વિનોદ વિહાર

ગુજરાતી ગદ્ય-પદ્ય સર્જનની આનંદ યાત્રા

Tag Archives: વ્યક્તિ વિશેષ

( 661 ) ત્રિવેદી સાહેબ, જલદી આવો! બાપા પધાર્યા છે…!….. ડૉ. શરદ ઠાકર

26 જાન્યુઆરી ૨૦૧૫ ,પ્રજાસત્તાક દિન પ્રસંગે, બીજા બે ગુજરાતીઓ ડો. ગુણવંત શાહ અને શ્રી તારક મહેતા સાથે જેમને પદ્મશ્રી એવોર્ડ આપવામાં આવ્યો છે એ ડો. એચ.એલ. ત્રિવેદી ,અમદાવાદની ‘કિડની ઈન્સ્ટિટ્યૂટ’ ના ડીરેક્ટર તરીકેની એમની સુંદર કામગીરી અને સેવાઓથી  ખુબ જાણીતા છે.

આ ડો. ત્રિવેદીના જીવનનો રાજકારણમાં ભ્રષ્ટાચારનો કડવો અનુભવ અને લાખ્ખો ધર્મ પ્રિય હરિભક્તોમાં “બાપા” ના હુલામણા નામે ઓળખાતા સદીની ઉંમર નજીક પહોંચી ગયેલ પૂજ્ય પ્રમુખ સ્વામી સાથેનો એમનો એક પ્રસંગ જાણીતા લેખક ડો.શરદ ઠાકરે એમની આગવી શૈલીમાં આજે પ્રસ્તુત કરેલ એમના લેખમાં રજુ કર્યો છે .આપને એ જરૂર ગમશે .

મિત્ર શ્રી સુરેશ જાનીએ એમના બ્લોગ ગુજરાતી પ્રતિભા પરિચયમાં ડો. એચ.એલ. ત્રિવેદીનો કરાવેલ સુંદર પરિચય અહીં ક્લિક કરીને વાંચશો.

વિનોદ પટેલ

“ફાનૂસ બનકર જિસ કી હિફાઝત હવા કરે,

વો શમ્મા ક્યા બૂઝે જિસે રોશન ખુદા કરે?”

BAPA-TRIVEDI

ડો. ત્રિવેદી હતાશ બની ગયા. એમણે એ મશીનનો ઉપયોગ શરૂ કરી દીધો. કર્મચારીઓએ પૂછયું, ‘સાહેબ, તમે કહેતા’તા ને કે ઉદઘાટન માટે આપણે કોઈ મોટા માણસને બોલાવીશું?’

ત્રિવેદી સાહેબ, જલદી આવો! બાપા પધાર્યા છે…!

વિશ્વવિખ્યાત કિડની સંસ્થાના ડિરેક્ટર ડો. ત્રિવેદી સાહેબ વિચારમગ્ન બનીને બેઠા હતા. પ્રશ્ન કંઈ મોટો ન હતો, માત્ર એક નાનકડી ઈચ્છા પૂરી કરવાનો સવાલ હતો. સાંજના વાળુ વખતે પણ એમને ગંભીર ચહેરા સાથે જોઈને એમના ધર્મપત્ની પૂછી બેઠાં, ‘કેમ આજે કંઈ થયું છે? શું વિચારો છો?’

‘વિચારું છું કે સંસ્થા માટે કિડનીની પથરી તોડવાનું નવું મશીન ખરીદવાનું છે. બધું પેપરવર્ક પૂરું થઈ ગયું છે. થોડાં દિવસોમાં જ મશીન આવી જશે. પછી એનું ઉદઘાટન કોના હાથે કરાવીશું?’ ડો. ત્રિવેદી સાહેબે મૂંઝવણ જાહેર કરી દીધી.

પત્નીએ સલાહ આપી, ‘ઉદઘાટન માટે કોઈ મોટા માથાની જરૂર છે?’

‘હા, મશીન ખૂબ મોંઘું છે, માટે એનો ઉદઘાટક પણ કોઈ મોટો માણસ જ હોવો જોઈએ. ડો. ત્રિવદીએ જવાબ આપ્યો. જવાબ તો આપતાં આપી દીધો, પણ એ સાથે જ એમના દિમાગમાં અજવાળું થયું. ‘કોઈ પણ રાજ્યમાં સૌથી મોટો માણસ તો એના મુખ્યમંત્રી સિવાય બીજો કોણ હોઈ શકે? લાવ, કાલે સી.એમ. સાહેબને જ વિંનતી કરું.’

વરસો થઈ ગયાં આ ઘટનાને. પાંચ, દસ કે પંદર નહીં, એનાથી પણ વધુ વરસો. કેનેડાની મુશળધાર કમાણી ત્યજીને ત્રિવેદી સાહેબ ગુજરાતના ગરીબ દરર્દીઓની સેવા કરવા માટે વતનમાં પરત ફર્યા હતા. વિશ્વસ્તરની સંસ્થા ઊભી કરવા માટે રાત-દિન એક કર્યા હતા. કોઈ પણ જાતની સરકારી સહાય લીધા વગર પ્રજા સામે ભીખનો વાટકો ધરીને આ ડોક્ટર ભિક્ષુકે સંસ્થાની ઈમારત ઊભી કરી હતી. અને હવે એમાં જરૂરી મશીનો બેસાડવાના હતાં.

બીજા દિવસે ડો. ત્રિવેદી સાહેબે તત્કાલિન મુખ્યમંત્રીને ફોન કર્યો, ‘સાહેબ, મારી સંસ્થામાં નવું લિથોટ્રિપ્ટર મશીન આવી રહ્યું છે. મારી ઈચ્છા છે કે એનું ઉદઘાટન આપના વરદ હસ્તે થાય.’

સી.એમ.ને વાતમાં રસ પડ્યો, ‘લિથોટ્રિપ્ટર એટલે શાનું મશીન?’

‘દરદીની કિડનીમાં થતી પથરીને ઓપરેશન કર્યાં વગર તોડવાનું મશીન… એમાં…’

‘એ બધું જવા દો, મને મશીનની કાર્યપદ્ધતિ જાણવામાં રસ નથી, પણ કિંમત જાણવામાં રસ છે.

‘મશીનની કિંમત આમ તો બહુ મોટી છે, પણ મેં જગતના અલગ-અલગ દેશોમાંથી સારી-સારી કંપનીઓનાં ટેન્ડરો મગાવીને ભાવતાલ કસીને કિંમત નક્કી કરી છે.’

સી.એમ. સાહેબે પાછો ખણકતો સવાલ પૂછી લીધો, ‘છેવટે કેટલા રૂપિયામાં સોદો નક્કી થયો છે?’

‘બે કરોડ રૂપિયામાં.’

‘ઓહ! ત્યારે તો એનું લોકાર્પણ ખરેખર કોઈ મોટા માથાના હાથે જ કરાવવું પડે.’

‘એટલા માટે તો આપને…

‘અરે, મારી વાત છોડો, હું ભારતના રાષ્ટ્રપતિને બોલાવી લાવું. મને મશીન વિશેની વિગત મોકલી આપો. બાકીનું બધું મારા માથે. મુખ્યમંત્રીએ સાચું જ કહ્યું. એ ગમે તેવા માણસ પાસેથી ગમે તેવું કામ કઢાવી શકવાની આવડત ધરાવતા હતા. ગુજરાતભરમાં આ માટે એમની ‘નામના’ હતી.

ડો. ત્રિવેદી સાહેબે એક બાજુ મશીનના લોકાર્પણ સમારંભની તૈયારી આરંભી દીધી, બીજી બાજુ મુખ્યમંત્રીના હાથમાં મશીનમાં સોદા વિશેની ફાઈલ પહોંચાડવાની તજવીજ કરી દીધી. એ કામ તો ખૂબ સહેલું હતું. રાજ્યના આરોગ્ય ખાતામાં અમુક ચોક્કસ ગતિ-વિધિ માટે એ પ્રોજેક્ટની ફાઈલ પહોંચી ગયેલી જ હતી.

એક દિવસ સવારના સમયે ડો. ત્રિવેદી ઉપર ગાંધીનગરથી ફોન આવ્યો. ખુદ સી.એમ. સાહેબ વાત કરતા હતા, ‘ડો. ત્રિવેદી, તમારે એક નાનકડું કામ કરવું પડશે.’

‘ફરમાવો ને સાહેબ! કોઈ ગરીબ દરદીની મફત સારવાર કરવાની છે?’

‘તમે ‘પ્રેક્ટિકલ’ થતાં ક્યારે શીખશો?’ સી.એમ. સહેજ અકળાયા, ‘ગરીબ દરદી માટે રાજ્યના મુખ્યમંત્રીએ ફોન કરવાનો હોય? મારે તો એટલું કહેવાનું છે કે….’ અહીં સાહેબ સહેજ અટક્યા, પછી સડસડાટ આગળનું વાક્ય બોલી ગયા, ‘પેલું મશીન છે ને એ તમારે બે કરોડમાં નથી ખરીદવાનું. ફાઈલમાં એની કિંમત ચાર કરોડ રૂપિયા બતાવીને ઉપરના બે કરોડ મને પહોંચાડવાના છે.’

‘હું સમજ્યો નહીં..!’

‘તમારે સમજવાની જરૂર પણ નથી. તમે એટલું સમજી લો કે તમે કોની સાથે વાત કરી રહ્યા છો. હું…!’

‘તમારું નામ જણાવવાની જરૂર નથી, સાહેબ, આખો દેશ એ જાણે છે. પણ તમારું કામ આવું હશે એ હું નહોતો જાણતો.’

‘નો આર્ગ્યુમેન્ટ્સ! હું કહું છું તેમ કરવું છું કે નહીં?’ સામે છેડેથી વાઘના જેવી ત્રાડ સંભળાવી.

આ છેડેથી પવિત્ર ગાય જેવા એક તપસ્વી ડોક્ટરનો મૃદુ છતાં ખુમારીભર્યો અવાજ પ્રગટ્યો, ‘સોરી, સર! આ બધું મને નહીં ફાવે જિંદગીમાં આવું કામ મેં કર્યું નથી, કરવું પણ નથી. હું મારા દેશના ગરીબ દરદીઓની સેવા કરવા માટે અહીં આવ્યો છું. આ પૈસા પ્રજાએ આપેલું દાન છે. એ કોઈ પવિત્ર રાજ્યના અપવિત્ર નેતાને આપવા માટેની રિશ્વત નહીં બની શકે અને તમે મારું કશું જ બગાડી નહીં શકો. બહુ બહુ તો તમે મને શાંતિથી કામ નહીં કરવા દો. વાંધો નહીં. એવું થશે તો હું કેનેડા પાછો ચાલ્યો જઈશ.’

ડો. ત્રિવેદીના સ્વરમાં એક એવી ફૌલાદી મક્કમતા હતી જેવી દાયકાઓ પૂર્વે અંગ્રેજ સલ્તનત સામે લડત ચલાવા ગાંધીના અવાજમાં હતી અને દાયકાઓ પછી જનલોકપાલ માટે ઝઝૂમવાના હતા એ અન્નાના અવાજમાં પ્રગટવાની હતી.સામે છેડેથી ફોન કપાઈ ગયો. પછીથી હેલ્થ સેક્રેટરી દ્વારા ત્રિવેદી સાહેબને જાણવા મળ્યું કે એમનો જવાબ સાંભળીને મુખ્યમંત્રીએ સામે ઊભેલા સેક્રેટરીની દિશામાં એ ફાઈલનો છૂટો ઘા કરી દીધો હતી.

ડો. ત્રિવેદી હતાશ બની ગયા. બીજા જ દિવસે એમણે એક દરદી માટે એ મશીનનો ઉપયોગ શરૂ કરી દીધો. કર્મચારીઓએ પૂછયું પણ ખરું, ‘સાહેબ, તમે તો કહેતા’તા ને કે ઉદઘાટન માટે આપણે કોઈ મોટા માણસને બોલાવીશું?’

ડો. ત્રિવેદીના ચહેરા પર કટુતા આવી ગઈ, ‘હું મારી માન્યતામાં ખોટો હતો, ગુજરાતમાં હું ઈચ્છું છું એવો મોટો માણસ એક પણ નથી. આપણાં દરદીઓ એ જ આપણાં અતિથિઓ અને એ જ ઉદઘાટકો.
***
એક દિવસ અણધારી ઘટના બની ગઈ. સવાર-સવારમાં એક કર્મચારી ઓફિસમાં દોડી આવ્યો, ‘ત્રિવેદી સાહેબ, જલદી આવો! બાપા પધાર્યા છે…!’ સાહેબ ‘બાપા’નો અર્થ પૂરો સમજે ન સમજે એટલામાં એ પોતે પ્રવેશદ્વાર પાસે જઈ પહોંચ્યા. પગથિયાં ઉપર પ.પૂ. પ્રમુખસ્વામી મહારાજ સ્વયં શિષ્યગણ સાથે ઊભા હતા.

‘પ્રમુખસ્વામી મહારાજ, આપ? પ્રગટ બ્રહ્મ સ્વરૂપ જાતે મારે આંગણે પધાર્યા?’ ડો. ત્રિવેદીના રૂંવે-રૂંવે ભક્તિભાવ ઊમટ્યો. બાપા મંદ-મંદ હસ્યા, ‘બ્રહ્મ સ્વરૂપ છું કે નહીં એ મારા ભક્તો જાણે! પણ અત્યારે વગર બોલાવ્યો અહીં પ્રગટ થયો છું તે હકીકત છે. તમારા મશીનના લોકાર્પણની ખાનગી વાત મારા કાન સુધી પહોંચી ગઈ છે. હું એનું ઉદઘાટન કરવા આવ્યો છું. મહત્ત્વ વિધિનું નથી, ભાવનાનું છે. ડોક્ટર, હવે પછી ક્યારેય એવું ન કહેશો કે તમારી ધારણા પ્રમાણેનો ગુજરાતમાં એક પણ મોટો માણસ નથી. ગુજરાતની ભૂમિ તો હજારો-લાખો સંતો, સાધુઓ અને સજ્જનોથી ઊભરાય છે. ચાલો, શુભ ઘડી વીતી રહી છે.

જેમના હાથે આવું શુભ કર્મ કરાવવું હોય તો છ-બાર મહિના રાહ જોવી પડે તેવા પવિત્ર ધર્મગુરુ સામે ચાલીને મશીન આગળ શ્રીફળ વધેરીને મંત્રોચ્ચાર સાથે મશીનનો લોકાર્પણ વિધિ કરી ગયા. આખી હોસ્પિટલના ખાટલે-ખાટલે ફરીને પવિત્ર જળનો છંટકાવ કરી રહ્યા. આભની અટારીએથી તેત્રીસ કરોડ દેવતાઓ આ દૃશ્યને નિરખી રહ્યા. આ ગજાના બે પવિત્ર તપસ્વીઓ એમને પણ એકસાથે ક્યારે જોવા મળવાના હતા?! એક ભગવાધારી તો બીજા સૂટધારી, પણ હતા તો બેય સંતશિરોમણી.

આવા છે ડો. એચ.એલ. ત્રિવેદી સાહેબ! તાજેતરમાં ભારત સરકારે એમને ‘પદ્મશ્રી’ના સન્માનથી નવાજ્યાં એ સમાચાર જાણ્યા પછી હજારો વાચકોએ ફોન અને એસ.એમ.એસ. દ્વારા મારી પાસે હર્ષ વ્યક્ત કર્યો. ગુજરાતના જ બીજા એક મોટા સંત કથાકારે ‘કિડની ઈન્સ્ટિટ્યૂટ’ માટે રામકથા શરૂ કરી છે. રિવરફ્રન્ટ પરની કથામાં પ્રથમ દિવસથી જ દાનનો વરસાદ વરસવો શરૂ થયો છે. જે સેવાભાવી ડોક્ટર સાહેબને પ્રજાના, સરકારના અને સંતોના આશીર્વાદ સાંપડે એ સેવાનાં પોતાનાં મિશનમાં ક્યારેય પાછા પડે ખરા?

drsharadthaker@yahoo.com

સૌજન્ય- આભાર – દિવ્ય ભાસ્કર .કોમ 

ડો શરદ ઠાકર નો પરિચય અને વિનોદ વિહારમાં પોસ્ટ થયેલ આવા એમના બીજા પ્રેરક લેખો વાંચવા અહીં ક્લિક કરશો.

( 649 ) મમ્મી, હું હ્યૂસ્ટન યુનિ.ની વાઈસ ચાન્સેલર બની ગઈ …….- દેવેન્દ્ર પટેલ

કાનપુર યુનિર્વિસટીની એક વિર્દ્યાિથની તરીકે કારકિર્દી શરૂ કરનાર રેણુ હ્યૂસ્ટન યુનિર્વિસટીની વાઈસ ચાન્સેલર બની ગઈ. તેની કહાણી તેના જ શબ્દોમાં:

Renu khator”હું એક નાનકડા શહેરમાં રહેતા મધ્યમ વર્ગના પરિવારની પુત્રી હતી. અમે ત્રણ ભાઈ-બહેનો હતા. પિતા વકીલાત કરતા હતા જ્યારે મા ઘર સંભાળતી હતી. અમે ઉત્તર પ્રદેશના ફરુખાબાદ જિલ્લામાં રહેતા હતા. હું હિંદી માધ્યમમાં ભણી. આઠમા ધોરણ બાદ મારી માએ મને ભણવાની સાથે રસોઈ, સીવણ વગેરે શીખવવાની શરૂઆત કરી, તે મને સર્વગુણ સંપન્ન બનાવવા માગતી હતી, જેથી કોઈ સારા ઘેર મને પરણાવી શકાય, પરંતુ મને પુસ્તકોમાં જ વ્યસ્ત રહેવાનું ગમતું હતું. શરૂઆતનો અભ્યાસ તો નજીકની સ્કૂલમાં જ કર્યો, પરંતુ તે પછી મેં કાનપુર યુનિર્વિસટીમાં પ્રવેશ લીધો.

હું ગ્રેજ્યુએટ થઈ ગઈ. પોસ્ટ ગ્રેજ્યુએટ કર્યા પછી હું પીએચ.ડી. કરવા માગતી હતી. મને ખ્વાહિશ હતી કે મારા નામની આગળ ડો. શબ્દ લાગે અને લોકો મને ડો. રેણુ કહીને બોલાવે. હું કોલેજમાં લેકચરર બનવા માગતી હતી.

મારા આ બધા સ્વપ્નોથી અજાણ મારા ઘરવાળા મારા માટે વર શોધી રહ્યા હતા. એક દિવસ વહેલી સવારે હું ઊઠી અને એ જ વખતે મારી માએ મને કહ્યું : ”તારી સગાઈ નક્કી કરી દીધી છે. છોકરો અમેરિકામાં રહે છે. દસ દિવસ પછી તારું લગ્ન છે.”

આ સાંભળતાં જ મારા પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ. મેં સ્પષ્ટ શબ્દોમાં કહી દીધું: ”હું લગ્ન નહીં કરું.”

મારી માએ મને સમજાવવા કોશિશ કરી : ”બેટા ! દરેક છોકરીએ લગ્ન તો કરવાનું જ હોય છે. કોઈપણ માતા-પિતા પોતાની પુત્રીને કાયમ માટે પોતાની પાસે રાખી શક્તા નથી.”

મેં કહ્યું: ”પરંતુ, મને પહેલાં ભણવા દો. નોકરી કરવા દો. પછી લગ્ન કરીશ.”

મારી મમ્મી મને સારી રીતે સમજી શક્તી હતી. એણે પપ્પાને વાત કરી. તેમની સામે મોટો સવાલ એ હતો કે છોકરો સારું ભણેલો છે. પરિવાર પણ સારું છે. ભવિષ્યમાં આવું ઘર ના મળે તો ? અંદરોઅંદર ચર્ચા કર્યા બાદ મમ્મી- પપ્પાએ છોકરાવાળાઓ સાથે વાત કરીઃ અમારી દીકરી હમણાં આગળ ભણવા માંગે છે.” તો એમણે ખુશ થઈને કહ્યું : ”આ તો સારી વાત છે કે તમારી પુત્રી આગળ ભણવા માંગે છે. અમે ખાતરી આપીએ છીએ કે લગ્ન પછી પણ અમો તેને ભણવા જવા દઈશું.”

અમે ફરૂખાબાદમાં રહેતા હતા. મેં જોયું હતું કે, અહીં છોકરી એક વાર પરણી જાય પછી કોઈ તેને ભણવા દેતું નહોતું. આમ છતાં મારી પાસે મારા મમ્મી- પપ્પાની વાત માનવા સિવાય બીજો કોઈ વિકલ્પ નહોતો. મેં લગ્ન માટે હા પાડી દીધી.

મારા લગ્ન થઈ ગયા. લગ્ન બાદ હું અમેરિકા પહોંચી. મને સારું લાગ્યું. મારા સાસરિયા ખૂબ ઉમદા અને ખુલ્લા વિચારો ધરાવતા હતા. હું આગળ ભણું તે માટે તેઓ રાજી હતા. મારા માટે સહુથી મોટો પડકાર અંગ્રેજી ભાષા શીખવાનો. હું હિંદી મીડિયમમાં ભણીને આવી હતી. હિંદી મીડિયમની છોકરીને કોઈ અમેરિકન યુનિર્વિસટીમાં પ્રવેશ મેળવવો મુશ્કેલ વાત હતી. મારા હસબન્ડ મારી આ મુશ્કેલી સમજતા હતા. તેમણે મને કહ્યું કે અમેરિકામાં ભણવા માટે મારે અંગ્રેજી શીખવું જરૂરી છે. મારા દિમાગ પર હવે અંગ્રેજી શીખવાનું જુનૂન સવાર થઈ ગયું. આમેય કોલેજમાં હું અંગ્રેજી વ્યાકરણ તો ભણી હતી, તેથી અંગ્રેજી શીખવામાં કોઈ મુશ્કેલી નહોતી. હા,અસ્ખલિત અને રુઆબદાર અંગ્રેજી બોલવા- વાંચવાનું શીખવાનું બાકી હતું.

મેં અંગ્રેજી શીખવા માટે અંગ્રેજી ટીવી- ટોક શો સાંભળવાનું ચાલુ કર્યું. ટીવી પર અમેરિકન શૈલીથી બોલાતા અંગ્રેજીને હું ધ્યાનથી સાંભળવા લાગી. રોજ અંગ્રેજી અખબાર પણ વાંચવા લાગી. મારા સાસરિયાઓએ અને મારા પતિએ મને ભરપૂર સહયોગ આપ્યો. બસ, થોડાક મહિનાઓમાં હું સારું અંગ્રેજી બોલવા લાગી. છેવટે મારો પરિશ્રમ રંગ લાવ્યો. મને પૂરડિયું યુનિર્વિસટીમાં પ્રવેશ મળી ગયો. આ યુનિર્વિસટી દ્વારા ૧૯૭૫માં પોલિટિકલ સાયન્સના વિષયમાં પોસ્ટ ગ્રેજ્યુએશન કર્યું. એ પછી એ જ યુનિર્વિસટી દ્વારા મેં પીએચ.ડી. પણ કર્યું.

૧૯૮૫થી મેં ફલોરિડા યુનિર્વિસટી દ્વારા મારા કારકિર્દીની શરૂઆત કરી. ફલોરિડા યુનિર્વિસટીમાં પહોંચ્યા બાદ મને લાગ્યું કે, મારા સ્વપ્ન હવે સાકાર થઈ રહ્યાં છે. અહીં હું લેકચરર બની. પૂરા વીસ વર્ષ સુધી હું અહીં ભણાવતી રહી. આ એક શાનદાર સફર હતી. આટલા વર્ષો દરમિયાન ફલોરિડા યુનિર્વિસટીએ મને કેટલીયે મહત્ત્વપૂર્ણ જવાબદારીઓ સોંપી. મેં પૂરા આત્મવિશ્વાસ સાથે એ નિભાવી.

આ સમયગાળા દરમિયાન હું બે દીકરીઓેની માતા બની. આ એક સુખદ અહેસાસ હતો. મારી પુત્રીઓ પૂજા અને પારૂલ આંખોની ડોક્ટર છે. મેં મારી દીકરીઓ પર મારી અપેક્ષાઓ લાદી નથી. મેં તેમની કારકિર્દી પસંદ કરવા તેમને પૂરી સ્વતંત્રતા આપી.

મારો કારકિર્દીનો મહત્ત્વપૂર્ણ મુકામ ૨૦૦૭માં આવ્યો. આ જ વર્ષે હ્યુસ્ટન યુનિર્વિસટીમાં વાઈસ ચાન્સેલરની જગા ખાલી પડી. આ સ્થાન હાંસલ કરવા અનેક દિગ્ગજો સ્પર્ધામાં હતા. એ બધા જ એક એકથી ચઢિયાતા હતા. મેેં પણ આ પદ હાંસલ કરવા અરજી કરી. ઈન્ટરવ્યૂ પહેલાં હું થોડીક નર્વસ હતી. પરંતુ ઈન્ટરવ્યૂની પેનલ સમક્ષ જતાં જ મારો બધો ડર સમાપ્ત થઈ ગયો. મને પેનલમાં બેઠેલા મહાનુભાવો દ્વારા હ્યૂસ્ટન યુનિર્વિસટીનું રેન્કિંગ વધારવાની બાબતમાં પ્રશ્નો પૂછવામાં આવ્યા. મેં પૂરા આત્મવિશ્વાસ સાથે રેંકિંગ વધારવાના પ્લાન્સ રજૂ કર્યા. મારા પ્લાન્સ તે બધાને પસંદ આવ્યા. તા. ૧૫ ઓક્ટોબર, ૨૦૦૭ના રોજ મને હ્યૂસ્ટન યુનિર્વિસટીના વાઈસ ચાન્સેલર અને પ્રેસિડેન્ટ તરીકેની નિયુક્તિ બાદ મને કહેવામાં આવ્યું કે આ હોદ્દો હાંસલ કરનાર હું પહેલી ભારતીય મૂળની મહિલા છું. આ એવી કામિયાબી હતી જેની મેં કદી કલ્પના કરી નહોતી. 

યુનિર્વિસટીના બોર્ડ ઓફ ગવર્નરના આ નિર્ણયની મને જાણ કરવામાં આવી ત્યારે અમેરિકાથી મેં સહુથી પહેલો ફોન મારી મમ્મીને લગાડયો. મારી મમ્મી ફરુખાબાદમાં રહેતી હતી. હું જાણતી હતી કે એ વખતે ભારતમાં રાત હશે અને મારી મા ઊંઘતી હશે, પણ મારાથી રહેવાયું નહીં. ફોન પર મમ્મીનો અવાજ સાંભળતા જ મેં કહ્યું, ”મમ્મી ! હું વાઈસ ચાન્સેલર બની ગઈ અને તે પણ હ્યૂસ્ટન યુનિર્વિસટીની.”

આજે પણ હું માનું છું કે, ભાષા આપના વિકાસ માટે અવરોધ બની શકે નહીં. હા, મેં શરૂથી જ અંગ્રેજીનો અભ્યાસ કર્યો હોત તો મારે આટલી બધી મહેનત કરવી ના પડત. પરંતુ સહુથી અગત્યની વાત છે પાયાનું શિક્ષણ. અગર બાળકોના શિક્ષણનો પાયો જ મજબૂત હોય તો પછી તે કયા માધ્યમમાં ભણે છે તેનો કોઈ પ્રશ્ન જ રહેતો નથી.

અમેરિકા ગયા પછી મને એ વાતનો અહેસાસ થયો કે આપણી-ભારતની શિક્ષણ વ્યવસ્થા મજબૂત છે. આજે હું અહીં જે હોદ્દા પર છું, તેનો શ્રેય હું આપણા દેશની શિક્ષણ વ્યવસ્થાને આપું છું.”

“ભારતમાં બધું જ ખરાબ છે”- તેવું કહેનારાઓને આ કથા અર્પણ છે.

– દેવેન્દ્ર પટેલ 

http://www.devendrapatel.in/?p=2021

 

( 603 ) ઇન્ડિયન ? અમિતાભ બચ્ચન ?…..આપણી વાત ….. વર્ષા પાઠક

 Amitabh Bachchanભારતીય ફિલ્મ અભિનેતા અમિતાભ બચ્ચન ની ખ્યાતી માત્ર દેશમાં જ નહી પણ વિદેશોમાં પણ ખુબ પ્રસરી ગઈ છે.ઓક્ટોબર ૧૧,૨૦૧૪ ના રોજ એણે ૭૨ વર્ષ પૂરાં કર્યાં પણ હજુ એની અદાકારીનો જાદુ નવી નવી ફિલ્મોમાં હજુ છવાયેલો રહ્યો છે.સુપર સ્ટાર તરીકેની એની ખ્યાતિનો સિતારો ચરમ સીમાએ પહોંચી ગયો છે.

અમિતાભ બચ્ચન બોલીવુડના હિન્દી ફિલ્મ જગતની એક અજાયબી છે.

લેખિકા વર્ષા પાઠક જ્યારે ઈજીપ્તના મશહુર પીરામીડો જોવા જાય છે ત્યારે લોકોની વાતચીતમાંથી એમને એ જાણીને નવાઈ લાગે છે કે ઈજીપ્તમાં પણ અમિતાભ બચ્ચનનો જાદુ બરકરાર છે. ત્યાં પણ એ સૌનો માનીતો ફિલ્મી સુપર સ્ટાર છે. 

દિવ્ય ભાસ્કર.કોમ માં પ્રગટ સુ.શ્રી વર્ષા પાઠકના લેખ “ઇન્ડિયન ? અમિતાભ બચ્ચન ?”માં એમણે એમના ઈજીપ્તના અનુભવોનું વર્ણન કર્યું છે .આજની પોસ્ટમાં પ્રસ્તુત એમનો આ લેખ આપને વાંચવો ગમશે.

વિનોદ પટેલ 

============================

ઇન્ડિયન ? અમિતાભ બચ્ચન ?…. વર્ષા પાઠક

Egypt Piramid

ઈજિપ્ત સાથે આપણા પોલિટિકલ અને બિઝનેસ રિલેશન્સ કેવા છે, એ વિષે મને ઝાઝું જ્ઞાન નથી, પણ ભૂલે ચૂકેય કોઈ મને પૂછી લે કે એ આફ્રિકન દેશ સાથે સંબંધ વધુ સારા કરવા માટે શું કરવું જોઈએ તો હું બેધડક જવાબ આપી દઉં કે, અમિતાભ બચ્ચનને ત્યાં વરસમાં એકાદ-બે વાર મોકલવાથી કામ થઇ જાય એવી પૂરેપૂરી સંભાવના છે.

સ્વિટ્ઝરર્લેન્ડ માં સ્વર્ગીય યશ ચોપરા ના નામની એક સ્ટ્રીટ હોવાનું સાંભળ્યું છે. એમણે પોતાની ઘણી ફિલ્મોનાં શૂટિંગ ત્યાં કરીને, લાખો ભારતીયોને ત્યાં જવાની પ્રેરણા આપી, એની કદરરૂપે સ્વિસ સરકારે એક આખો રસ્તો એમના નામે કરી આપ્યો, એ સમજી શકાય.

બીજી તરફ અમિતાભે ઈજિપ્શિયન ઈકોનોમી સુધારવામાં કેટલો ફાળો આપ્યો, એ હું નથી જાણતી,અને ત્યાંના કોઈ સ્થળ પર હજી સુધી અમિતાભ હરિવંશરાય બચ્ચનના નામનું પાટિયું નથી મુકાયું, પણ ગલીએ ગલીએ એ માણસનું નામ જાણીતું છે, ખાસ કરીને બજારોમાં. અને બચ્ચનસાહેબ ત્યાં જઈને ‘યે દોસતી હમ નહીં તોડેંગે’ જેવું કંઈ ગાઈ નાખે તો એમના ઈજિપ્શિયન ફેન્સ, કદાચ એકાદ પિરામિડ પણ એમના નામે કરી નાખે. અને જય, આઈ મીન ઇન્ડિયા સાથે મરતાં સુધી દોસ્તી નહીં તોડવાનું વચન પણ આપી દે.

અને આ ફેન્સ એટલે, ઈજિપ્તમાં વસતા મૂળ ભારતીયો નહીં, પણ હિન્દી ભાષાનો એકાદ શબ્દ પણ સરખો નહીં સમજતા ઈજિપ્શિયન આરબો.

હમણાં હું ઈજિપ્તમાં અગિયાર દિવસ ફરી આવી, એ દરમ્યાન ઓછામાં ઓછા પચ્ચીસવાર અમિતાભ બચ્ચનનું નામ મારા કાને અથડાયું. હોટેલ રૂમમાં લગેજ મૂકવા આવેલો છોકરો, નાઇલ રિવર ક્રુઝમાં વેજ ફૂડ બનાવી રહેલો શેફ, ટુર ગાઈડ, ટેક્સી ડ્રાઈવર, રણમાં ઊંટ ચલાવનારો, દુકાનમાંથી પોતાનો માલ વેચવા સાદ પડી રહેલો વેપારી… કૈરો, આસવાન, લક્ઝર… જાતજાતનાં સ્થળે આવા ભાતભાતના લોકોને મોઢેથી મેં અમિતાભ બચ્ચનનું નામ સાંભળ્યું.

મળતાંની સાથે પહેલો સવાલ થાય, ‘ઇન્ડિયન?’ અને હા પાડીએ એટલે જાણે આપણું નામ બોલતા હોય એમ કહે, ‘અમિતાભ બચ્ચન..!’ હજારો વર્ષ જૂનાં, અદ્્ભુત મંદિરો ધરાવતાં લક્ઝરનું મોડર્ન રૂપ જોવા માટે હું ઘોડાગાડીમાં બેસીને ફરવા નીકળી તો અડધે રસ્તે તાનમાં આવી ગયેલા મારા લોકલ ગાઈડે ગાવાનું શરૂ કર્યું અને મેં જે સાંભળ્યું તે કઈ આવું હતું, ‘એખ્દોસે કેરટે પાર…’ મને લાગ્યું કે હશે કોઈ અરેબિક સોંગ, પણ એણે તો ભારે હરખાઈને મારી સામે જોતાં કહ્યું, ‘ઈન્ડી સોંગ.’ મેં માથું ખંજવાળ્યું, આવું ઇન્દી, હિન્દી ગીત મેં તો પહેલીવાર સાંભળેલું. થોડીવાર પછી જોકે બત્તી થઇ કે ‘એક દુસરે સે કરતે હૈં પ્યાર હમ…’ મારો હોંશીલો ગાઈડ ‘હમ’ ફિલ્મનું ગીત ગઈ રહ્યો હતો, રાધર ગીતનું મર્ડર કરી રહ્યો હતો! હું પણ કઈ કમ નહોતી. મેં એની સાથે મોટે સાદે ગાવાનું શરૂ કર્યું, એનાથીયે વધુ બેસુરા સાદે. સ્થાનિકોને જોણું થયું, પણ અમને મજા આવી.

હિન્દીનો કક્કો નહિ જાણતા ઈજિપ્તવાસીઓમાં અમિતાભ બચ્ચનની લોકપ્રિયતા જોઇને હું ખરેખર આભી થઇ ગઈ. આ હતો રિયલ સ્ટારપાવર, જેને દેશ,ભાષા, ધર્મ કોઈ સીમાડા નહોતા નડતા.

ત્યાંની ટીવી ચેનલો પર અરેબિક સબ ટાઈટલ્સ સાથેની હિન્દી ફિલ્મો રસપૂર્વક જોવાય છે અને એમાં આમિર, સલમાન, રિતિક, શાહરુખ આ બધાની ફિલ્મો હોય છે, પણ ધેર ઈઝ સમથિંગ અબાઉટ અમિતાભ બચ્ચન, કે ત્યાંના યુવાનો અને બાળકોને પણ સહુથી વધુ યાદ તો એ સેવન્ટી પ્લસ એક્ટર રહે છે. જોકે બીજા બધા ત્યાં સાવ અજાણ્યા નથી.

આસવાનમાં મને મિથુન ચક્રવર્તીનો પ્રેમી મળ્યો, તો લક્ઝરમાં મને હોટ એર બલૂન રાઈડ માટે લઇ જતા, એક ટુર ઓપરેટરે એના ફોન પર સાચવી રાખેલો જેકી શ્રોફ સાથેનો ફોટો બતાવ્યો, અને ચાર વાર કહ્યું,
‘વેરી ગુડ મેન.’

હવે જોવાનું એ કે, આ લોકોમાંથી કોઈએ આપણી કોઈ એક્ટ્રેસનું નામ ન લીધું. એમને પૂછ્યું પણ કોઈને યાદ નહોતું. કરીના, ઐશ્વર્યા ને પ્રિયંકાનો અહમ્ ઘવાય એવી વાત થઇ ને? હા, કૈરોના મારા ગાઈડ યાસીરે એટલું કહ્યું કે આરબ દેશોમાં, સહુથી મોટી અને પોપ્યુલર ફિલ્મ ઇન્ડસ્ટ્રી ઈજિપ્તની છે અને ત્યાંના પ્રોડ્યુસર્સ-ડિરેક્ટર્સ ઇન્ડિયન ફિલ્મોને જોઈજોઈને હવે એમની ફિલ્મોમાં પણ વધુ ને વધુ ગીત સંગીત ઉમેરતા થઈ ગયા છે. ભવિષ્યમાં આપણી આઇટેમ ગર્લ્સ ને ઈજિપ્ત ફિલ્મોમાં ઠુમકા લગાવવાનું આમંત્રણ મળે એવી ઊજળી શક્યતા છે.

એક જમાનામાં ખુદને વેરી એજ્યુકેટેડ, કલ્ચર્ડ, ઇન્ટેલેક્ચુઅલ ગણાવતાં ઘણાં ભારતીય બંધુ-ભગિનીઓ એવું કહેતાં કે, અમે હિંદી ફિલ્મો નથી જોતાં. એમાં શું જોવા જેવું હોય વગેરે. હવે આ વાયડી પ્રજાની સંખ્યા ઘટી છે. જોકે સાવ નાબુદ નથી થઇ. ખુદને બુદ્ધિવંત ગણાવતા આ લોકોને ખરેખર ભાન નહિ હોય કે હિન્દી ફિલ્મોની પહોંચ અને અસર કેવી છે? સામાન્ય પ્રજાની વાત કરીએ બહારના લોકો આપણા વડાપ્રધાન કરતાં આપણા ફિલ્મસ્ટારને વધુ ઓળખે છે. એશિયન અને આફ્રિકન દેશોમાં આ વધુ જોવા મળ્યું. કારણ ગમે તે હોય.

અને માણસને માત્ર રોટી, કપડાં ને મકાનની જ જરૂર નથી હોતી. રોજબરોજની તકલીફોની વચ્ચે ઘડીક રાહત, થોડીક મોજ પણ એને જોઈતી હોય છે. ઈજિપ્ત અત્યંત સુંદર દેશ છે. ઐતિહાસિક સ્મારકોની સંખ્યા જુઓ તો એ બાબતે, દુનિયાનો સહુથી શ્રીમંત દેશ કહેવાય, પણ રાજકીય અસ્થિરતાને પરિણામે, એ છેલ્લા થોડા સમયથી આર્થિક કટોકટીનો સામનો કરી રહ્યો છે. એવા સમયે, આપણા અમિતાભ કે મિથુન ત્યાંના થોડા લોકોને થોડું પણ મનોરંજન આપે તો આપણી ફિલ્મ ઇન્ડસ્ટ્રીએ તો ગૌરવ લેવા જેવું જ કહેવાય ને?

કોઈને સિલી લાગે એવો વિચાર મને આવે છે કે, મંત્રીઓ અને બાબુઓને બદલે તો નહિ પણ એમની સાથે વારતહેવારે આપણા ફિલ્મ કલાકારોને પણ ઓફિશિઅલ વિદેશી યાત્રા પર મોકલીએ તો ત્યાના લોકો વધુ રાજી ન થાય?

સૌજન્ય…. દિવ્ય ભાસ્કર.કોમ 

=======================================

Amitabh Bachchan-on road

ચિત્રમાં હાઇવે પરના ઢાબા ઉપરના શૂટિંગ વખતે ખાટલા ઉપર સાવ દેશી સ્ટાઇલમાં આરામ ફરમાવતા અમિતાભ બચ્ચન નજરે પડે છે.

મહાનાયક અમિતાભ બચ્ચન એ ૭૨ વર્ષની ઉંમરે પણ હજુ નવી ફિલ્મો માં કામ કરવાનું ચાલુ રાખ્યું છે.અમિતાભ બચ્ચન હાલ સુરેન્દ્રનગર નજીક માલવણ ચોકડી પાસે ‘પીકુ’ ફિલ્મનું શૂટિંગ કરી રહ્યા છે.

સંદેશ.કોમના સૌજન્યથી આ અંગેના સમાચાર નીચેની લીંક ઉપર ક્લિક કરીને વાંચો.

અમદાવાદના મહેમાન બનેલા બીગ-બીની ક્યાંય ન વાંચી હોય એવી વાતો

 

અમિતાભ બચ્ચનના અને હિન્દી ફિલ્મોના ચાહકો માટે

એક મજાની વેબ સાઈટ.

નીચેની લીંક ઉપર અમિતાભ બચ્ચનની જૂની નોસ્ટાલ્જીક ફિલ્મોના ગીતો અને બીજી ઘણી બધી માહિતીનો ખજાનો જોવા મળશે.

The Greats: Amitabh Bachchan