વિનોદ વિહાર

ગુજરાતી ગદ્ય-પદ્ય સર્જનની આનંદ યાત્રા

Tag Archives: અનુવાદ

1306 – ‘સૌ મેં સે નીન્યાન્વે બેઈમાન,ફીર ભી મેરા ભારત મહાન !’… સુધા મુર્તી…. અનુવાદ: સોનલ મોદી

આ સંવેદન શીલ લેખનાં લેખિકા સુધા મુર્તી ( Sudha Murthy ) ભારતના બીલ ગેટ્સ

કહેવાતા આઈ-ટી ઉદ્યોગપતિ  શ્રી નારાયણ મૂર્તિ ( N.R.Narayana Murthyનાં ધર્મ પત્ની

છે.તેઓ ‘ઈન્ફોસીસ ફાઉન્ડેશન’ નામની સેવા સંસ્થાના ચેર પરશન છે.

આ લેખ શ્રીમતી સુધા મુર્તીના મુળ અંગ્રેજી પુસ્તક ‘WISE AND OTHERWISE – A SALUTE

TO LIFE’ નો ભાવાનુવાદ મનની વાત.. (–ઝીંદાદીલીને સલામ–)માંથી લેવામાં આવ્યો છે.

ઈન્ફોસીસ ફાઉન્ડેશન’ સંસ્થાના અનુભવે સુધા મુર્તી ભારતભરના અસંખ્ય જરુરતમંદોના પરીચયમાં આવ્યાં. ભાતીગળ અનુભવોની રસલ્હાણ એમણે ‘મનની વાત’ પુસ્તકમાં વહેંચી અને એનો રસાળ ગુજરાતી અનુવાદ  સોનલ મોદીની કસાયેલી કલમે કરવામાં આવ્યો છે. ડીસેમ્બર ૨૦૦૨માં પ્રગટેલા આ માનવસમ્વેદના જગાડતાં અદ્ભુત પુસ્તકની પાંચ આવૃત્તીઓ થઈ છે અને ત્યાર પછીયે એનાં પાંચ પુનર્મુદ્રણો થયાં છે.

આ લેખ શ્રી ઉત્તમભાઈ ગજ્જર ના જાણીતા બ્લોગ ‘સન્ડે ઈ–મહેફીલ’ (અંકઃ 311 – December 14, 2014) માં પ્રસિદ્ધ થયો છે .

લેખીકાએ  એમના  સામાજિક જીવનમાં અનુભવેલી  એક  સત્ય  ઘટના ઉપર આધારિત આ લેખ મને ખુબ ગમી ગયો.વિનોદ વિહારમાં આ પ્રેરક લેખને પ્રગટ કરવાની સંમતી આપવા માટે  શ્રી ઉત્તમભાઈ નો  હું આભારી છું.

વિનોદ પટેલ 

‘સૌ મેં સે નીન્યાન્વે બેઈમાન,ફીર ભી મેરા ભારત મહાન !’

…સુધા મુર્તી અનુવાદ: સોનલ મોદી

     

સોમવાર એટલે બધી ઑફીસ માટે કટોકટીનો દીવસ. બે દીવસનું ચડેલું કામ, ઢગલો ઈ.મેલ જોવાના, એટલી જ ટપાલ–છાપાંના ઢગલા, મીટીંગો. હુલ્લડ જેવી પરીસ્થીતી સર્જાઈ જાય. રવીવાર સુધી પહોંચવા માટે પણ સોમવાર પસાર કરવો જરુરી તો છે જ ને ?

          આવો જ એક સોમવાર હતો. હું ઑફીસમાં ગળાડુબ કામમાં હતી. એકાએક સેક્રેટરીએ આવીને મને કહ્યું, ‘બહેન, બહાર બે ભાઈઓ આવ્યા છે. તમને મળવા માગે છે. એપૉઈન્ટમેન્ટ લીધેલી નથી; પણ ક્યારના ઉભા છે. વળી, તેમાંના એક તો બહુ જ ઘરડા છે. અંદર બોલાવું ?’ મારી સેક્રેટરી મમતા એટલે ખુબ જ હોશીયાર. ફાલતુ લોકોને તો જોતામાં જ ઓળખી જાય. તેથી મેં કહ્યું, ‘હા, એમને અંદર આવવા દે.’

          એક પચાસેક વરસના ભાઈ અંદર આવ્યા. તેમની સાથે એક પંચોતર–એંશી વર્ષની ઉમ્મરના વડીલ હતા. વડીલ શરીરે અત્યન્ત કૃશ અને થોડા વાંકા વળી ગયેલા હતા. તેમણે જુનાં કપડાં પહેરેલાં અને ખભે જર્જરીત થેલો લટકાવેલો હતો. પેલા આધેડ ઉમ્મરના ભાઈને મેં પુછ્યું, ‘બોલો ભાઈ, શી બાબત આવવું થયું ? અમારી સંસ્થા તમારી કેવી રીતે મદદ કરી શકે?’

          પેલા વૃદ્ધ તો ચુપ જ રહ્યા; પણ આધેડ ઉમ્મરના ભાઈ કહે, ‘બહેન, મારે તો કંઈ જરુર નથી; પણ આ વડીલ સામે બસસ્ટૉપ પર બેઠેલા. સારા ઘરના લાગે છે. પુછપરછ કરતાં જાણવા મળ્યું કે બીચારાનું કોઈ નથી અને પૈસા પણ નથી. રહેવા માટે છાપરુંયે નથી.’ વગેરે વગેરે.. ભાઈને આગળ ઘણુંબધું કહેવું હતું; પણ આટલાં વર્ષોના સંસ્થાના અનુભવે હું થોડી ધીટ થઈ ગઈ છું. કદાચ થોડી તોછડાઈ પણ આવી જાય છે. લોકો મુદ્દાસર વાત કરતા નથી અને ગોળગોળ વાત ફેરવીને અન્તે તો પૈસાની જ માગણી કરતા હોય છે. ‘ગરજવાનને અક્કલ નહીં’ – તે કહેવત સાર્થક થતી મેં અનેક વાર નજરે જોઈ છે.

          મેં આડીઅવળી પ્રસ્તાવના વગર પુછ્યું, ‘તમે આ વડીલને મારી પાસે શી આશાએ લાવ્યા છો ?’

          પેલા ભાઈ કહે, ‘તમારી સંસ્થા(ઈન્ફોસીસ ફાઉન્ડેશન) વીશે મેં ઘણું સાંભળ્યું છે. આ કાકા મને ખરેખર મદદને લાયક લાગ્યા એટલે હું તેમને સીધો જ અહીં લઈ આવ્યો.’

          મેં કાકાને પુછ્યું, ‘તમારું ખરેખર કોઈ નથી ?’

          વડીલની આંખો ભરાઈ ગઈ. ગળામાં ડુમો ભરાઈ ગયો હશે કે કેમ; પણ ખુબ જ ધીમેથી ફક્ત એટલું જ બોલી શક્યા : ના…. બહેન, મારું કોઈ નથી.’

          મેં આગળ ચલાવ્યું, ‘બીજા કોઈ કુટુમ્બીજનો ?’ વડીલ કહે, ‘ના’. મેં તેમની નોકરી, પુર્વજીવન અંગે પણ પ્રશ્નો પુછ્યા. કાકા ખરેખર ખાનદાન, ની:સહાય અને જરુરીયાતમંદ લાગ્યા. બેંગ્લોર નજીકના જ એક વૃદ્ધાશ્રમ સાથે અમારે કાયમી સમ્પર્ક છે. મેં ત્યાં ફોન કરી, સંચાલીકાબહેનની મદદ માગી. ‘બીજી કોઈ વ્યવસ્થા ન થાય ત્યાં સુધી આ વૃદ્ધને ત્યાં રાખવાની સગવડ થશે ? બધો ખર્ચ અમારી સંસ્થા ભોગવશે.’

          બધું નક્કી થઈ ગયું. પેલા ભાઈ વડીલની સાથે જ ઉભા થયા. મને કહે, ‘આ વડીલને હું જ વૃદ્ધાશ્રમ મુકી દઈશ. તમે આટલું કરો છો, તો મારી એટલી ફરજ તો છે જ કે તેમને ત્યાં સુધી મુકી આવું. ત્યાંથી જ મારી ઑફીસ જવા નીકળી જઈશ.’

          બન્ને ઉભા થયા. ગયા. હું મારી ફાઈલો, ઈ.મેલ, પત્રો, મુલાકાતીઓ, વાવચર્સ અને પ્લાનીંગની દુનીયામાં વ્યસ્ત થઈ ગઈ. વચ્ચે–વચ્ચે બે–ત્રણ વાર મારી ઑફીસમાંથી ફોન કરીને મેં વડીલની ખબર પુછી હતી; પણ જવાનો સમય નહોતો મળ્યો. અમારી સંસ્થા તરફથી એમનાં ખર્ચા–પાણીનો ચેક નીયમીતરુપે વૃદ્ધાશ્રમને પહોંચી જતો.

          એક દીવસ વૃદ્ધાશ્રમનાં સંચાલીકાબહેનનો મારા પર ફોન આવ્યો. ‘સુધાબહેન, તમે મોકલ્યા હતા તે વડીલ ખુબ જ બીમાર છે. અંતીમ ઘડીઓ ગણાય છે. તમને ખુબ યાદ કરે છે. સમય મળે તો સાંજે ઘરે જતાં અહીં થઈને ઘરે જશો ?’

          સાંજે થોડાં ફળો લઈને હું વૃદ્ધાશ્રમ પહોંચી. દાદા ખરેખર છેલ્લા શ્વાસ લઈ રહ્યા હતા. મને થયું, વડીલને પુછું, તેમને કોઈ સગાં–સમ્બન્ધી, ભાણીયા, ભત્રીજા, પૌત્રી કોઈ જ નથી ? કોઈને પણ તેઓ મળવા માંગે છે ? છેલ્લે–છેલ્લે કાંઈ કહેવા માંગે છે ? મેં તેમને પુછ્યું, ‘દાદા, તમારી કોઈ પણ ઈચ્છા હોય તો વીનાસંકોચે જણાવો. કોઈને બોલાવવા છે ? કોઈને કંઈ કહેવું છે ? તમારી પાસે કોઈનો ફોન નંબર હોય તો હું જઈને ફોન પણ કરી આવીશ.’

          ધ્રુજતા હાથે દાદાએ ચબરખીમાં એક નંબર લખી આપ્યો. હું બહાર દોડી. પબ્લીક ફોનમાંથી નંબર જોડી વડીલની તબીયતના સમાચાર અને વૃદ્ધાશ્રમનું સરનામું આપ્યું. થોડી જ વારમાં એક ભાઈ આવી પહોંચ્યા. લાગણી અને ચીંતાના ભાવ સાથે દાદાને ખાટલે ધસી પહોંચ્યા ! તેમને જોઈને મને લાગ્યું કે, મેં આ ભાઈને ક્યાંક જોયા છે. જરુર જોયા છે. રોજ હું એટલા બધા લોકોને મળું છું કે ઘણી વાર ભુલ થઈ જાય. કદાચ આ ભાઈ જેવા જ બીજા કોઈને જોયા હોય. મારી કંઈક ભુલ હશે. કંઈ યાદ આવતું ન હતું.

          થોડી વારમાં ડૉક્ટર આવ્યા. દાદાના મૃત્યુના સમાચાર આપ્યા. મને ખરેખર દુ:ખ થયું. ન તો મારા સગા હતા, ન સમ્બન્ધી; છતાંય મનમાં ભારોભાર ગ્લાની વ્યાપી. આ રીતે એકલા–અટુલા દુનીયામાંથી વીદાય લેવી તે પણ કેવી નીષ્ફળતા છે !

          પેલા ભાઈ બહાર આવ્યા. તેમની આંખોમાં આંસુ હતાં. શાન્તીથી બાજુની બૅંચ પર બેસીને કંઈક વીચારમાં ખોવાઈ ગયા. આખુંયે વાતાવરણ દુ:ખદ–ભારેખમ લાગતું હતું. વૃદ્ધાશ્રમનાં બહેન, હું અને આ ભાઈ, અંતીમવીધીની રાહ જોતાં બેઠાં હતાં.

          એકદમ પેલા ભાઈ કહે, ‘ડોસા અહીં આવ્યા ત્યારે તેમની પાસે એક ઝોળી–થેલી હતી ને, તે ક્યાં છે ?’

          સંચાલીકાબહેન કહે, ‘કઈ થેલી ?

          પેલા ભાઈ, ‘કેમ ? તે જોડે લાવ્યા હતા તે !’

          હવે મારા કાન સરવા થયા. આ થેલીની વાત તો ફક્ત મને જ ખબર હતી. કેમ કે મેં જ એમને વૃદ્ધાશ્રમમાં મોકલ્યા હતા. મેં પટાવાળાને દાદાના રુમમાં મોકલ્યા. થેલી આવતાંની સાથે જ પેલા ભાઈ ઝુંટવવા ગયા. હું વચ્ચે પડી. મેં કહ્યું, ‘તમને શો હક્ક છે આ થેલીની ગાંઠ ખોલવાનો ? તમે છો કોણ ? દાદા જોડે તમારે શો સમ્બન્ધ છે ? તમને આ થેલીની ખબર જ કેવી રીતે પડી ?’

          પેલા ભાઈને આ બધી પડપુછ ગમી નહીં; પણ તેમણે જવાબ આપવો જ પડે તેમ હતો. સંચાલીકાબહેન તો ફક્ત મને જ ઓળખતાં હતાં. આમેય, ભારતદેશમાં પુરુષોને, સ્ત્રીઓને જવાબ આપવો જરા ઓછો ગમતો હોય છે. પૌરુષ અને અહંકારના સદીઓ જુના ખ્યાલો જલદી દુર નહીં થાય. હવે જો કે સ્થીતી બદલાતી જાય છે.

          પેલા ભાઈ કહે, ‘હું જ એમને(દાદાને) અહીં મુકી ગયો હતો.’

          મેં કહ્યું, ‘પણ તમે છો કોણ ?’

          ભાઈ કહે, ‘હું એમનો પુત્ર છું.’

          મને ભયંકર શૉક લાગ્યો. હવે આ ભાઈને મેં બરાબર ઓળખ્યા. અરે, આ તો પેલા જ ભાઈ છે, જે આ વૃદ્ધને લઈને ફાઉન્ડેશનની ઑફીસે આવ્યા હતા અને મારી સામે હડહડતું જુઠ્ઠું બોલ્યા હતા કે વૃદ્ધ તેમને બસસ્ટૉપ પર મળ્યા હતા. અરેરે.. શો જમાનો આવ્યો છે ! થોડી વાર તો હું સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. આવા માણસને કહેવું પણ શું ? મને સ્વસ્થ થતાં જરા વખત લાગ્યો, ‘અરે ભાઈ, તમે આટલું મોટું જુઠાણું કેમ ચલાવ્યું ?’

          ભાઈ કહે, ‘મારે ઘરે એમને રાખવાનો પ્રૉબ્લેમ હતો. મારી પત્નીને ને તેમને રોજ કજીયો–કંકાસ થાય. એક દીવસ મારી પત્નીએ કહી દીધું, ‘આ ઘરમાં ક્યાં હું નહીં; ક્યાં એ નહીં.’ એવામાં જ તમારી સંસ્થા વીશે ક્યાંક વાંચ્યું. અમે નક્કી કર્યું કે બાપુજીને તમારે આશરે મુકી દઈએ. પૈસા વગર અમારો તો પ્રૉબ્લેમ સોલ્વ થઈ ગયો.’

          ‘અરે ભાઈ, શો તમારો આઈડીયા છે ! ખરેખર, મેં આજ સુધી અનાથ બાળકો જોયાં છે; પણ અનાથ બાપ નથી જોયા. તમે તો ખરેખર ‘જીનીયસ’ છો. ભાઈ, તમારા બાપુજીને ખરી અવ્વલ મંજીલે પહોંચાડ્યા તમે તો…’

          થેલી હું જ પકડીને બેઠી હતી. હવે હું ખુબ જ ગુસ્સે થઈ ગઈ હતી. આ માણસ પ્રપંચી, જુઠ્ઠો અને શઠ તો હતો જ; પણ તેણે મને મુર્ખ બનાવીને પોતાનું કામ કાઢ્યું હતું. થેલીની ગાંઠ મેં ખોલી. અંદર બેત્રણ ફાટેલાં પહેરણ, થોડી દવાઓ, બેત્રણ ફોટા અને જર્જરીત થઈ ગયેલી એક બૅંકની પાસબુક હતી. મેં પાસબુક ઉઘાડી. બેલેન્સ જોઈને મારી આંખો ચાર થઈ ગઈ ! દોઢ લાખ રુપીયા ! માની શકો છો ? ખાતામાં બીજું નામ તેમના આ ‘પનોતા’ પુત્રનું હતું, જેણે તેમને ઘરમાંથી તડીપાર કર્યા હતા.

          મને પુત્ર પર તો ગુસ્સો આવ્યો જ હતો; પણ આ દીવંગત વૃદ્ધ પર વધારે ગુસ્સો આવ્યો. આ નપાવટ, નગુણા છોકરાને દોઢ લાખ રુપીયા અને જે વૃદ્ધાશ્રમે તેમને અંતીમ દીવસમાં આશરો આપ્યો તેને દોઢીયુંય નહીં ! દુનીયામાં ‘આભાર’ જેવો કોઈ શબ્દ રહ્યો છે ખરો ?

          છેલ્લાં થોડાં વર્ષોમાં મેં ઘણી દુનીયા જોઈ છે. પશ્ચીમના દેશોમાં વૃદ્ધોને વર્ષોનાં વર્ષો ક્લીનીકમાં, આશ્રમોમાં રહેતાં જોયા છે. જ્યારે આ વૃદ્ધો ગુજરી જાય છે ત્યારે તેમની સમ્પત્તીનો મોટો ભાગ, ઘણી વાર તો બધી જ સમ્પત્તી વૃદ્ધાશ્રમો કે હૉસ્પીટલોને આપતા જાય છે. તેમાંથી હૉસ્પીટલો અદ્યતન સાધનો વસાવે, નવી સગવડો ઉભી કરે. આ વૃદ્ધો તેમનાં છોકરાંઓને રાતી પાઈ પણ પરખાવતાં નથી. જો કે, છોકરાંઓ મા–બાપની સમ્પત્તીની અપેક્ષા પણ રાખતાં નથી હોતાં.

          પણ આપણે અહીં ભારતમાં પરીસ્થીતી તદ્દન ઉંધી છે. છોકરાં મા–બાપની સંભાળ રાખે કે ન રાખે, સમ્પત્તીની તો સમ્પુર્ણ આશા રાખે છે.

          પેલા ભાઈને મારાથી કહ્યા વીના ન રહેવાયું, ‘તમે અને તમારા બાપુજીએ મારી ઑફીસમાં, થોડા હજાર રુપીયા બચાવવા જે નાટક કર્યું, તે કરતાં તમને સહેજે શરમ ન આવી ? હવે સાચી જરુરીયાતમંદ વ્યક્તીને પણ હું શંકાની નજરે જોતી થઈ જઈશ. નજર સામે તમે જ આવશો.’

          ભાઈ શરમના માર્યા નીચું જોઈ ગયા. એક ટ્રક પાછળ થોડા વખત પહેલાં મેં વાંચેલું તે યાદ આવી ગયું : ‘સૌ મેં સે નીન્યાનબે બેઈમાન; ફીર ભી મેરા ભારત મહાન !’

          –સુધા મુર્તી

અનુવાદક : સોનલ મોદી (સમ્પર્ક : smodi1969@yahoo.co.in )   

સૌજન્ય ..સાભાર …શ્રી ઉત્તમ ગજ્જર 

‘સન્ડે ઈ–મહેફીલ’ – અંકઃ 311 – December 14, 2014

Inspirational Story Of Sudha Murthy

 

( 1007 ) હિન્દી કવિ સ્વ.હરિવંશરાય બચ્ચનનું એક સુંદર હિન્દી કાવ્ય અને એનો ગુજરાતી અનુવાદ ….

Harivansh Rai Bachchan

Harivansh Rai Bachchan

સુપરસ્ટાર અમિતાભ બચ્ચન ( બીગ-બી)ના પિતાશ્રી સ્વ.હરિવંશરાય બચ્ચન હિન્દી સાહિત્યના મશહુર કવિ તરીકે જાણીતા છે. નેટ યાત્રા કરતાં કરતાં એમની એક હિન્દી કાવ્ય રચના વાંચી જે મને ગમી ગઈ.

મૂળ હિન્દી રચના અને એનો ગુજરાતીમાં કરેલો મારો અનુવાદ નીચે પ્રસ્તુત છે.ત્યારબાદ આ કાવ્ય પઠનનો વિડીયો પણ મુક્યો છે, એમાં આખું કાવ્ય સાંભળી શકાશે.

A beautiful poem by  हरिवंशराय बच्चन

बैठ जाता हूं मिट्टी पे अक्सर…

क्योंकि मुझे अपनी औकात अच्छी लगती है..

मैंने समंदर से सीखा है जीने का सलीक़ा,

चुपचाप से बहना और अपनी मौज में रहना ।।

ऐसा नहीं है कि मुझमें कोई ऐब नहीं है

पर सच कहता हूँ मुझमे कोई फरेब नहीं है

जल जाते हैं मेरे अंदाज़ से मेरे दुश्मन क्यूंकि एक मुद्दत से मैंने

न मोहब्बत बदली और न दोस्त बदले .!!.

एक घड़ी ख़रीदकर हाथ मे क्या बाँध ली..

वक़्त पीछे ही पड़ गया मेरे..!!

सोचा था घर बना कर बैठुंगा सुकून से..

पर घर की ज़रूरतों ने मुसाफ़िर बना डाला !!!

सुकून की बात मत कर ऐ ग़ालिब….

बचपन वाला ‘इतवार’ अब नहीं आता |

शौक तो माँ-बाप के पैसो से पूरे होते हैं,

अपने पैसो से तो बस ज़रूरतें ही पूरी हो पाती हैं..

जीवन की भाग-दौड़ में –

क्यूँ वक़्त के साथ रंगत खो जाती है ?

हँसती-खेलती ज़िन्दगी भी आम हो जाती है..

एक सवेरा था जब हँस कर उठते थे हम

और आज कई बार

बिना मुस्कुराये ही शाम हो जाती है..

कितने दूर निकल गए,

रिश्तो को निभाते निभाते..

खुद को खो दिया हमने,

अपनों को पाते पाते..

लोग कहते है हम मुस्कुराते बहोत है,

और हम थक गए दर्द छुपाते छुपाते..

“खुश हूँ और सबको खुश रखता हूँ,

लापरवाह हूँ फिर भी सबकी परवाह

करता हूँ..

मालूम है कोई मोल नहीं मेरा,

फिर भी,

कुछ अनमोल लोगो से

रिश्ता रखता हूँ…!

–हरिवंशराय बच्चन

ગુજરાતી અનુવાદ 

 આ ધરતીની માટી પર હું બેસી જાઉં છું હમેશાં ,

કેમ કે મારા મૂળ સાથે જોડાએલી હોઈ મને એ ગમે છે.

સમુદ્ર પાસેથી જીવવાની રીતનો એ પાઠ હું શીખ્યો છું કે,

ચુપચાપ વહેતા રહેવું અને પોતાની મોજમાં જ રહેવું,

એવું રખે માનતા કે મારામાં કોઈ દોષ નથી,

પણ સાચું કહું છું કે મારામાં કોઈ દગો નથી.

મારી રહેણી કરણીથી મારા દુશ્મનો ઈર્ષ્યાથી બળી જાય છે,

કેમ કે, ઘણો સમય થયો,મેં નથી બદલ્યા મારા મિત્રો

કે નથી બદલ્યો મારો એમના પ્રત્યેનો મારો પ્રેમ,

એક ઘડિયાળ ખરીદીને મારા હાથે બાંધી ત્યાં તો,

સમય મારી પાછળ જ પડી ગયો છે જાણે !

વિચાર્યું હતું કે એક ઘર બનાવીને આરામથી બેસીશ,

પરંતુ ઘરની જરૂરીઆતોએ તો મને એક મુસાફર જ બનાવી દીધો !!

ઓ ગાલીબ તું આરામની તો વાત જ ના કરતો,

બાળપણની રવિવારની રજાની મજાનો સમય હવે નથી રહ્યો.

મા-બાપની કમાણીમાંથી તમારા મોજશોખ પુરા થાય છે,

ફક્ત જરૂરીઆતો જ માંડ પૂરી થાય છે,પોતાના કમાયેલા પૈસામાંથી.

જીવનની આ ભાગ-દોડ પાછળ, સમય સાથે,

જીવનનો આનંદ કેમ ખોવાઈ જતો હશે ?

હસી-ખુશીની જિંદગી પણ કેમ ખાટી બની જાય છે?

એવી પણ સવારો હતી જીંદગીમાં, જ્યારે હસીને ઉઠી જતો,

અને આજે હવે, એક સ્મિત કર્યા વિના જ સાંજ પડી જાય છે.

સંબંધો જાળવવામાં જ કેટલો દુર નીકળી ગયો છું હું ,

સ્વજનોને મેળવવામાં મારી જાતને જ હું ખોઈ બેઠો છું.

લોકો એમ કહે છે હું  હંમેશા ખુબ હસતો દેખાઉં છું,

પણ એમને ક્યાં એ ખબર છે કે,મારું દર્દ

છુપાવતાં છુપાવતાં જ હું બહુ થાકી ગયો છું !

હું ખુશ છું અને બીજાઓને ખુશ રાખું છું ,

હું પોતે બેદરકાર છું એમ છતાં બીજાઓની દરકાર રાખું છું,

મને ખબર છે કે મારૂ કોઈ મુલ્ય નથી ,એમ છતાં,

કેટલાક મુલ્યવાન લોકો સાથે સંબંધો જાળવી રહ્યો છું.

— હરિવંશરાય બચ્ચન  

અનુવાદ … વિનોદ પટેલ 

આ હિન્દી કાવ્યને હિન્દીના જાણીતા મોટીવેશનલ વક્તા Simerjeet Singh ના મુખેથી નીચેના વિડીયોમાં સાંભળીને તમે ખુશ થઇ જશો.એમના આ કાવ્ય પઠનના હેતુ વિષે તેઓ કહે છે :” Hindi is our national langauge, we want to promote our rich culture and literature. “

Baith Jata Hoon Mitti pe Aksar by Harivansh Rai Bachchan | Hindi Inspirational Poem

હિન્દી સાહિત્યની બીજી પ્રેરક રચનાઓનું પઠન કરતા મોટીવેશનલ વક્તા Simerjeet Singh ને એમની વેબ સાઈટ ની નીચેની લીંક પરના વિડીયોમાં સાંભળી શકશો.

http://www.simerjeetsingh.com/best-motivational-inspirational-videos.html

==================================

અગાઉ વિનોદ વિહારની પોસ્ટ નંબર ( 698 ) માં આ જ હિન્દી કવિ સ્વ.હરિવંશરાય બચ્ચનના એક બીજા જાણીતા કાવ્ય  जो बीत गई सो बात गई એના ગુજરાતી અનુવાદ સાથે અને બીજાં કાવ્યો પોસ્ટ કરવામાં આવ્યાં હતાં.

નીચેની લીંક પર ક્લિક કરીને એ કાવ્યો પણ માણી શકાશે.

જે વાત ગઈ એ હવે પતી ગઈ … સ્વ. હરિવંશરાય બચ્ચન … અનુવાદ

( 999 ) ૧.પ્રેમ ચેપી હોય છે !……૨.ધન અને મનનો રણકાર…. બે બોધ કથાઓ

એક નેટ મિત્ર શ્રી પરેશ પટેલના ઇ-મેલમાં હિન્દીમાં એક સરસ બોધ કથા વાંચી જે મનને ગમી ગઈ.આ કથાનો ગુજરાતીમાં અનુવાદ કરીને વાચકો માટે નીચે પ્રસ્તુત છે.

૧.પ્રેમ ચેપી હોય છે !

શહેરના એક નાનકડા બજારમાં સંતરાં વેચતી એક ઘરડી સ્ત્રી પાસેથી એક યુવાન હમેશાં સંતરાં ખરીદતો હતો.સંતરાં ખરીદીને એની થેલીમાં નાખતા પહેલાં એમાંથી એક સંતરાની પેસીને સહેજ ચાખીને એ કહેતો “ડોશીમા,જુઓ આજે આ સંતરું ઓછું મીઠું છે “.

ઘરડી ડોશી એક પેસી ચાખતી અને સામી દલીલ કરતાં કહેતી ,”ના બાબા,સંતરું આટલું મીઠું તો છે ” .થોડું છોલેલા સંતરાને એ ઘરડી ડોશી પાસે છોડીને એ હસમુખો યુવાન બાકીનાં સંતરાં લઈને થેલી હલાવતો આગળ ચાલ્યો જતો.

આ યુવાન એની પત્ની સાથે જ સંતરાં ખરીદવા આવતો હતો.એક દિવસ એની પત્નીએ આશ્ચર્ય સાથે એના પતિને પૂછ્યું:” આ ડોશીમાનાં સંતરાં હંમેશાં મીઠાં જ હોય છે તો દરેક વખતે ચાખવાનું નાટક કેમ કરો છો એ મને નથી સમજાતું ?”

પતિએ મુખ પર સ્મિત સાથે એનું રહસ્ય પત્નીને જણાવતાં કહ્યું:” એ સાચું છે કે ડોશીમા હમેશાં મીઠાં સંતરાં જ વેચે છે,પણ પોતે એ સંતરાં ખાતી હોય એમ મને લાગતું નથી.આ રીતે હું એને એક સંતરું રોજ ખવડાવું છું એ મને ગમે છે .”

આ સંતરાં વેચતી ડોશીમાની બાજુમાં જ શાકભાજી વેચતી સ્ત્રી જે આ દ્રશ્ય જોતી હતી એણે એક વાર એને પૂછ્યું:” સંતરાં ખરીદવા આવતો પેલો જક્કી છોકરો રોજ ચાખ ચાખ કરે છે અને તું સંતરાં તોલે છે ત્યારે હું તારા ત્રાજવાને જોઉં છું તો તું હમેશાં એને એક બે સંતરાં જેટલું નમતું તોલીને આપે છે,એમ કેમ કરે છે ?”

ડોશીમાએ બાજુમાં શાકભાજી વેચતી એ સ્ત્રીને એનો જવાબ આપતાં કહ્યું :” એ છોકરાના મનની વાત હું બરાબર જાણી ગઈ છું.રોજ એ સંતરૂ ચાખે છે અને મુકીને જાય છે એ મને સંતરું ખવડાવવા માટે જ એમ કરે છે. એ સમજે છે કે હું એ સમજતી નથી.હું મારા માટેના એના પ્રેમને ઓળખી ગઈ છું.એના આ પ્રેમના લીધે જ એક મા ની માફક આપોઆપ મારાથી સંતરાં બાજુ ત્રાજવું નમી જાય છે.!

કહેવાય છે કે પ્રેમ ચેપી હોય છે . હંમેશાં પ્રેમ આપવાથી પ્રેમ મળતો હોય છે.!

૨.ધન અને મનનો રણકાર

નીચેની બોધ કથા એક મિત્રના ફેસ બુક પેજ ઉપરથી સાભાર પ્રસ્તુત છે.

ઘણા વર્ષો પછી બે મિત્રો રસ્તામાં મળી ગયા. ધનવાન મિત્રએ તેની આલીશાન ગાડી પાર્ક કરી અને ગરીબ મિત્રને કહ્યું:”ચાલ આ ગાર્ડનમાં થોડી વાર બેસીએ.”

ચાલતાં ચાલતાં ધનવાન મિત્રએ ગરીબ મિત્રને કહ્યું:”તારા અને મારામાં ઘણો ફર્ક રહી ગયો. હું અને તું સાથે જ ભણ્યા, મોટા થયા પણ હું ક્યાં પહોચ્યો અને તું ત્યાં જ રહી ગયો.”

ચાલતાં ચાલતાં ગરીબ મિત્ર અચાનક ઉભો રહી ગયો. ધનવાન મિત્રએ પૂછ્યું :” શું થયું ? ગરીબ મિત્રએ કહ્યું તેં કોઈ અવાજ સાંભળ્યો ?”

ધનવાન મિત્રએ પાછળ ફરીને જોયું અને પાંચનો સિક્કો ઉઠાવ્યો ને બોલ્યો:”આ તો મારા ખિસ્સામાંથી પડેલા પાંચના સિક્કાનો રણકાર હતો’

ગરીબ મિત્ર બાજુના એક કાંટાળા નાના છોડ તરફ ગયો, જેમાં એક પતંગિયું ફસાયું હતું જે બહાર નીકળવા પાંખો ફફડાવતું હતું.ગરીબ મિત્રએ તેને હળવેથી બહાર કાઢ્યું અને આકાશમાં મુકત કરી દીધું .

ધનવાન મિત્રએ આતુરતાથી પૂછ્યું:”તને પતંગિયાનો અવાજ કેવી રીતે સંભળાયો ?”

ગરીબ મિત્રએ નમ્રતાથી કહ્યું:”તારામાં અને મારામાં આજ ફર્ક રહી ગયો,તને ‘ધન’નો રણકાર સંભળાય છે અને મને ‘મન’નો રણકાર સંભળાય છે.”

Source: net

હાસ્યેન સમાપયેત …

ha-ha-ha-humour-2

ફોઈબા !

પત્નીએ પતિને ફોન કર્યો.
પત્ની: “શું કરો છો?”
પતિ: “ઓફિસમાં છું, બહુ બીઝી છું ,તું શું કરે છે ?”
પત્ની :” મેકડોનાલ્ડ રેસ્ટોરંટમાં તમારી પાછળના ટેબલ પર બાળકો સાથે બેઠી છું.બાળકો મને પૂછી રહ્યાં છે કે પપ્પાની સાથે કયાં ફોઈબા બેઠાં છે ?”

( મિત્રના વોટ્સ એપ મેસેજમાંથી સાભાર …)

( 964 ) વિરહીની વેદના અને મૂંઝવણ ….. કાવ્ય રચના …… ચીમન પટેલ

જિંદગીના આ મેળામાં કોઈ દૈવ યોગે જ જીવન સાથી મળે છે અને સાથે આ મેળાનો આનંદ માણે છે અને કુટુંબની જવાબદારીઓ સાથે સંભાળે છે.કમનશીબે  એવા સંજોગો સર્જાય  છે કે બેમાંથી કોઈ એક સાથી વિદાય લઇ લે છે.પ્રિય પાત્રની વિદાયથી એકલો બની ગયેલ સાથી જીવનમાં એકલતા અને એક પ્રકારની મૂંઝવણ અનુભવે છે.શરીરમાં ઘર કરી ગયેલ કોઈ એક રોગની માફક દિલમાંથી યાદો પુરેપુરી જતી નથી.સમય સાથે કોઈ વાર ભૂલી જવાય પણ પાછી યાદ તાજી થઇ જાય છે.પેલા હિન્દી ગીતમાં આવે છે ને કે “જાને વાલે કભી નહિ આતે ,પર જાને વાલેકી યાદ તો જરૂર આતી હૈ !”

આજની  પોસ્ટમાં પ્રસ્તુત શ્રી ચીમનભાઈના કાવ્ય “મૂંઝવણ “માં એમનાં જીવન સાથીની વિદાયની વિરહ વેદના અને એમના દિલની મૂંઝવણ છતી થાય છે એ સમજી શકાય એમ છે.જેને રામ બાણ વાગ્યાં હોય એ જ એને બરાબર જાણી શકે !કાવ્યને અંતે તેઓ કહે છે :

સિંચી પ્રેમ જીવીત રાખ્યો તે ‘ચમન’ જીવનનો;
વેદના વળગી છે વિરહની તરફડે જીવ ભવનનો!

chiman -niyantika

સ્વ.નિયંતિકાબેન સાથેની ચીમનભાઈની એક યાદગાર તસ્વીર  

હ્યુસ્ટન નિવાસી શ્રી ચીમનભાઈ પટેલ હાલ ૮૨ વર્ષની ઉંમરના છે પણ એક યુવાનની જેમ સક્રિય છે.ચીમનભાઈનો પરિચય અને એમની અન્ય સાહિત્ય રચનાઓ એમના બ્લોગ “ચમન કે ફૂલ ” ની આ લીંક  પર ક્લિક કરવાથી વાંચી શકાશે.

મૂંઝવણ ….. ચીમન પટેલ

અણસાર આંખનો થાતાં જડી વાટ મને તારી,
ભરું છું ડગ ત્યાં ખસી રહી ભૂમી પગ તળે મારી!
આવવું હતું જો અહીં તો ગઈ શું આમ ચાલી?
કીધુ કાં ન, સરકી જવું’તુ દઈ મને હાથ તાલી!

તલસાવવા ધર્યો’તો શું ભરી ગ્લાસ પ્રિતનો?
કદી હિંચકે બેસી કીધો વિચાર મુજ હિતનો?
અબોલા લઈ અલબેલી થાય પરીક્ષા શું ઘેરી?
વાયો છે વંટોળ વડીલોનો કે થયું છે કોઈ વેરી?

સમજાય ના મુજને મુખ ફેરવે કાં જોઈ તું મને?
મૂંઝાઈ રહ્યું છે મન, થઈ ગયું છે પ્રિયે શું તને?
સિંચી પ્રેમ જીવીત રાખ્યો તે ‘ચમન’ જીવનનો;
વેદના વળગી છે વિરહની તરફડે જીવ ભવનનો!

ચીમન પટેલ “ચમન “

ચીમનભાઈ નું આ કાવ્ય ગુજરાતી ભાષાના જાણીતા બ્લોગ  ” વેબ ગુર્જરી ” માં  પણ પ્રગટ થયું છે.

આજની આ પોસ્ટના સંદર્ભમાં,વિનોદ વિહારની પોસ્ટ નંબર (859 )” એકલતા જ મારે માટે સ્વર્ગ છે.” માં મુકેલ કિશોર કુમાર રચિત હિન્દી ફિલ્મના મનપસંદ હિન્દી ગીતનો ગુજરાતીમાં કરેલ નીચેના કાવ્યાનુવાદનો આસ્વાદ પણ માણો.

હિન્દી ગીતનો અનુવાદ

આંખની પલકો પર કોઈ વાર આંસુ છે ,
મારા હોઠો પર કોઈક વાતની ફરિયાદ છે,
છતાં ઓ જિંદગી તારી સાથે મને પ્યાર છે .

જગમાં આવે છે એને માટે જવાનું નક્કી છે,
દુનિયા આગમન અને ગમનની જ કથા છે,
જગમાં આવતો દરેક જણ એક મુસાફર છે,
આ મુસાફરી એ જ જિંદગીનું બીજું નામ છે,
મારા જીવનમાં પ્રકાશની મને ખુબ જરૂર છે,
પણ મારા નશીબમાં અંધકાર જ લખાયો છે.

ભાગતી જિંદગી તું જરા થોભી જા,શ્વાસ લે,
તારું દર્શન કરી તને જરા ઓળખી લઉં ,
પહેલાં કદી જોયા ના હોય એમને જોઈ લઉં,
એમના તરફ મનભરીને મારો પ્રેમ દર્શાવી લઉં ,
ઓ જિંદગી મને છોડી રખે તું ભાગી જતી ,
મને આ સમયે ,અત્યારે, તારી ખુબ જરૂર છે.

કોઈ અજાણ્યો , એક માસુમ શો ચહેરો હાલ .
મારી કલ્પનાઓ અને નજર સામે રમી રહ્યો છે,
મારા આ ખામોશ રસ્તામાં કોની ઠેસ વાગે છે ,
ઓ મૃત્યુ આ સમયે તું મને ભેટવા ના આવીશ,
મારી એકલતા જ મારે માટે એક સ્વર્ગ જ છે.

અનુવાદ- વિનોદ પટેલ,૨-૨૭-૨૦૧૬

જે હિન્દી ગીતનો અનુવાદ ઉપર છે એ હિન્દી ગીતને નીચેના વિડીયોમાં કિશોરકુમાર ના કંઠે સાંભળો અને માણો .

( 958 ) ૭૩ વર્ષીય દાદાજી અમિતાભ બચ્ચનનો એમની બે પૌત્રીઓ જોગ લખેલ પ્રખ્યાત પત્ર/ ગુજરાતીમાં ભાષાંતર-વાચન ….વિનોદ પટેલ

આજ કાલ સુપર સ્ટાર અમિતાભ બચ્ચન અભિનીત અને આધુનિક મહિલાઓના પ્રશ્નો ઉપર પ્રકાશ ફેંકતી તાંજેતરમાં જ રીલીઝ થયેલ ફિલ્મ “પિંક “(PINK) બહુ ચર્ચામાં છે. આ ફિલ્મ રીલીઝ થતાં જ પ્રેક્ષકોમાં ખુબ વખણાઈ છે. એક પછી એક ફિલ્મમાં એમની શ્રેષ્ઠ અદાકારીનાં દર્શન કરાવતા આ મહાનાયક એમની ૭૩ વર્ષની ઉંમરે પણ એક યુવાનને શરમાવે એવી તનની અને મનની તાજગી ધરાવે છે, અલબત ધનની તો ખરી જ !

એવી જ રીતે,આ ફિલ્મ પરથી પ્રેરિત થઈને,૭૩ વર્ષીય આ મહાનાયક અમિતાભ બચ્ચનએ એમની ચાર વર્ષની પૌત્રી આરાધ્યા( પુત્ર અભિષેક ની પુત્રી ) અને ૧૮ વર્ષની દોહિત્રી નવ્યા નવેલી (પુત્રી શ્વેતા નીખીલ નંદાની પુત્રી) ને સંબોધીને અંગ્રેજીમાં લખેલ એક પત્ર પણ આજકાલ ઈન્ટરનેટ જગત અને સમાચાર માધ્યમોમાં ખુબ વાઈરલ બન્યો છે.આ પત્રનું વાચન કરતા બચ્ચનનો વિડીયો એમણે ટ્વીટર પર પણ પોસ્ટ કર્યો છે.

આ પત્ર આ મહા નાયકે દેશની બેટીઓને પણ સમર્પિત કર્યો છે. વિડીયોમાં અને એમના પત્રમાં એમણે જણાવ્યું છે ” આ પત્ર માત્ર તમારા બન્ને માટે નથી પણ દેશની દરેક પુત્રીઓ -Grand daughters – માટે પણ એટલો જ મહત્વનો છે.”

છોકરીઓના સ્કર્ટની લંબાઈ કે ટૂંકાઈ જોઇને આજની છોકરીઓની કિંમતનું આંકલન કરતા સમાજ પર આ પત્રમાં સણસણતો પ્રહાર છે.

આજ કાલ ખુબ ચર્ચિત આ પત્રનો મૂળ અંગ્રેજી પાઠ, પત્રનું વાચન કરતા અમિતાભ બચ્ચનનો એમણે ટ્વીટર પર પોસ્ટ કરેલ વિડીયો અને મૂળ અંગ્રેજી પત્રનું ગુજરાતીમાં કરેલ ભાષાંતર આજની પોસ્ટમાં પ્રસ્તુત કરેલ છે.

પૌત્રીઓને પત્ર લખતા અમિતાભ બચ્ચનની એક તસ્વીર

Amitabh Bachchan writing letter to his Grand Daughters -Aaradhya & Navya Naveli

Amitabh Bachchan writing letter to his Grand Daughters -Aaradhya & Navya Naveli

એમની પૌત્રીઓને સંબોધીને લખેલ આ પત્ર વાંચી રહેલ બચ્ચનનો ટ્વીટર પર પોસ્ટ કરેલ વિડીયો

Amitabh Bachchan’s letter to 

Aaradhya, Navya Naveli

આ પત્રનો અંગ્રેજી પાઠ …
The full text of his letter is reproduced below.

It is a must-read.

My very dearest Navya & Aaradhya

You both carry a very valuable legacy on your tender shoulders – Aaradhya, the legacy of your Par Dadaji, Dr Harivansh Rai Bachchan…and Navya, the legacy of your Par Dada , Shri H P Nanda….

Both your Par Dadajis’ gave your present surnames celebrated fame, dignity and recognition !

Both of you maybe a Nanda or a Bachchan, but you are also girls…women !

And because you are women people will force their thinking, their boundaries on you.

They will tell you how to dress, how to behave, who you can meet and where you can go.

Don’t live in the shadows of people’s judgement. Make your own choices in the light of your own wisdom.

Don’t let anyone make you believe that the length of your skirt is a measure of your character.

Don’t let anyone’s opinion of who you should be friends with, dictate who you will be friends with.

Don’t get married for any other reason other than you want to get married.

People will talk. They shall say some terrible things. But that doesn’t mean you have to listen to everyone. Never ever worry about – Log Kya Kahenge !

At the end of the day, you are the only one who will face the consequences of your actions, so don’t let other people make your decisions for you.

Navya – the privilege your name, your surname offers you, will not protect you from the difficulties you will face because you’re a woman.

Aaradhya – by the time you see and understand this, I may well not be around. But I think what I am saying today shall still be relevant.

This may be a difficult, difficult world to be a woman. But I believe that it is women like you that will change that.

It may not be easy, setting your own boundaries, making your own choices, rising above people’s judgement. But YOU !…you can set an example for women everywhere.

Do this and you would have done more than I have ever done, and it will be my honor to be known not as Amitabh Bachchan, but as your grandfather !!

With all my love

Your ….Dadaji ….your Nana

૭૩ વર્ષીય દાદાજી મહાનાયક અમિતાભ બચ્ચનએ એમની બે પુત્રીઓ જોગ લખેલ પ્રખ્યાત પત્ર – ગુજરાતીમાં પણ વાંચો 

ગુજરાતીમાં ભાષાંતર … વિનોદ પટેલ

૭૩ વર્ષીય દાદાજી મહાનાયક અમિતાભ બચ્ચનએ એમની બે પુત્રીઓ જોગ લખેલ ઉપરનો પત્ર આ ૮૦ વર્ષીય દાદાજીને ગમી ગયો.

વિડીયોમાં શરૂઆતમાં બચ્ચન કહે છે એમ “આ પત્ર માત્ર તમારા બન્ને માટે જ નથી પણ  દેશની  દરેક પૌત્રીઓ (Grand Daughters) ને માટે પણ  એટલો જ મહત્વનો છે .”  

આપણા આતાજી જેવા અંગ્રેજી બરાબર ના જાણતા બીજા દાદાજીઓ-સીનીયરો પણ આ વાંચવા લાયક પત્ર વાંચી શકે એ માટે મૂળ અંગ્રેજી પાઠનું ગુજરાતીમાં ભાષાન્તર કરીને રજુ કરવાનો વિચાર મને આવ્યો.એના ફળ સ્વરૂપે આ પત્રના અંગ્રેજી પાઠનું ગુજરાતીમાં ભાષાન્તર કરીને નીચે પ્રસ્તુત કરેલ છે.આશા છે આપને એ ગમશે.

મહાનાયક અમિતાભ બચ્ચનનો એમની બે પુત્રીઓ જોગ લખેલ પ્રખ્યાત પત્ર – ગુજરાતીમાં

વિડીયોમાં આ પત્ર વાંચતા  પહેલાં અમિતાભ બચ્ચન એમની બે પૌત્રીઓને સંબોધીને શરૂઆતમાં આ પ્રમાણે કહે છે :

નમસ્તે આરાધ્યા,

હું જાણતો નથી કે આ પત્ર તું  ક્યારે વાંચીશ પણ ૨૦૧૬ માં હું આવો (વિડીયોમાં  છું એવો ) દેખાઉં છું.

નવ્યા નવેલી,

હાય.. નમસ્તે

તમને બન્નેને મેં આ પત્ર લખ્યો છે અને એ પત્રને હું અહીં વાંચું છું. આ પત્રને હું ઈન્ટરનેટ પર પણ મુકવા ચાહું છું કેમ કે મને લાગે છે કે આ પત્ર માત્ર તમારા બન્ને માટે જ નથી પણ  દેશની  દરેક પૌત્રીઓ (Grand Daughters) ને માટે પણ  એટલો જ મહત્વનો છે.

ઓ.કે. …તો મારો  પત્ર આ પ્રમાણે  છે :

મારી સૌથી વધુ વ્હાલી નવ્યા અને આરાધ્યા,

તમારા બંનેના નાજુક ખભાઓ પર ખુબ જ મુલ્યવાન વિરાસત છે.આરાધ્યા, તારા પર-દાદાજી ડો.હરિવંશરાય બચ્ચન અને નવ્યા,તારા પર-દાદાજી શ્રી.એચ.પી.નંદાની વિરાસતની જવાબદારી તમે બન્ને સંભાળી રહ્યાં છો.

તમારા આ બન્ને પર-દાદાઓ પાસેથી તમોને તમારી હાલની અટક,એમની પ્રતિષ્ઠા અને સન્માનનો તમે આનંદ લઇ શકો એવી ઓળખ મળી છે.

તમે બન્ને ભલે અટકથી નંદા કે બચ્ચન કહેવાતા હશો પણ સૌથી પ્રથમ તમે છોકરી અને મહિલા પણ છો.અને તમે મહિલાઓ છો એટલા માટે સમાજના લોકો એમના વિચારો-માન્યતાઓની સીમાઓ તમારા પર જબરદસ્તીથી તમારા ઉપર થોપવા માગશે.

તમારે કેવો પોષક પહેરવો, કેમ વર્તાવ કરવો, કોને મળવું કે ના મળવું અને ક્યાં જવું કે ના જવું એ વિષે લોકો તમોને ટકોરતા રહેશે.

લોકોની આવી તમારા વિશેની ધારણાઓ અને માન્યતાઓના પડછાયા નીચે કદી ના જીવશો. તમારી સોચ પ્રમાણે અને તમારી પોતાની પસંદગીથી ડહાપણ પૂર્વક તમારો નિર્ણય કરશો.

કોઈની એટલી બધી શેહમાં ના આવશો કે જેથી તમને એમ લાગવા માંડે કે તમારા સ્કર્ટની લંબાઈનું માપ એ તમારા શીલ અને ચારિત્ર્યનું પ્રમાણ-માપ છે.

લોકો તમને દબાણ કરશે કે તમારે કોની સાથે મિત્રતા રાખવી, કેવા મિત્રો હોવા જોઈએ પણ આવા દબાણને તમે વશ ના થશો.

” લોકો શું કહેશે “એની બીક કોઈ પણ સંજોગોમાં કદી ના રાખશો.

તમારા લગ્નનો નિર્ણય તમારી પસંદગીથી તમે ખુદ કરશો, એ લગ્ન માટે રાજી છો એના પરથી જ કરશો અન્ય કોઈ કારણોથી નહિ.

લોકો તો વાતો કરશે. તમને ના ગમે એવી અને તમને ડંખે એવી ટીકાઓનો તમારા પર મારો કરશે,પરંતુ એનો એવો અર્થ નથી કે તમારે એવી બધી વાતો તરફ ધ્યાન આપવું જોઈએ કે સાંભળવી જોઈએ.

આખરે તો તમે જે કરશો કે જે નિર્ણય લેશો એનાં પરિણામો ભોગવવાની જવાબદારી તમારા શિરે છે.એટલા માટે જ કોઈને પણ તમારા બદલે નિર્ણય લેવાની મંજુરી આપશો નહિ.

નવ્યા,એક મહિલા હોવાના કારણે તારી સમક્ષ જે મુશીબતોનો સામનો કરવાનો આવશે એમાંથી તારું નામ અને તારી અટકની પ્રતિષ્ઠા તારું રક્ષણ કરી નહિ શકે.

આરાધ્યા, જ્યારે તું આ પત્ર જોઇશ અને એનો અર્થ સમજી શકીશ ત્યારે હું કદાચ જીવિત ના પણ હોઉં.પરંતુ મને લાગે છે કે હું આજે જે આ પત્રમાં કહી રહ્યો છું એ બધું એ વખતે પણ એટલુ જ ઉચિત હશે.

આજની દુનિયામાં એક મહિલા હોવું ભલે ખુબ મુશ્કેલીભર્યું હશે પરંતુ મારું વિશ્વાસ પૂર્વક માનવું છે કે તારી જેવી મહિલાઓ જ જરૂરી બદલાવ લાવી શકશે.

જો કે તમારી પોતાની સીમાઓ નક્કી કરવી, બીજાઓના નિર્ણયોની ઉપરવટ જઈને તમારી પોતાની પસંદગીના નિર્ણયો લેવાનું કામ એટલું સહેલું નહિ હોય.પરંતુ,તમે… તમે… જ દરેક જગાએ અન્ય મહિલાઓ માટે દાખલા રૂપ બની શકો છો.

તમે જો આટલું કરશો તો મેં આજ સુધીમાં જે કઈ કર્યું છે એનાથી પણ વધુ કર્યું છે એમ હું માનીશ અને મારા માટે એ સૌભાગ્યની વાત હશે કે જ્યારે લોકો મને અમિતાભ બચ્ચન તરીકે નહિ પણ તમારા દાદાજી તરીકે મને ઓળખતા હશે.

મારા તરફથી ખુબ વ્હાલ સાથે.

તમારો…દાદાજી…..તમારો નાના

ગુજરાતીમાં અનુવાદિત અમિતાભ બચ્ચનના આ પત્રને નીચેના વિડીયોમાં પણ મેં વાંચવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે .કદાચ એ તમને ગમે. 

 

(953 ) નિયતીને વચન…..પં.જવાહરલાલ નેહરુ … અનુવાદ ..શ્રી.પી.કે.દાવડા

Jawaharlal Nehru | Tryst With Destiny

(Hindi With Subtitles)