયા.. હવે જતો રહેજે.’’

મેં પોકેટમાંથી પાકીટ કાઢી 10ની નોટ કાઢવા પ્રયત્ન  કર્યો..પાકીટ ગાયબ….હું તો મૂંઝાઈ ગયો..હમણાં જ ATM માંથી ઉપાડેલ 20 હજાર રૂપિયા… ડેબિટ કાર્ડ..ક્રેડિટ કાર્ડ..ડ્રાઇવિંગ લાઇસન્સ….બધું અંદર….

‘’સાહેબ’’ પેલો બાળક બોલ્યો.

‘’અરે ..સાહેબ…સાહેબ શું કરે છે ક્યારનો ?’’ મેં ઊંચા અવાજે કહ્યું.

બાળક એ એક હાથ ઊંચો કર્યો સાહેબ….

તેના..હાથ તરફ મારી નજર ગઈ…પછી તેની નિર્દોષ આંખો  તરફ….

બે ઘડી તો…મને મારી જાત ઉપર,મારા ભણતર ઉપર,મિથ્યા અભિમાન અને અધ્યત્મિક જ્ઞાન ઉપર નફરત થઈ ગઈ.

માણસ પોતાનો સ્વાર્થ હોય ત્યરે જ આંખ મેળવીને વાત કરે છે,બાકી તો આંખ મિચોલી કરી રસ્તો બદલીને ભાગી જનાર વ્યક્તિઓ પણ સંસારમાં છે.

એ બાળકની નિર્દોષ આંખો અને હાથ ઉપર નજર નાખતાં ખબર પડી.. મારૂં ખોવાયેલ “પાકીટ” તેના નાજુક હાથમાં  હતું !

‘’લો સાહેબ …તમારૂં પાકીટ…સાહેબ,ટિકિટ બારી ઉપર પાકીટ ખિસ્સામાં મુકતાં.. પાકીટ સાહેબ…તમારૂં નીચે પડી ગયું હતું…’’

મારી આંખો ભીની થઈ ગઈ.રેલવે સ્ટેશન ઉપર ગોઠણ ઉપર બેસી એ બાળકના માથે હાથ ફેરવ્યો….’’બેટા….. મને માફ કરજે .’’

આ જુલમી સમાજ ગરીબ માણસને હંમેશાં ચોર અને ભિખારી જ સમજે છે.

‘’આજે પાકીટ આપતો તારો હાથ ઉપર છે ,મારો હાથ નીચે છે…સાચા અર્થમાં ભિખારી કોણ?’’

આજે મને સમજાયું ઈમાનદારી એ ફક્ત રૂપિયાવાળાની જાગીર નથી.

‘’બેઈમાનીના રૂપિયાથી ધરાઈ ને ઈમાનદારીનું નાટક કરતા બહુ જોયા છે….પણ..ભૂખ્યા પેટે ..અને ખાલી ખીસ્સે ..ઈમાનદારી બતાવનાર તું પહેલો નીકળ્યો. બહુ સહેલી  વાત નથી..બેટા.. લક્ષ્મીજી જોઈ ભલ ભલાની વૃત્તિ અને એની નીતિઓ બદલાઈ જાય છે…’’

‘’બેટા…. હું ધારૂં તો આ પાકીટ તને ઇનામમાં આપી શકું તેમ છું…હું એક વખત એવું સમજી લઈશ કે કોઈ મારૂં ખિસ્સું  કાતરી ગયું….બેટા,તારૂં ઈમાનદારી નું ઇનામ તને જરૂર મળશે.

‘’બેટા…..તારા મમ્મી ..પપ્પા..ક્યાં છે….?’’

મમ્મી..પાપા નું નામ સાંભળી…તે બાળક ની આંખ મા આશું આવી ગયાં.

હું તેના ચેહરા અને વ્યવહાર ઉપર થી એટલું સમજી ગયો હતો… કે આ વ્યવસાય તેનો જન્મ જાત નહીં હોય…કોઈ હાલતનો શિકાર ચોક્કશ આ બાળક બની ગયો છે.

મેં..તેનો…હાથ પકડ્યો…’’ ચલ બેટા… આ નર્કની દુનિયા માંથી તને બહાર નીકળવા કુદરતે મને સંકેત કર્યો છે.’’

હું સીધો..નજીકના પોલીસ સ્ટેશને જઈ બધી હકીકત જણાવી.

પોલીસ ઇન્સ્પેક્ટરે સવાલ કર્યો,’’આપને કોઈ સંતાન છે?’’

મેં કહ્યું,’’છે..પણ USAમાં છે.અહીં મારો પોતાનો બિઝનેસ છે.આ બાળકને ઘરે લઈ જવાની વિધી સમજાવો.. તો ..આપનો આભાર.’’

‘’મારી પત્ની પણ ખુશ થશે…સાથે..સાથે…અમે તેને ભણાવી….એક તંદુરસ્ત સમાજનો હિસ્સો બનાવશું.’’

અમે કોઈ મંદિર કે આશ્રમમાં રૂપિયા કદી આપ્યા નથી….એક સતકાર્ય અમારા હાથે થશે.કોઈ રસ્તે રખડતા બાળક ની જીંદગી બની જશે તો એક મંદિર બનાવ્યા જેટલો જ આનંદ અમને થશે.’’

પોલીસ ઇન્સ્પેક્ટર પણ ખુશ થતાં બોલ્યા…

‘’સાહેબ…ધન્ય છે તમારા વિચારોને…તમારી કાયદાકીય પ્રોસેસ હું પુરી કરી આપીશ.હું પણ એક સારૂ કાર્ય કર્યાનો આનંદ લઈશ.કોઈ લુખ્ખા તત્વો..બાળકનો કબજો લેવા આવે તો મને ફોન કરી દેજો.’’

આજે આ બાળક…ભણી ગણી..ને સરકાર ની ટોપ કેડેર ની IPS કક્ષાની પરીક્ષા પાસ કરી…મને પગે લાગી રહ્યો છે.

દોસ્તો…

કોઈ જન્મજાત ભિખારી,ચોર કે ડોન નથી હોતું…. સંજોગો…અન્યાયનો શિકાર બનેલા લોકો કોઈ વખત રસ્તો ભટકી જાય છે…તેને હાથ પકડી ફરીથી સંસ્કારી સમાજ વચ્ચે મુકવાની જવબદારી સમાજ અને સરકાર ની છે.

મેં કહ્યું ‘’બેટા, હું સમજુ છું..તારા મા બાપ આજે હાજર હોત તો ખૂબ ખુશ થાત…..પણ અમે ખુશ છીએ તારા અકલ્પનીય પ્રોગ્રેસ થી.’’

બેટા અહીં મારા “એક પાકીટ નું ઇનામ” પુરૂ થાય છે તેવું

સમજી લેજે.

એ બાળકનું નામ અમે સંજય રાખેલ અને એ એટલું જ બોલ્યો..

त्वमेव माता च पिता त्वमेव ।

त्वमेव बन्धुश्च सखा त्वमेव ।

त्वमेव विद्या द्रविणम् त्वमेव ।

त्वमेव सर्वम् मम देव देव ॥

‘’તમે મને કોઈ વાતની કમી રહેવા નથી દીધી.”

”મેં નથી ભગવાનને જોયા.કે નથી મારા મા બાપ ને…મારા માટે..આપ જ સર્વ છો.’’

‘’તમારૂં ઇનામ પુરૂ થાય છે..ત્યાંથી મારી ફરજ ચાલુ થાય છે…પહેલાં તમે જ્યાં જતા ત્યાં હું આવતો,હવે હું જ્યાં જઈશ ત્યાં …તમે…હશો.’’

સંજયે..પગ પછાડી પહેલી સેલ્યુટ અમને કરી બોલ્યો, ‘’પાપા…આ સેલ્યુટ ના ખરા હક્કદાર પેહલા તમે છો.’’

આને કહેવાય લેણદેણના સંબંધ…

સાભાર.. શ્રી વલ્લભ ભક્તા- વોટ્સેપમાંથી    

1200 – સૌ સીનીયરોએ અપનાવવા જેવી એક વૃદ્ધની સલાહ ..એક પ્રેરક સત્ય ઘટના.

મારા લોસ એન્જેલસમાં રહેતા મિત્ર શ્રી વલ્લભભાઈ ભક્તાએ એમના આજના વોટ્સેપ સંદેશમાં હિન્દીમાં એક પ્રેરક સત્ય ઘટનાત્મક વાર્તા મને વાંચવા મોકલી છે.

મને એ ખુબ ગમી ગઈ.એમના આભાર સાથે વિનોદ વિહારના વાચકોને માટે આજની પોસ્ટમાં શેર કરું છું.

આ સત્ય કથાનો મધ્યવર્તી વિચાર એ છે કે વૃદ્ધાવસ્થામાં બીજાની મદદ પર બહુ આધાર રાખવાની ટેવ ત્યજી બને એટલું પોતાનું કામ જાતે કરી લેવાની ટેવ પાડવી હિતાવહ છે.

નીચે હિન્દીમાં પ્રસ્તુત આ સત્ય ઘટના વાંચીને સૌ સીનીયર ભાઈ-બહેનોએ આ વાર્તાના વૃદ્ધ સજ્જનની આ શિખામણ એમના જીવનમાં ઉતારવા જેવી છે.

“जब तक हो सके,
आत्मनिर्भर रहो।”
अपना काम,
जहाँ तक संभव हो,
स्वयम् ही करो।”

વિનોદ પટેલ

અપના હાથ, જગન્નાથ …! ….. (સત્ય ઘટના)

कल दिल्ली से गोवा की उड़ान में एक सज्जन मिले।
साथ में उनकी पत्नि भी थीं।

सज्जन की उम्र करीब 80 साल रही होगी। मैंने पूछा नहीं लेकिन उनकी पत्नी भी 75 पार ही रही होंगी।

उम्र के सहज प्रभाव को छोड़ दें, तो दोनों करीब करीब फिट थे।

पत्नी खिड़की की ओर बैठी थींसज्जन बीच में और
मै सबसे किनारे वाली सीट पर थी।

उड़ान भरने के साथ ही पत्नी ने कुछ खाने का सामान निकाला और पति की ओर किया। पति कांपते हाथों से धीरे-धीरे खाने लगे।

फिर फ्लाइट में जब भोजन सर्व होना शुरू हुआ तो उन लोगों ने राजमा-चावल का ऑर्डर किया।

दोनों बहुत आराम से राजमा-चावल खाते रहे। मैंने पता नहीं क्यों पास्ता ऑर्डर कर दिया था। खैर, मेरे साथ अक्सर ऐसा होता है कि मैं जो ऑर्डर करती हूं, मुझे लगता है कि सामने वाले ने मुझसे बेहतर ऑर्डर किया है।

अब बारी थी कोल्ड ड्रिंक की।

पीने में मैंने कोक का ऑर्डर दिया था।

अपने कैन के ढक्कन को मैंने खोला और धीरे-धीरे पीने लगा।

उन सज्जन ने कोई जूस लिया था।

खाना खाने के बाद जब उन्होंने जूस की बोतल के ढक्कन को खोलना शुरू किया तो ढक्कन खुले ही नहीं।

सज्जन कांपते हाथों से उसे खोलने की कोशिश कर रहे थे।
मैं लगातार उनकी ओर देख रही थी। मुझे लगा कि ढक्कन खोलने में उन्हें मुश्किल आ रही है तो मैंने शिष्टाचार हेतु कहा कि लाइए…” मैं खोल देती हूं।”

सज्जन ने मेरी ओर देखा, फिर मुस्कुराते हुए कहने लगे कि…

“बेटा ढक्कन तो मुझे ही खोलना होगा।

मैंने कुछ पूछा नहीं,लेकिन वाल भरी निगाहों से उनकी ओर देखा।

यह देख, सज्जन ने आगे कहा

बेटाजी, आज तो आप खोल देंगे।

लेकिन अगली बार..? कौन खोलेगा.?

इसलिए मुझे खुद खोलना आना चाहिए।

पत्नी भी पति की ओर देख रही थीं।

जूस की बोतल का ढक्कन उनसे अभी भी नहीं खुला था।

पर पति लगे रहे और बहुत बार कोशिश कर के उन्होंने ढक्कन खोल ही दिया।

दोनों आराम से जूस पी रहे थे।

मुझे दिल्ली से गोवा की इस उड़ान में
ज़िंदगी का एक सबक मिला।

सज्जन ने मुझे बताया कि उन्होंने..ये नियम बना रखा है,

कि अपना हर काम वो खुद करेंगे।

घर में बच्चे हैं,
भरा पूरा परिवार है।

सब साथ ही रहते हैं। पर अपनी रोज़ की ज़रूरत के लिये
वे सिर्फ पत्नी की मदद ही लेते हैं, बाकी किसी की नहीं।

वो दोनों एक दूसरे की ज़रूरतों को समझते हैं

सज्जन ने मुझसे कहा कि जितना संभव हो, अपना काम खुद करना चाहिए।

एक बार अगर काम करना छोड़ दूंगा, दूसरों पर निर्भर हुआ तो समझो बेटा कि बिस्तर पर ही पड़ जाऊंगा।

फिर मन हमेशा यही कहेगा कि ये काम इससे करा लूं,
वो काम उससे।

फिर तो चलने के लिए भी दूसरों का सहारा लेना पड़ेगा।

अभी चलने में पांव कांपते हैं, खाने में भी हाथ कांपते हैं, पर जब तक आत्मनिर्भर रह सको, रहना चाहिए।

हम गोवा जा रहे हैं,दो दिन वहीं रहेंगे।

हम महीने में एक दो बार ऐसे ही घूमने निकल जाते हैं।

बेटे-बहू कहते हैं कि अकेले मुश्किल होगी,

पर उन्हें कौन समझाए कि मुश्किल तो तब होगी
जब हम घूमना-फिरना बंद करके खुद को घर में कैद कर लेंगे।

पूरी ज़िंदगी खूब काम किया। अब सब बेटों को दे कर अपने लिए महीने के पैसे तय कर रखे हैं।

और हम दोनों उसी में आराम से घूमते हैं।

जहां जाना होता है एजेंट टिकट बुक करा देते हैं। घर पर टैक्सी आ जाती है। वापिसी में एयरपोर्ट पर भी टैक्सी ही आ जाती है।

होटल में कोई तकलीफ होनी नहीं है।

स्वास्थ्य, उम्रनुसार, एकदम ठीक है।

कभी-कभी जूस की बोतल ही नहीं खुलती।पर थोड़ा दम लगाओ,

मेरी तो आखेँ ही खुल की खुली रह गई।

मैंने तय किया था कि इस बार की उड़ान में लैपटॉप पर एक पूरी फिल्म देख लूंगी।

पर यहां तो मैंने जीवन की फिल्म ही देख ली।

एक वो फिल्म जिसमें जीवन जीने का संदेश छिपा था।

“जब तक हो सके,
आत्मनिर्भर रहो।”
अपना काम,
जहाँ तक संभव हो,
स्वयम् ही करो।

सत्य है शिव है सुंदर है

લેખક- અજ્ઞાત

न कजरे की धार न मोतियों के हार फिर भी कितनी सुन्दर हो।

One Old Age Poem

Now I Lay Me Down to Sleep

If the mattress is hard, but not excessively hard,
If the comforter is not too heavy or light,
If the bottom sheet has been tucked in real tight,
If the temperature in the room isn’t hot or freezing,
If the neighbour’s cat isn’t mating in the front yard,
If the neighbour’s kid isn’t playing his acoustic guitar,
If the car alarm doesn’t go off in the neighbour’s car,
If my husband is not grinding his teeth or wheezing,
If the blackout curtains are keeping the room dim,
If I don’t get a cramp or a sinus attack,
If I manage to push my ten thousand anxieties back,
If I don’t think I hear a burglar quietly creeping,
If two – thirds of the bed is not occupied by him,
If at four in the morning the telephone doesn’t ring,
If the paper is delivered gently and no birds sing,
I might actually – I just might – do a little sleeping..

— Mrs. Meena Murdeshwar …From e-mail